தமிழ் இன்று

2011-11-16T06:54:00.000-08:00

உங்கள் தமிழ் இன்று மீண்டும் உயிர்பெறுகிறது. நிறைய மாற்றங்களுடன், புத்தம் புதிய பகுதிகளுடன், மேலும் பலர் கூட்டணியுடன்...
காத்திருங்கள்...

என்னைத் தேசத் துரோகி என்று அறிவியுங்கள் - பாரதப் பிரதமருக்கு ஒரு கடிதம்

2010-12-09T14:08:00.001-08:00

                                                            படம்: நன்றி: விக்கிபிடியா
ஆசை
இந்த நாட்டிலே மிகவும் சக்தியற்றவர்களுள் ஒருவனாகிய நான் என்னை விடவும் சக்தியற்ற பிரதமர் அவர்களுக்கு எழுதும் கடிதம். 'மதிப்புக்குரிய பாரதப் பிரதமர்' அவர்களுக்கு, 'மாண்புமிகு பாரதப் பிரதமர் அவர்களுக்கு' என்றெல்லாம்தான் இந்தக் கடிதத்தை நான் துவங்க விரும்பினேன். ஆனால், உங்களுக்கு மதிப்போ மாண்போ உண்மையில் இருப்பதாக நீங்களே நினைக்க மாட்டீர்கள் என்று எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.
   யாரோ முன்பின் தெரியாத ஒருவன் எழுதும் கடிதம் இது என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். என்னை உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும், ஆனால் எனது பெயர்தான் உங்களுக்குத் தெரியாது. நான் காட்டில் மாவோயிஸ்டுகளோடு போராடும் பழங்குடி மக்களில் ஒருவன்; நந்திகிராமத்தில் மாநில அரசை எதிர்த்துப் போராடி உயிர்நீத்த ஒருவன்; போபால் விஷவாயுக் கசிவில் இறந்துபோன, அப்படி இறந்துபோனதால் புகைப்படத்தின் மூலம் பிரபலமான குழந்தையின் தகப்பன் நானேதான்; அரசியல் தலைவர் ஒருவர் கைதுசெய்யப்பட்டபோது அவருடைய தொண்டர்களால் கொளுத்தப்பட்ட பேருந்தில் இறந்துபோன பெண்களில் ஒருத்தியின் சகோதரன் நான்; நான் ஒரு சீக்கியர்கூட (உங்களின் உறவினனாகக்கூட இருக்கலாம்)--ஆனால் ஒரு ஆலமரம் விழுந்ததால் ஏற்பட்ட அதிர்வில் பிறரால் கேட்கப்படாமல் கரைந்துபோன ஓலத்தை எழுப்பியவன் நானே; இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
    ஆனால் எனக்கு இன்னொரு முகமும் இருக்கிறது. மாவோயிஸ்டுகளை அழிக்கும் சாக்கில் பழங்குடியினரை அழிப்பதோடு இல்லாமல் பழங்குடியினப் பெண்களைக் கற்பழிப்பவனும் நானே; பேருந்துகளைக் கொளுத்திவிடுபவனும் நானே; குஜராத்தில் ஒரு கர்ப்பிணி வயிற்றைக் கிழித்து குழந்தையை வெளியில் எடுத்துக் கொளுத்தியவனும் நானே; சீக்கியர்களை ஓட ஓட வெட்டிக்கொன்றதும் நானே; இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
    ஆனால் மேற்கண்ட எனது இருமுகங்களும் நான் விரும்பிய முகங்கள் அல்ல என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன் பாரதப் பிரதமர் அவர்களே!
    இன்னும் விஷயத்துக்கு வரவில்லையே என்று நீங்கள் நினைப்பது எனக்குத் தெரிகிறது. மன்னியுங்கள்! விஷயம் இதுதான்: என்னைத் தேசத்துரோகி என்று அறிவித்து மரணதண்டனையோ (எல்லோருக்கும் முன்னால் கல்லால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டாலோ சிரச்சேதம் செய்யப்பட்டாலோ இன்னும் பொருத்தமாக இருக்கும்), தீவாந்தரத் தண்டனையோ கொடுக்க வேண்டும் என்று நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அதுதான் இந்தக் கடிதத்தின் நோக்கம்; அதுதான் எனது விண்ணப்பம்.
    எதற்காக என்று நீங்கள் நினைப்பதும் எனக்குத் தெரிகிறது. பெரிய காரணம் ஒன்றுமில்லை. என்னால் கண்ணியமாக இந்த நாட்டில் வாழ முடியவில்லை, அவ்வளவுதான்! 'இதெல்லாம் ஒரு காரணமா, உன்னைவிட நான் மிகவும் மோசமான நிலையில் இல்லையா?' என்று நீங்கள் என்னைக் கேட்பதும் என் காதில் விழுகிறது.
    கண்ணியம் என்பது எனக்கு மட்டும் பேருந்தில் இடம் கிடைப்பதற்கு மகிழ்ச்சிகொள்வதல்ல; பிறருக்கும் இடம் கிடைப்பதை உறுதிசெய்துகொள்வது. கண்ணியம் என்பது எனக்கு மட்டும் கழிப்பிடம் கிடைக்கும் நிலையல்ல; பிறருக்கும் கழிப்பிடம் கிடைப்பதை உறுதிசெய்துகொள்வது. கண்ணியம் என்பது எனக்கு மட்டும் உணவு கிடைக்கும் நிலையல்ல; பிறருக்கும் உணவு கிடைப்பதை உறுதிசெய்துகொள்வது. கண்ணியம் என்பது எனக்கு மட்டும் நீதி கிடைப்பதல்ல; பிறருக்கும் நீதி கிடைப்பதை உறுதிசெய்துகொள்வது. கண்ணியம் என்பது தான் மட்டும் கண்ணியமாக இருப்பதல்ல, பிறரும் கண்ணியமாக இருப்பதை உறுதிசெய்துகொள்வது.
    இப்போது சொல்லுங்கள் பாரதப் பிரதமர் அவர்களே, நீங்களோ நானோ அல்லது வேறு யாரோ கண்ணியமாக வாழ்கிறோமா? காந்தி இப்போது வாழ்ந்தால் அவரும்கூட தான் கண்ணியமாக வாழ்வதாக நினைக்க மாட்டார் என்றே நான் உண்மையில் நினைக்கிறேன்.
    இதைவிட மோசமான நாடுகள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன, சோமாலியா, ஜிம்பாப்வே, பாகிஸ்தான் என்று நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனால் பாரதப் பிரதமர் அவர்களே, நான் பிறந்தது முதல் என் நாட்டை மட்டுமல்ல எனது மாநிலத்தையே தாண்டிப் போனதில்லை. அடுத்த வீட்டின் நிலை மோசமானதா இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியாது. என் வீட்டின் நிலை மோசமானகதாக இருக்கிறது. தினமும் கூச்சல், குழப்பம், சண்டை என்று இருந்தாலும் திருமணம்செய்துகொண்டாயிற்றே, குழந்தையைப் பெற்றாயிற்றே என்று விவகாரத்து வாங்காமல் தன்னுடைய தாயும் தகப்பனும் சேர்ந்து வாழும் நிலையில் அவர்களுக்கிடையே அகப்பட்ட ஒரு குழந்தையைப் போல்தான் நான் என்னை உணர்கிறேன். மேற்குறிப்பிட்ட உதாரணத்தில் திருமணத்துக்குப் பதிலாக நீங்கள் சுதந்திரம், ஜனநாயகம், தேச ஒற்றுமை, தேச பக்தி போன்ற சொற்களைப் பதிலீடு செய்துகொள்ளலாம்.
    எப்படிப்பட்ட சூழலில் நாம் இருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா பிரதமர் அவர்களே? நீங்களும் நானும் எவ்வளவு சக்தியற்றவர்களாக இருக்கிறோம் தெரியுமா?
   நான் கோழையாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டேன் பிரதமர் அவர்களே. உங்களைப் போலவே. இந்தச் சமூகத்தாலும் இந்த நாட்டாலும் இந்த நாட்டின் அரசியல்வாதிகளாலும் என்னை உள்ளிட்ட இந்த நாட்டு மக்களாலும் சுரணையற்ற கோழையாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டேன். இந்த ஒரு விஷயத்துக்காகவே நான் வாழ்வதை நானே வெறுக்கிறேன். தயவுசெய்து என்னைத் தேசத் துரோகி என்று அறிவித்து எனக்கு மரண தண்டனையோ தீவாந்தர தண்டனையோ கொடுங்கள். ஏனெனில் கண்ணியமாக வாழ்தல் என்பது மனிதனின் அடிப்படை உரிமை என்று நான் நினைக்கிறேன். அப்படிக் கண்ணியமாக வாழ முடியாத ஒரு நாட்டில் இருப்பதை நான் வெறுக்கிறேன்.

பெருநட்சத்திர வெடிப்பும் இவான்ஸின் பிரபஞ்சமும்

2010-12-09T14:08:00.000-08:00

                                                                                      படம்: நன்றி: நாசா
கிருபானந்தம்
ஒரு மனிதர் இருப்பார்; நம்மால் ஒரு நாள்கூட செய்ய முடியாத காரியத்தை, பார்ப்பதற்கு அலுப்பூட்டுவது போன்றும் எந்தப் பயனும் இல்லாதது போன்றும் நமக்குத் தோன்றும் ஒரு காரியத்தை அவர் தனது வாழ்நாள் முழுக்கச் செய்துகொண்டிருப்பார். அப்புறம் தள்ளி நின்று வரலாற்றில் அவரைப் பற்றிப் படிக்கும்போது நமக்கு வியப்பாக இருக்கும். எப்பேர்பட்ட ஒரு அற்புதமான செயலை அவர் செய்திருக்கிறார் என்று நாம் சொல்லிக்கொள்வோம். இப்படிப்பட்ட மனிதர்களை வரலாறு நெடுகிலும் காண முடியும். ஆனால் நம் காலத்தில் அப்படிப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்களா என்று நமக்குத் தெரியாது. உண்மை என்னவென்றால் அப்படிப்பட்டவர்கள் இன்னமும் இருக்கிறார்கள்; தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதி ஐந்து பாகமாக வெளியிட்ட ஜோசஃப் ஃபிராங்க், ஒற்றை வைக்கோல் புரட்சியால் புகழ்பெற்ற மசானபு புக்காகோ மற்றும் தன் வாழ்நாளின் பெரும்பாலான இரவுகளை பெருநட்சத்திர வெடிப்புகளை (பெருநட்சத்திர வெடிப்பு-supernova) கண்டறிவதற்காகச் செலவிட்டிருக்கும் ராபர்ட் ஓவன் இவான்ஸ் போன்றோரைச் சொல்லலாம்.

    கடைசியாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் இவான்ஸை எனக்கு பில் பிரைசனின் A Short History of Nearly Everything என்ற புத்தகத்தின் மூலம் தெரியும். அறிவியலின் பெரும்பாலான துறைகளைப் பற்றிய அறிமுகத்தைத் தர முயன்றிருக்கும் அந்தப் புத்தகத்தில் இவான்ஸைப் பற்றி பிரைசன் எழுதியிருக்கும் சிறு அத்தியாயம்தான் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பகுதியும் அந்தப் புத்தகத்தில் இலக்கிய அம்சம் அதிகமாகக் காணக் கிடைக்கும் பகுதியும் ஆகும். இந்தப் புத்தகத்தை எழுதுவதற்காக (அறிவியலை நன்கு அறிந்துகொள்வதற்காகவும்) பில் பிரைசன் பல்வேறுபட்ட துறை வல்லுநர்களையும் சென்று சந்திக்கிறார். அவர்களுள் தொழில்முறை சாராத வானியலாளரான இவான்ஸும் ஒருவர். அடிப்படையில் இவான்ஸ் ஒரு பாதிரியார். ஆனால் அவரது வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை ஆக்கிரமித்திருக்கும் விஷயம் என்ன தெரியுமா. இரவு நேரத்தில் பெருநட்சத்திர வெடிப்பைத் தேடி நடத்தும் வேட்டைதான்.
    அது என்ன பெருநட்சத்திர வெடிப்பு? சூரியனை விட பல மடங்கு பெரிதாக உள்ள ஒரு நட்சத்திரம் தன் ஆயுளின் முடிவில் மிகமிகமிகமிகப் பிரமாண்டமான அளவில் வெடித்துச் சிதறி அணைந்துபோவதுதான் பெருநட்சத்திர வெடிப்பு. இந்தப் பெருநட்சத்திர வெடிப்பு நமது சூரிய குடும்பத்துக்கு அருகில் நடக்கும் விஷயமல்ல. (வானியலைப் பொறுத்தவரை 'அருகில்' என்ற சொல்லுக்கே 'பல கோடி மைல்கள் தூரத்தில்' என்று அர்த்தம் என்றால் 'தொலைவில்' என்ற சொல்லுக்கு என்ன அர்த்தம் இருக்கக்கூடும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்!) ஏனெனில் பெரிய அளவிலான வெடிப்பை நிகழ்த்தக்கூடிய நட்சத்திரங்கள் நமக்கு அருகில் இல்லை; அப்படி நிகழ்ந்தால் 'சூரியக் குடும்பத்தோடு நாம் கைலாசம்தான்' (புது மரபுத்தொடர், குறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள்). ஆனால் கற்பனையே செய்துபார்க்க முடியாத தூரத்தில் எவ்வளவோ பெரிய நட்சத்திரங்கள் அடிக்கடி வெடித்துக்கொண்டு இருக்கின்றன. அப்படி வெடிக்கும்போது பிரபஞ்ச வெளியில் அவை வாண வேடிக்கை நிகழ்த்துகின்றன. அப்படிப்பட்ட பெருநட்சத்திர வெடிப்புகளை (தொலைநோக்கியில்) வேடிக்கைப் பார்ப்பதுதான் இவான்ஸின் பொழுதுபோக்கு, வாழ்க்கை எல்லாம். 42 முறை பெருநட்சத்திர வெடிப்பைப் பார்த்த சாதனையை இவர் புரிந்திருப்பதாக விக்கிபீடியா சொல்கிறது.
    இவான்ஸ் எப்படியும் மிகப் பெரிய தொலைநோக்கியையும் நல்ல வசதியான வானியல் ஆய்வுக்கூடத்தையும் வைத்திருப்பார் என்ற கற்பனையோடுதான் பிரைசன் இவான்ஸைச் சந்திக்கப் போனார். ஆனால் அங்கு அவருக்குக் காண நேரிட்டது அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சியையே. முதுகில் தூக்கிச் செல்லக் கூடிய அளவிலான தொலைநோக்கியைச் சுமந்துகொண்டு இவான்ஸ் பிரைசனை தனது பரணுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார் (கோளரங்கங்களின் தொலைநோக்கி பொதுவாக எவ்வளவு பெரிதாக இருக்கும் என்பதை நீங்கள் இணையத்தில்--குறிப்பாக நாசா இணையதளத்தில் காணலாம்). அங்கே தட்டுமுட்டுச் சாமான்கள் கிடக்க அவற்றுக்கிடையே ஒரு ஆள் மட்டும் உட்காரந்து பார்க்கக்கூடிய இடம். இதைவிட அதிர்ச்சியளிக்கும் விஷயம் என்னவென்றால் அந்த இடத்திலிருந்து பார்க்கக் கிடைக்கும் வானம் மிகச் சிறிய அளவே.
    ஆனால் இவான்ஸோ தனக்கு இதுவே போதும், தன்னால் இவ்வளவு சிறிய வானத்திலும் எண்ணற்ற நட்சத்திரக் கூட்டங்களைக் காண முடியும் என்கிறார். அவருக்குக் பார்க்கக் கிடைத்த அந்த சிறிய வானத்தில்தான் பெருநட்சத்திர வெடிப்பு வேட்டையில் அவர் சாதனை புரிந்திருக்கிறார். அது மட்டுமல்லாமல் நாம் நமது தெருவையும் நமது ஊரையும் ஊரிலுள்ள மனிதர்களையும் நன்கு அடையாளம் வைத்திருப்பதுபோல் இவான்ஸ் அண்டவெளியில் உள்ள நட்சத்திரக் கூட்டங்களையும் நட்சத்திரங்களையும் எளிதில் அடையாளம் கண்டுவிடுவார். வானில் போகாமலே அவருக்கு வான் தடம் அவ்வளவு அத்துப்படி.
    42 என்ற எண்ணிக்கை நமக்கு வெகு சாதாரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் வானியலாளர்களைப் பொறுத்தவரை இந்த எண் பல கோடிக்குச் சமம். இந்த 42ஐ இவான்ஸ் 42 நாட்களில் பார்த்துவிடவில்லை. கிட்டத்தட்ட 55 வருடங்களின் பெரும்பான்மையான இரவுகளில் நடத்திய வேட்டையின் பலன்தான் இந்த 42. அப்படியென்றால் எவ்வளவு நேரம் வானத்தை வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்திருப்பா

ர் இவான்ஸ். பெருநட்சத்திர வெடிப்பின் காட்சி என்பது அவருக்கு உறுதியளிக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். மிகக் குறைந்த கால அளவில் அடுத்தடுத்து சில பெருநட்சத்திர வெடிப்புகளைப் பார்க்க நேரிட்ட அனுபவத்தைப் போலவே மாதக் கணக்கில் வானத்தைத் துழாவியும் பெருநட்சத்திர வெடிப்பு இவான்ஸின் கண்ணில் படாமல் போன அனுபவமும் நிறைய உண்டு.
இதனால் என்ன பயன், இப்போதுதான் தானியங்கி-தொழில்நுட்பக் கருவிகளை வைத்து வானில் ஏற்படும் சிறு அசைவையும் படம்பிடிக்கும் வசதி வந்துவிட்டதே என்று கேட்கும் பிரைசனிடம் இவான்ஸ், 'லட்சக்கணக்கான வருடங்கள் அண்டவெளி வழியாக பயணம்செய்து பூமியை வந்து சேரும் ஒளியை அது பூமியை வந்தடையும் அந்தச் சரியான சமயத்தில் வானின் சரியான இடத்தில் யாரோ ஒருவர் பார்க்க நேரிடுகிறது என்பதை நினைத்துப் பார்க்கவே ஏதோ ஒரு திருப்தி ஏற்படுகிறது. இதுபோன்ற ஒரு பிரமாண்டத்தை உடைய ஒரு நிகழ்வானது யாராவது ஒருவரால் பார்க்கப்படுவதே பொருத்தமானது என்றும் தோன்றுகிறது' என்கிறார். மேலும் பெருநட்சத்திர வெடிப்பைக் கண்ணால் பார்ப்பதில் உள்ள ரொமான்ஸ் சாதனங்களை வைத்து பதிவுசெய்வதில் இல்லை என்கிறார் இவான்ஸ்.
நம்மை நோக்கி எவ்வளவோ ஒளி வந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. எத்தனையோ லட்சம் ஆண்டுகளுக்குமுன் இறந்துபோன (அதாவது அணைந்துபோன) நட்சத்திரத்தை அது இப்போது இருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டு நாம் 'எவ்வளவு அழகாக அந்த நட்சத்திரம் மினுக்குகிறது பார்' என்று சொல்கிறோம். அதற்கு மேல் ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் இவான்ஸைப் பொறுத்தவரை ஒளிக்கு அர்த்தமே வேறு; அது நட்சத்திரத்தைக் குறிப்பதைவிட அதிகமாக நட்சத்திரத்தின் இறப்பைக் குறிக்கிறது.

ஆசிரியர் இல்லாத வரலாற்றுச் சுவடுகள்

2010-12-09T14:07:00.000-08:00

ரோஜா
ஒரு சமூகம் வரலாற்றை எப்படி அணுகுகிறது என்பதற்கான சமீபத்திய உதாரணம் தமிழகத்தின் மிகப் பெரிய பத்திரிகையான 'தினந்தந்தி'யின் 'வரலாற்றுச் சுவடுகள்'. சில வாரங்களுக்கு முன்பு முதல்வர் மு. கருணாநிதியின் கரங்களால் வெளியிடப்பட்ட இந்த நூல் 'தினத்தந்தி'யில் பல மாதங்கள் தொடராக வந்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பாகும். நல்ல தாளில் வண்ணத்தில் அச்சிட்டு கெட்டி அட்டைக் கட்டுடன் நல்ல தயாரிப்பில் வெளியாகி இருக்கும் இந்தப் புத்தகத்தின் விலை ரூ. 375. இந்த விலையில் இப்படிப்பட்ட தயாரிப்பில் இன்றைய தேதிக்கு தமிழகத்தில் வேறு எந்தப் பதிப்பாளராலும் இப்படியொரு புத்தகத்தை வெளியிட முடியாது.
புத்தகம் வெளியே நன்றாக இருக்கிறது. உள்ளே? தினத்தந்திபோலத்தான் இருக்கிறது. மேலே ஒரு சர்வதேச செய்தி, கீழே ஓர் உள்ளூர் செய்தி, சுவாரசியமான துணுக்குகள்... இப்படி 'தினத்தந்தி'யின் பக்கங்கள் எப்படி இருக்குமோ அப்படி. எந்த ஒழுங்கமைப்புக்கும் உட்பட்டுப் பார்க்க முடியவில்லை. காலம் நாப்பது கால் பாய்ச்சலில் முன்னும் பின்னுமாக ஓடுகிறது. கட்டுரைக்குள் வருபவர்கள் யாவரும் ஒன்று ஹீரோக்களாக இருக்கிறார்கள், இல்லாவிட்டால் வில்லன்களாக இருக்கிறார்கள். காந்தி வருகிறார், ஹிட்லர் வருகிறார், என்டிஆர் வருகிறார், சில்க் ஸ்மிதா வருகிறார்... பின்னி எடுக்கிறார்கள். பெரும்பான்மையான பகுதிகள் 'தினத்தந்தி' பத்திரிகையிலிருந்தே தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சுவாரசியமாக இருக்கிறது.
படிக்கும்போது இப்படியெல்லாமா ஒரு வரலாற்று நூல் இருக்கும் என்று உங்களுக்கு திடீரென கேள்வி எழலாம். அப்போது பதில் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்: ஆமாம். இப்படியெல்லாம்தான் இருக்கும். இப்படித்தானே நாம் வரலாற்றை அணுகிவருகிறோம்?
ஒரு நல்ல விமர்சகர் இந்தப் புத்தகத்தைக் கடுமையாக விமர்சிக்கலாம். நம்முடைய நவீன இலக்கியவாதிகள் இதைக் குப்பை என்று ஒதுக்கலாம். ஆனால், முக்கியமான ஒரு வரலாற்று ஆவணம் இந்த நூல். தமிழ்ச் சமூகம் எப்படியெல்லாம் இருந்திருக்கிறது, எப்படியெல்லாம் இருக்கிறது, தமிழ்ப் பத்திரிகைகள் எப்படியெல்லாம் இருந்தன, எப்படியெல்லாம் இருக்கின்றன என்பதற்கான ஆவணம். அவசியம் வாங்கிப் பத்திரப்படுத்துங்கள். எல்லாம் சரி, நூலாசிரியரைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைக்கூட எழுதவில்லையே என்று கேட்டுவிடாதீர்கள். அது என்னுடைய தவறு அல்ல. அப்படி ஒருவரின் பெயரே புத்தகத்தில் இல்லை. அப்படியென்றால் எழுதியது யார்? அவர் ஒருவரோ, இருவரோ, பத்து பேரோ...? யாராவது அல்லது ஏதேனும் ஒரு குழு எழுதித் தொகுத்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? அப்படி எந்தக் குறிப்பும் இந்தப் புத்தகத்தில் இல்லை. எவ்வளவு பெரிய அயோக்கியத்தனம் என்று சீறிவிடாதீர்கள். முக்கியமான ஒரு வரலாற்று ஆவணம் இந்த நூல். தமிழ்ச் சமூகம் எப்படியெல்லாம் இருந்திருக்கிறது, எப்படியெல்லாம் இருக்கிறது, தமிழ்ப் பத்திரிகைகள் எப்படியெல்லாம் இருந்தன, எப்படியெல்லாம் இருக்கின்றன என்பதற்கான ஆவணம். அவசியம் வாங்கிப் பத்திரப்படுத்துங்கள்.

கார்த்திக் நேத்தா கவிதைகள்

2010-12-09T14:05:00.000-08:00

ஓவியம் : நன்றி: ஷாந்தே யங்
மழை வளர்ப்பு

ஒவ்வொரு மழையும்
ஒவ்வொரு மீனென்று
சொன்னதிலிருந்து
கிடைக்கின்ற மீன்களை
தண்ணீரில் விட்டு வளர்க்கிறாள்
என் மகள்
மழையும் நீந்தும் என்பதை
நான் உணர்ந்த வயதில்
என் மகள் வளர்ந்துவிட்டாள்
மழையும் மீனும்
இன்னும் உள்ளன
நானும் என் மகளும்
ஏன் வளர்ந்தோம் ?

பாதாம் பொழுது

எரியூட்டப்பட்ட தேவதைகள்
பார்வையாய் உன் கண்களில்
ததும்பும் இந்த இரவில்
பின்னிக் கிடக்கும் இரு நிழல் நாம்
உண்மையில்
கிழிந்து போன
ஒற்றை நிழல் நாம்
எனக்கே எனக்கான மழை
உன் வாயிலிருந்து
என் வாய்க்குப் பெய்தடங்கும்
பின்னிரவில்
உன் கீழுடலிலிருந்து
எனக்கான இசையை
கேட்கத் தொடங்குவேன் கண்ணே .

ராவணா

மண்டோதரியிடம்
மணந்த ஒன்றை
நர்த்தன திலோத்தி
மறுக்காத ஒன்றை
கவரி வீசிய கன்னியர்
காட்டத் துடித்த ஒன்றை
சீதையிடம் கேட்டு
சீரழிந்ததே நின் பெருங் காமம் .

காமம் காமம் என்ப... (சங்கத்தில் பாடாத கவிதை)

2010-12-09T13:56:00.000-08:00

                                         ஓவியம்: நன்றி: ஜூலியா வாட்கின்ஸ்
ஆசை
ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான, (பரத்தையுடனான உறவு தவிர) பெரும்பாலும் முறையாகக் கருதப்பட்ட காதல் உறவையே சங்க இலக்கியத்தின் அகத்துறைப் பாடல்கள் முன்னிறுத்தியிருக்கின்றன என்று நான் அறிகிறேன். பெண்களுக்கு இடையேயான ஒருபால் உறவு, ஆண்களுக்கிடையேயான ஒருபால் உறவு, இருபால் உறவு போன்றவை சங்க இலக்கியத்தில் இல்லவே இல்லை. காலங்காலமாக இருக்கும் இதுபோன்ற உறவுகள் தமிழ் இலக்கியத்தில் இப்போதுதான் சிறிய அளவில் எட்டிப்பார்க்கின்றன. சங்கப் பாடல்களின் சாயலை எடுத்துக்கொண்டு இதுபோன்ற விஷயங்களையும் பாலியல் பிறழ்வுகளாகக் கருதப்படும் இன்னும் சில விஷயங்களையும் கருவாகக் கொண்டு பாடல்கள் எழுதினால் என்ன என்று எனக்குத் தோன்றியது. அதன் விளைவுதான் பின்வரும் பாடல்கள்.
நான் சங்க இலக்கியத்தை ஆழங்கண்டவன் அல்ல; கற்க ஆரம்பித்திருப்பவன் மட்டுமே; அகவற்பாவின் இலக்கணமும் எனக்குப் பெரிய அளவில் தெரியாது. அதன் சாயலை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டேன். கலாட்டா செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கில் மட்டுமல்லாமல் இதுபோன்ற நடையில் கவித்துவம் உள்ள வரிகளை என்னால் எழுத முடியுமா என்பதைச் சோதித்துப் பார்க்கவும்தான் நான் இந்தக் கவிதைத் தொடரைத் தொடங்கியிருக்கிறேன். கம்பன் எவ்வளவு பெரிய மகாகவி அவனே தனது காப்பியத்தைத் தொடங்கும் முன் இப்படி ஒரு அவையடக்கப் பாடல் சொல்கிறான்:
      'பித்தர் சொன்னவும், பேதையர் சொன்னவும்,
      பத்தர் சொன்னவும், பன்னப் பெறுபவோ?'
ஆனால் என்னைப் போன்ற துரும்பன் அவையடக்கத்தை வெளிப்படுத்தினால்கூட அது திமிராக மட்டுமே காட்சியளிக்கும் என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். மற்றபடி பொருட்குற்றத்துக்கு நான் பொறுப்பல்ல, சொற்குற்றத்துக்கு மட்டுமே நான் பொறுப்பு.

(குறிப்பு: காமம் என்ற சொல் பின்வரும் கவிதைகளில் 'காதல்' என்ற சங்க இலக்கியப் பொருளுடன் தற்காலத்தில் வழங்கிவரும் lust என்ற பொருளையும் குறிக்கும்)

1.
சிறுநண் டோடும் நுண்மணல் தடம்கண்டு
தன்விரல் நடந்த உன்முலை எண்ணி
விரைவு ரயிலேறிக் கடுகி வருவான்,
பாம்பூர்ந்த மணல்தடம் அழிக்கும் காற்றென
உன்னுடல் பதிந்த என்இதழ் தடமதை
தன்னிதழ் பதித்து அழிக்கும் தலைவனே
(தலைவன் வரவு பார்த்திருக்கும் தலைவியை நோக்கித் தோழியின் கூற்று)

2.
குறுநீர் ஓடும் நுண்மணல் சிப்பி
திறந்து கிடக்கச் சென்றுமோதும் அயிரை
உன்அல்குற் சிப்பி அளையும் என்நா,
வந்ததே தலைவன் சொன்ன கார்காலம்

அறிவ துண்டோ தோழி அவனே

தீயும் தீயும் தழுவிப் படரும்
பெரும்தீ நம்காம மென்பதை,
நீருக்குள் மட்டுமே முத்தமினி நம்முள்

(தலைவன் வந்திடின் பிரிந்திட நேருமோ என்றஞ்சிய தோழியைத் தலைவி ஆற்றியது)

2010-12-09T13:55:00.000-08:00

முதல்-வரை எப்படி எழுத வேண்டும்?
-கே. சிவராமகிருஷ்ணன், மலேசியா.
இது ஒரு நல்ல கேள்வி. கிட்டதட்ட எல்லோருமே தவறாக எழுதும் இரு சொற்கள் இவை. முதல் என்கிற வார்த்தையை தொடங்கி என்கிற பொருளிலும் வரை என்கிற வார்த்தையை முடிய என்ற பொருளிலும் பயன்படுத்தும்போது முன் உள்ள சொல்லுடன் சேர்த்தே எழுத வேண்டும்.
உதாரணம்: நேருமுதல் ராகுல்வரை..., சென்னைமுதல் குமரிவரை...
- சீத்தலைச்சாத்தனார்

மாத மலராகிறது தமிழ் இன்று

2010-11-27T12:42:00.000-08:00

அன்புமிக்க வாசகர்களுக்கு, வணக்கம். ஒரு முக்கியமான முடிவை 'தமிழ் இன்று' குழுவினர் எடுத்திருக்கிறோம். இந்த முடிவின்படி, 'தமிழ் இன்று' இனி மாதந்தோறும் பதிவேற்றப்படும் வலைப்பூவாக மாறுகிறது. நாளாக நாளாக 'தமிழ் இன்று' வளர்வதற்குப் பதிலாக தேய ஆரம்பித்ததை உணர்ந்து, ஆழ்ந்த சுயபரிசீலனைக்குப் பிறகு நாங்கள் எடுத்திருக்கும் முடிவு இது. இந்தத் தருணத்தில் எங்களுக்கு மிகப் பெரிய ஆதரவு அளித்துவரும் வாசகர்களாகிய உங்களிடத்தில் சில செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்வது எங்களுடைய கடமை எனக் கருதுகிறோம்.
   பல்வேறு துறைகளில் பணியாற்றும் ஒரு சின்ன நண்பர் குழாமின் எழுத்து முயற்சியாகவே 'தமிழ் இன்று' தொடங்கப்பட்டது. எதிர்வினைகளைக் குறித்து
பொருட்படுத்தாமல் எந்தவொரு விஷயத்திலும் நிதர்சனமான கருத்துகளைத் துணிச்சலாக வெளியிடுவதையே தமக்கான பாணியாக 'தமிழ் இன்று' கொண்டது. இந்த ஏழு மாத காலத்தில் சொல்லத் தக்க தீவிரமான வாசகர்களை (எண்ணிக்கை அளவில் குறைவு என்றாலும்) 'தமிழ் இன்று' பெற்றிருக்கிறது. எழுத்தாளர்களாலும் பத்திரிகையாளர்களாலும் தொடர்ந்து அது கவனிக்கப்படுகிறது. தமிழின் முன்னணி தீவிர இலக்கிய இதழான 'காலச்சுவடு', 'தமிழ் இன்'றில் வெளியான கட்டுரைகளை மறுபிரசுரம் செய்ததும் முன்னணி நாளிதழ்களில் ஒன்றான 'தினமணி', 'தமிழ் இன்'றைப்போல பிழையின்றித் தமிழில் எழுத ஆலோசனை தரும் தனித் தொடரை வெளியிடத் தொங்கியதும் குறுகிய காலத்தில் 'தமிழ் இன்று' ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கங்களுக்கான சான்றுகள்.
   ஆனால், தொடக்கத்தில் வந்த தரம் இன்று 'தமிழ் இன்'றில் இல்லை. படிக்கும்போதே சுணக்கம் தெரிகிறது. பிழைகள் நிறைய மலிந்திருக்கின்றன. ஆமாம். இப்போது முன்மாதிரி இல்லை. வாசகர்கள் அவதானித்ததை நாங்களும் உணர்கிறோம். எங்களை சுயபரிசீலனைக்குட்படுத்திக்கொள்கிறோம். தவறு புரிகிறது. என்ன காரணம்?
   அடிப்படையில் இந்த வலைப்பூ எந்தவொரு தனி மனிதரையோ அல்லது நிறுவனத்தையோ சார்ந்தது அல்ல. சுயேச்சையான ஓர் அமைப்பு. இந்தப் பலமே பலகீனமாகிவிட்டது. முன்புபோல அல்லாமல் இப்போது 'தமிழ் இன்று' நண்பர்கள் குழாம் விரிவடைந்துவிட்டது. நாளை நீங்கள் ஒரு நல்ல கட்டுரையை அனுப்பினால் நீங்களும் 'தமிழ் இன்று'தான் என்கிற சூழல். ஆனால், இதற்கென ஒரு பொறுப்பாளர் இல்லை. கட்டுரைகளைக் கேட்டு வாங்க, ஒருங்கிணைக்க, தொகுத்தளிக்க. அந்தந்தப் பகுதியில் கிடைக்கும் நண்பர்களைக் கொண்டு இயங்குகிறோம். சுய விளம்பரம் தேடிக்கொள்ளும் வகையில் அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளக்கூடாது என்ற சுயக்கட்டுப்பாடு வேறு. ஆக, சில சமயங்களில் எல்லோருக்கும் அவரவர் வேலை முக்கியமாகிவிட்டால் இதைக் கவனிக்க யாருமே இல்லாமல் போய்விடுகிறது. ஆனால், ஞாயிற்றுக்கிழமை வாரந்தோறும் தவறாமல் வந்துவிடுகிறதே... ஆதலால், அவசரத்துக்கு எழுதி ஒப்பேற்றுவதே வேலை ஆயிற்று. மன்னியுங்கள், இந்தத் தவறுக்காக வருந்துகிறோம். இனி, இந்தத் தவறு நிகழாது.
   புதிய முடிவின்படி இனி மாதந்தோறும் 10-ம் தேதி 'தமிழ் இன்'றில் பதிவேற்றப்படும். மாதந்தோறும் இனி அந்தந்த காலகட்டத்தின் பிரச்சினைகளைப் பேசும் ஒரு தலையங்கக் கட்டுரை, ஒரு மொழிபெயர்ப்பு, ஒரு புத்தக அறிமுகம் அல்லது விமர்சனம், கதை அல்லது கவிதைகள் மற்றும் அறிந்துகொள்வோம் நமது மொழியை ஆகியவை கட்டாயம் இடம்பெறும். கூடுதலாக, மாதம் ஒரு சிறப்பு விருந்தினரின் சிறப்புப் பதிவும் இடம் பெறும். முக்கியமாக, தரத்தில் சமரசம் இருக்காது. உறுதி அளிக்கிறோம். ஆக, அடுத்த மலர் டிச. 10 -ம் தேதி வெளியாகும்; புதிய வடிவில், புதிய பதிவுகளுடன். வழக்கம்போல ஆதரவு அளிக்கக் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.
நன்றி.
தமிழ் இன்று

இது முக்கியமான ஒரு விஷயம்...

2010-11-20T14:54:00.000-08:00

ஆசை, புகைப்படம்: குமரேஷ்

சந்தர் டி ராஜ்
இது முக்கியமான ஒரு விஷயம்.
இப்படி இந்தக் கட்டுரையைத் தொடங்குவதில் ஏதேனும் நோக்கம் இருக்கிறதா? இருக்கிறது. இப்போதெல்லாம் நம்மாட்களுக்கு ஒரு விஷயம் முக்கியமானதாகப் பட வேண்டும் என்றால், அது மயிர்க்கூச்செரியக் கூடிய வகையில் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டி இருக்கிறது. பல கோடிகள் சம்பந்தப்பட்டதாகவோ பல உயிர்கள் சம்பந்தப்பட்டதாகவோ இருக்க வேண்டி இருக்கிறது. இந்த விஷயம் அப்படிப்பட்டதல்ல. ஆதலால், இந்த விஷயத்தின் முக்கியத்துவத்தை வாசகர்களுக்கு உணர்த்த இப்படியோர் அபத்தமான வரியிலிருந்து நான் தொடங்குகிறேன். இது முக்கியமான விஷயம்...

    சின்ன வயதில் நான் ஒரு கவிஞன். எழுத்தோடு என் உறவு அப்படிதான் தொடங்கியது. இயற்கையோடு மிக நெருக்கமான சூழலில் அப்போது நான் இருந்தேன். நான் நிறைய கவிதைகள் எழுதினேன். அவை தரமானவை அல்ல. ஆனால், எனக்கானவை. காலம் கரைந்தது. என்னுடைய மலையடிவாரக் கிராமத்தைப் பிரிந்து சென்னை வந்தேன். பிறகு, தில்லி வந்தேன். தொடர்ந்து நாட்டின் பல்வேறு நகரங்களுக்கும் மாறிமாறி அலைந்தேன். பிறகு, மீண்டும் தில்லி வந்தேன். ஒரு கவிஞன் - எப்படிப்பட்டவனாக இருந்தாலும் சரி - காலம் முழுமைக்கும் கவிஞனாக இருக்க வேண்டும், இல்லையா? இல்லை. எனக்குள் இருந்த அந்தக் கவிஞனை எங்கேயோ நான் தொலைத்துவிட்டேன். அதைவிட சோகம், ரொம்ப காலம் அதை நான் உணரவே இல்லை.
   ஆனால், இந்த சோகத்தை வேறு ஒரு வகையில் நான் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தேன், மற்றவர்கள் கவிதைகளை வாசிப்பதன் மூலம். நான் தரமான கவிஞன் இல்லை என்றபோதிலும் தரமான ஒரு வாசகன் என்பதை இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். தாய்மொழியில் ஒரு நல்ல கவிதையை வாசிப்பதைவிடவும் வாசிப்பில் அற்புதமான அனுபவம் ஏதுமில்லை என்று நம்புபவன் நான். ஆனால், கடந்த 10 ஆண்டுகளில் தமிழ்க் கவிதை உலகில் நேர்ந்த மாற்றங்கள் என்னை அடித்து துவைத்துவிட்டன என்றே சொல்ல வேண்டும். ஒரு நல்ல கவிதைக்காக வெறுமையான, வறட்சியான, விரக்தியான எழுத்துகளின் நடுவே தேடி அலையும் நிர்ப்பந்தத்தை ஒவ்வொரு வாசகனுக்கும் நம்முடைய நவீன கவிஞர்கள் கட்டாயமாக்கிவிட்டார்கள். என் மீது கவிதைகளும் கவிதைகள் மீது நானும் வெறுப்பை உமிழத் தொடங்கினோம்.
இப்படிக் கவிதைக்கும் எனக்குமான உறவின் ஒவ்வோர் இழையும் அறுந்துகொண்டிருந்த சூழலில்தான் என்னிடத்தில் மிகப் பெரிய நம்பிக்கை ஒளியைப் பாய்ச்சியது ஒரு புத்தகம். கவிஞர் ஆசை எழுதிய 'கொண்டலாத்தி'. படைப்பாக்கத்திலும் சரி, உருவாக்கத்திலும் சரி. தமிழில் நிச்சயமாக இந்தப் புத்தகம் ஒரு மைல்கல் என்று நான் சொல்வேன். முழுக்க முழுக்க பறவைகளைக் களமாகக் கொண்ட இந்தப் புத்தகத்திலுள்ள கவிதைகள் தமிழ்க் கவிதை உலகில் மிகப் பெரிய இடத்துக்கு இந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துச் செல்கின்றன; நாம் வாழும் காலத்தின் தமிழின் மிக முக்கியமான கவிஞராக ஆசையை அடையாளம் காட்டுகின்றன.
ஆசையின் முதல் தொகுப்பான 'சித்து'வையும் நான் வாசித்திருக்கிறேன். அது ஒரு முக்கியமான புத்தகம். ஆனால், அதிலிருந்து மேலும் வெகுதூரத்தை 'கொண்டலாத்தி' மூலம் அவர் கடந்திருக்கிறார். பிற தமிழ்க் கவிஞர்கள் கற்பனைக்கூட செய்து பார்க்காத பரிசோதனை முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார். இந்தப் புத்தகமே ஒரு முழுமையான ஒரு பரிசோதனை முயற்சி என்று கூறலாம். சர்வதேச அளவில் இப்படிப்பட்ட பரிட்சார்த்த முன்னுதாரணங்கள் உண்டு (பறவைக் கவிதைகளை உள்ளடக்கிய பாப்லோ நெருடாவின் 'தி ஆர்ட் ஆஃப் பேர்ட்ஸ்' புகழ்பெற்ற ஒரு புத்தகம்). ஆனால், தமிழில் வாய்ப்பே இல்லை.
    எனக்கு இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி எழுத நிறைய தோன்றுகிறது. ஆனால், இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதற்காக ஆசையின் கவிதைகளை மீண்டும் ஒரு முறை படிக்கும்போது, அவர் ஒரு கவிதையில் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல, ஒரு புள்ளியில் மறைந்து மூழ்கும் மீன்கொத்தியாக என் மனமும் மூழ்கி மறைகிறது. நான் பறந்துகொண்டிருக்கிறேன்... நீங்கள் படித்துக்கொள்ளுங்கள்.

கொண்டலாத்தி, ஆசை, விலை: ரூ. 180, க்ரியா, ஃப்ளாட் எண்: 3, எச்-18 ,
தெற்கு அவென்யூ, திருவான்மியூர், சென்னை- 600 041, தொலைபேசி: 044-2441 2993.

பின்குறிப்பு: சமகாலத்தின் ஒரு முக்கியமான முயற்சியைப் பதிவுசெய்யும் வகையில், கொண்டலாத்தி தொடர்பான கவிஞர் ஆசையின் இரு கட்டுரைகள் இந்த வாரம் வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றன.

நானும் என் கொண்டலாத்தியும்

2010-11-20T12:44:00.000-08:00

ஆசை
பறவைகள் மீதான எனது ஈடுபாடு சிறிது காலத்துக்கு முன்தான் ஆரம்பித்தது. இருபத்தைந்து வயது வரை எனது பிரக்ஞையில் பறவைகளுக்குப் பெரிய இடம் இருக்கவில்லை. எல்லாரையும் போலவே அப்போது எனக்கும் காகம், பருந்து, கிளி, மயில் போன்ற ஒரு சில பறவைகள் மட்டுமே தெரியும்; அவ்வளவுதான். என்னைப் பறவைகள் உலகத்தை நோக்கித் திருப்பியது என் நண்பரும் விரிவாக்கப்பட்ட 'க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி'யின் ஆசிரியருமான எஸ். ராமகிருஷ்ணன்தான். அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே திடீரென்று என்னிடம் கேட்பார்: ''ஒரு குக்குறுவான் கத்துறது கேக்குதா?''. நான் காதை எவ்வளவோ கூர்தீட்டிக்கொண்டு கேட்டாலும் எனக்கு அந்தச் சத்தம் கேட்கவே கேட்காது; அப்புறம் அலுவலகத்தின் வாயில்புறத்திலுள்ள அடர்ந்த பூச்செடியைக் காட்டி ''அதோ ஒரு தேன்சிட்டு!'' என்பார்; நான் எவ்வளவோ தேடிப்பார்த்தும் அது எனக்குத் தெரியாது. பிறகுதான் தெரிந்துகொண்டேன். பறவைகளை அணுக பார்வையும் கேட்புத் திறனும் மட்டும் போதாது; நுண்ணுணர்வும் வேண்டும் என்று.

க்ரியா அகராதியில் அறிவியல் தொடர்பான சொற்களுக்கும் பறவைகள், விலங்குகள் தொடர்பான சொற்களுக்கும் பொருள் எழுதும் பொறுப்பும் ஏற்கனவே இருந்த பொருளைச் சரிபார்க்கும் பொறுப்பும் என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்தப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது இயற்கையியலாளரான டாக்டர் ஆர். பானுமதியைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது. அவர் பறவைகளின் சத்தத்தை அப்படியே எழுப்பி அவற்றை நம் கண் முன்னே கொண்டுவந்துவிடுவார். இப்படியாகப் பறவைகளின் அற்புத உலகத்தை நோக்கிய பயணத்தை ஆரம்பித்தேன். இதற்கிடையே சென்னை வாழ்க்கை என்னை மிகவும் வாட்டி வதைத்துக்கொண்டிருந்தது. சென்னையில் தொடர்ந்து இருந்தால் எனது நுண்ணுணர்வையும் மனிதத் தன்மையையும் கவிதை எழுதும் திறனையும் நான் இழந்துவிடுவேனோ என்று பயந்தேன். பொறுத்துப்பொறுத்துப் பார்த்து ஒருநாள் இந்த முடிவை எடுத்தேன்: இனியும் என்னால் சென்னையில் இருக்க முடியாது. ராமகிருஷ்ணனிடம் நான் இந்த முடிவைச் சொன்னதும் அவர் சற்றுத் தயங்கினாலும் என்னுடைய நிலையை நன்கு அறிந்தவராகக் கடைசியில் ஒப்புதல் அளித்தார். நான் ஊரை நோக்கிப் புறப்பட்டேன். அங்கே என்னை முதலில் வரவேற்றது பறவைகள்தான். பழைய நண்பர்கள் யாரும் இல்லாத இந்த ஊரில் இனி என் நண்பர்கள் எல்லாம் இந்தப் பறவைகள்தான் என்பது வீடு திரும்பிய ஒரு சில நாட்களிலேயே எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. எவ்வளவோ பறவைகள் என் கண்ணுக்குத் தென்பட ஆரம்பித்தன. இருபத்தோரு வருடங்கள் மன்னார்குடியில் அதற்கு முன் இருந்திருக்கிறேன்; இந்தப் பறவைகளும் காலங்காலமாக இங்கே இருந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் தற்போதுதான் அவை என் கண்ணுக்குத் தெரிகின்றன.
ஒவ்வொரு பறவையும் ஒரு அற்புதம். கைக்குள் அடங்கும் தேன்சிட்டைப் போல ஒரு அற்புதத்தை எங்கும் பார்க்க முடியுமா? சிறுசிறு பூக்களில் அது தேன் குடிப்பதைச் சத்தமெழுப்பாமல் ஜன்னல் ஓரத்தில் ஒளிந்து நின்றுகொண்டு வேடிக்கை பார்க்கும்போது நான் என்னும் உணர்வு அழிந்து எவ்வளவு சிறியவனாக நான் ஆகிவிடுகிறேன் என்பதையும் இவ்வுலகின் தத்துவங்கள், சட்டதிட்டங்கள், போர்கள், பிரிவினைகள், குற்றங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் எந்தவொரு தொடர்பும் இல்லாமல் இங்கு ஒரு தேன்சிட்டு தேன் குடிக்கிறதே இது எப்படிப்பட்ட அற்புதம் என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். தேன்சிட்டு மட்டுமல்ல எல்லாப் பறவைகளும் அற்புதமே, பறவைகள் மட்டுமல்ல இயற்கையில் எல்லாம் அற்புதமே என்பதை உணர ஆரம்பித்தேன். இந்த உணர்தலுக்கு அடிப்படையை என்னுள் ஏற்படுத்தியது பறவைகள்தான். கொஞ்ச நாட்களிலேயே பைனாகுலர் ஒன்றும் வாங்கினேன். இயற்கையை ரசிக்கும் விதத்திலும் உடற்பயிற்சிக்காகவும் தினமும் ஒரு மணி நேரம் அதிகாலையில் நடக்க ஆரம்பித்தேன். அப்படி நடக்கும்போது எனது அக்காவின் குழந்தைகளையும் அண்ணன் குழந்தைகளையும் எதிர் வீட்டுக் குழந்தைகளையும் அழைத்துச் செல்வேன். உண்மையில் குழந்தைகள்தான் இயற்கைக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள்; அளப்பரிய ஆர்வம் கொண்டவர்கள் என்பதை அப்போது நான் கண்டுகொண்டேன். நமக்கு அபத்தமாகப் படும்படியான கேள்விகளைக் கேட்பார்கள்; ஆனால் அந்தக் கேள்விகள் ஒவ்வொன்றும் கவிதை போன்று இருக்கும். பைனாகுலரை எடுத்துக்கொண்டு சில நாட்கள் காலையிலேயே சைக்கிளில் பறவை பார்ப்பதற்காக பக்கத்துக் கிரமங்கள் வழியாகச் செல்வோம். அப்படிப் போகும்போது நாங்கள் அதிகம் பார்த்திராத ஒரு சில அழகான பறவைகளை (உதாரணமாக நீலமுகச் செண்பகம்: Blue-faced Malkoha) பார்த்திருக்கிறோம். ஒவ்வொரு குழந்தைகளும் ஏதாவது சொல்லிக்கொண்டே வருவார்கள். அப்படி ஒரு நாள் போகிறபோக்கில் என் அக்காள் பெண் தரணி (வயது 13) ஒரு வரி சொன்னாள், 'ஒளியின் பெண்தான் பறவை'. எனக்கு மிகவும் வியப்பேற்படுத்திய வரி அது. எதிர் வீட்டுப் பையன் பாலா (வயது 10) ஒருநாள் என்னிடம் சொன்னான்: மாமா இந்த உலகத்திலேயே எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசைதான், ஒரே ஒரு பறவையையாவது நான் தொட்டுப்பார்க்க வேண்டும். எவ்வளவு அற்புதமான ஆசை. இதைவிட அழகான பேராசை வேறு எதுவும் இருக்கிறதா? அது மட்டுமல்லாமல் இந்தக் குழந்தைகள் கற்பனைப் பறவைகளை கண்டுபிடிப்பார்கள், காற்றுக்கொத்தி, மழைக்கொத்தி, மழைப்பாடி என்றெல்லாம். இந்த அனுபவங்களை எல்லாம் அவ்வப்போது கவிதைக்குள் கொண்டுவந்தேன். 2006இல் எனது 'சித்து' கவிதைத் தொகுப்பு வெளியான பிறகு நான்கு வருடங்களாக ஏதும் எழுதாமல் இருந்த எனக்கு இந்த ஆண்டு பறவைகள் மூலம் மறுவாழ்வு கிடைத்தது. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கவிதைகளை எழுதினேன், பெரும்பாலும் பறவைகளைப் பற்றிய கவிதைகள். எழுதியதை எல்லாம் உடனுக்குடன் ராமகிருஷ்ணனுக்கு அனுப்பிவிடுவேன். அவர் படித்துவிட்டு 'தற்காலத் தமிழ்க் கவிதையில் யாரும் நுழையாத ஒரு முக்கியமான பிராந்தியத்துக்குள் நுழைந்திருக்கிறீர்கள். தொடர்ந்து எழுதுங்கள், பறவைகளைப் பற்றிய கவிதைகளை மட்டும் தொகுத்து ஒரு தொகுப்பு கொண்டுவந்துவிடுவோம்' என்று ஊக்கப்படுத்தினார். நாற்பது கவிதைகளுக்கு மேல் சேர்ந்ததும் புத்தக வேலை ஆரம்பித்தது. கவிதைகளில் இடம்பெற்றுள்ள முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட பறவைகளின் புகைப்படத்துடன் புத்தகத்தைப் போடலாம் என்று அவர் முடிவெடுத்தார். சாதாரணமாக இருந்தாலே கவிதைப் புத்தகம் விற்பதில்லை, இதில் வண்ணப் புகைப்படங்களுடன் வெளியிட்டால் விலை மிகவும் அதிகமாகிவிடும், யாரும் வாங்க மாட்டார்கள் என்றேன். ஆனால் ராமகிருஷ்ணன் தான் நம்பும் விஷயங்களின் முக்கியத்துவத்துக்காக எவ்வளவோ இழந்திருப்பவர், இழந்துகொண்டிருப்பவர். செலவைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம், நல்ல புத்தகத்தை நல்ல முறையில் கொண்டுவருவது நம் கடமை. அது விற்குமா விற்காதா என்றெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டிருக்கக் கூடாது என்று சொல்லிவிட்டு இந்தப் புத்தகத்தின் தயாரிப்பில் ஆழ்ந்துவிட்டார். பறவைகளின் புகைப்படங்களையெல்லாம் இணையத்திலிருந்து எடுத்துப் போட மறுத்துவிட்டு Madras Naturalist Societyயைச் சேர்ந்த ஞானஸ்கந்தனைக் கேட்டுக்கொண்டு அவருடைய பல புகைப்படங்களை இந்தப் புத்தகத்தில் பயன்படுத்திக்கொண்டார். கிடைக்காத புகைப்படங்களை மட்டும் விக்கிபீடியாவில் இருந்து (காப்புரிமை அனுமதி உள்ளவை) எடுத்துக்கொண்டோம். இப்படியாகக் கவிதையும் புகைப்படங்களுமாக அற்புதமான தயாரிப்பில் 'கொண்டலாத்தி' வெளிவந்திருக்கிறது. பறவைகளுடன் பரிச்சயம் உடைய எந்தக் கவிஞரும் என்னைப் போலவோ அல்லது பிரமாதமாகவோ பறவைக் கவிதைகளை எழுதிவிட முடியும்; ஆனால், 'க்ரியா' கொண்டுவந்ததைவிட அழகாக இந்தத் தொகுப்பை வேறு யாராலும் கொண்டுவந்திருக்க முடியாது என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை.

பறவைகளைப் பார்த்தல்: என் அனுபவங்கள்

2010-11-20T12:33:00.000-08:00

                                                          படம்: கே. ஞானஸ்கந்தன்

ஆசை
நான் ஒரு பறவையியலாளன் அல்ல; பறவைகளைப் பார்ப்பவன் அவ்வளவே.      மன்னார்குடியில் என்னுடைய வீட்டருகில் நீங்கள் பறவைகளைப் பார்க்க வேண்டும் என்றால், விசேஷமாக ஏதும் செய்யத் தேவையில்லை. மொட்டை மாடியில் போய் நின்றுகொண்டால் ஒரு மணி நேரத்தில் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட பறவைகளைப் பார்க்கலாம். எங்கள் வீட்டு மொட்டை மாடியிலிருந்து பார்க்கக் கிடைக்கும் பறவைகள்: காகம், மைனா, தேன்சிட்டு, தையல்சிட்டு, தவிட்டுக்குருவி (கல்லுக்குருவி என்றும் சொல்வார்கள்), கொண்டைக்குருவி, பருந்து, சோலைப்பாடி, வாலாட்டி, கொண்டலாத்தி, குக்குறுவான், மணிப்புறா, குயில், கரிச்சான், சிட்டுக்குருவி, மரங்கொத்தி போன்றவை. வீட்டிலிருந்து கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கும் குளத்துக்குப் போய்ப் பார்த்தால் சிறகி, நீளவால் இலைக்கோழி, நீர்க்காகம் போன்ற பறவைகளைப் பார்க்க முடியும். அப்படியே வயல்வெளி, புதர்களூடே நடந்துசென்றால் செம்பகம், பஞ்சுருட்டான், ஆள்காட்டி, கொக்கு, மடையான் போன்ற எண்ணற்ற பறவைகளைக் காணலாம்.
    இப்படிப் பறவைகளைக் காண்பது எதற்காக என்ற கேள்விக்கு என்னிடம் பதில் இல்லை. ஆனால் பறவைகளைப் பார்ப்பதற்காகச் செல்லும் நாட்களெல்லாம் எனது படைப்புத் திறன் மிகவும் தீவிரமாகச் செயல்பட்டதையும் அந்த நாட்களில் மனதில் இனிமையான உணர்ச்சி நிலவியதையும் என்னால் உணர முடிகிறது. பறவைகளைப் பார்ப்பவர்கள் பலரும் குறிப்பேடு வைத்துக் குறித்துக்கொள்வார்கள். நான் அப்படிச் செய்வதில்லை, எனது குறிப்பேடு மனதுதான், எனது குறிப்புகள் கவிதைகள்தான்.

    கவிதை எழுத வேண்டும் என்பதற்காக இரை தேடி நான் பறவைகளைப் பார்ப்பதில்லை; அவையே தாமாக வந்து கவிதைகளைத் தந்துவிட்டுப் போகும். நமது மனதின், கற்பனைத் திறனின் அலைவரிசை ஏற்கும் கருவியை சரியான விதத்தில் திருகி வைத்திருந்தால் ஒவ்வொரு கணமும் கவிதையாக உருமாறும் என்பதே உண்மை.
    எல்லாப் பறவைகளும் எனக்குப் பிடிக்கும் என்றாலும் சில பறவைகள் மட்டும் என் மனதை மிகவும் குழைய வைக்கின்றன. தேன்சிட்டுக்கு அதில் முதல் இடம். ஒரு சிறிய உடலில் எவ்வளவு நுட்பங்கள். ஒரு வகைத் தேன்சிட்டு இருக்கிறது, (Purple Sunbird); அதன் ஆண்சிட்டு கருப்பு, ஊதா என்று விதவிதமான நிறங்களின் கலவை; நன்றாக வெயில் அடிக்கும்போது அதைப் பார்த்தால் அப்படியொரு மினுமினுப்பு. இந்த அனுபவத்தில்தான் ஒரு கவிதை எழுதினேன்:
                  கோடிகோடி மைல் நீ
           கடந்து வந்ததெல்லாம் என்
                  குட்டித் தேன்சிட்டின் மூக்கில்
                  பட்டு மிளிரவா ஒளியே சொல்
தையல்சிட்டும் மிகவும் அழகான, சுறுசுறுப்பான, சிறிய பறவை. மணிப்புறாவை பைனாகுலரில் பார்த்தால்தான் தெரியும் அது எவ்வளவு அழகு என்று. நீளவால் இலைக்கோழி ஒரு விசித்திர சிங்காரி. கொண்டலாத்தியின் பெயரே சொல்லிவிடும் அதன் அழகை. குக்குறுவானும் மரங்கொத்தியும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம். ஆண்குயிலின் குரலும் அதன் சிவந்த கண்ணும் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அதன் கண்ணைக் குறித்து என் அக்கா மகன் சைலேஷ் (ஒன்பது வயது) ஒரு கவிதை சொன்னான், 'ஆண்குயிலின் கண்ணைப் பார்த்தால் எனக்கு மரணம் நினைவுக்கு வருகிறது'. மரணம் என்ற சொல்லின் பொருள் அவனுக்குத் தெரியுமா என்றுகூட எனக்குத் தெரியாது (சாவு என்ற சொல்லைக்கூட அப்போது அவன் பயன்படுத்தவில்லை). கரிச்சான் (அதுதான் இரட்டைவால் குருவி) சரியான ரவுடி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அதைவிட உருவத்தில் பெரிய காக்கையைத் துரத்திக் கொத்தி அதன் வாயிலிருந்து பூச்சியைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்துவிடும். புள்ளி மீன்கொத்தி (Pied Kingfisher) மீன் பிடிப்பதற்காகக் குளத்துக்கு நேர்மேலே சிறகடித்தபடி அப்படியே நிலைத்துப் பிறகு மின்னல் வேகத்தில் குளத்தில் முங்கி மீனுடன் அதே வேகத்தில் வெளிவருவது நிச்சயம் ஒரு சாகசம்தான்.
    பறவைகளின் மீது எனக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்ட இந்த ஒரு சில நாட்களுக்குள் எனக்கு மேற்குறிப்பிட்டதுபோல் எண்ணற்ற அனுபவங்கள் கிடைத்தன. எனக்கே இவ்வளவு அனுபவம் கிடைத்ததென்றால் சலிம் அலிக்கு எவ்வளவு அனுபவம் கிடைத்திருக்கும் என்று யோசித்துப் பார்ப்பேன். சலிம் அலி மட்டும் கவிஞராக இருந்திருந்தால் கம்பனையெல்லாம் நிச்சயம் தூக்கிச் சாப்பிட்டிருப்பார், கவிதைக்கான கணங்களை அப்படி வாரித் தருகின்றன பறவைகள்.
    இயற்கையில் எல்லாவற்றின் மீதும் ஈர்ப்பு இருந்தாலும் பறவைகள் மேல் சற்று அதிக ஈர்ப்பு ஏற்படுவதற்குக் காரணத்தை நான் யோசித்துப் பார்ப்பதுண்டு. பறவைகளுடன் நாம் உறவாட முடிவது ஒரு முக்கியக் காரணமாக எனக்குப் படுகிறது. மற்ற உயிரினங்களோடு ஒப்பிடுகையில் பறவைகள் அதிக இயக்கத்தைக் கொண்டவை; சுறுசுறுப்பானவை. பூச்சிகள் சுறுசுறுப்பானவை என்றாலும் அவற்றைவிடவும் பறவைகள் எளிதில் நமக்குத் தென்படுபவை. மரம் செடி கொடிகளும் செயல்படுபவைதான் என்றாலும் அவற்றின் செயல்பாடுகள் நமக்கு அவ்வளவு எளிதில் புலனாவதில்லை. அவையெல்லாம் நகராத அழகு. அவற்றைத் துரத்த முடியாது; கூப்பிட்டுச் சோறு வைக்க முடியாது. (நான் அவற்றைத் தாழ்த்திச் சொல்லவில்லை. இயற்கையில் எல்லாமே சமம்தான். பறவைகள் என்னை மிகவும் அதிகமாகக் கவர்ந்த காரணத்தை ஆராய்கிறேன், அவ்வளவுதான்) அதுமட்டுமல்லாமல் பறவைகளும் குழந்தைகளும் பல விதங்களில் ஒரே மாதிரி. சிறு குழந்தையொன்று தனியாக விளையாடுவதைப் பாருங்கள், அதன் செயல்கள், சத்தங்கள் போன்றவை நமது பார்வையில் அர்த்தமற்றவை; குழந்தைத்தனமானவை; அறிவின் சாயல் படியாதவை. அதனால்தான் குழந்தைகள் நம்மை இப்படி ஈர்க்கின்றன. பறவைகளும் அப்படித்தான். நம் பார்வையில் அவற்றின் பல செயல்களை விளக்க முடியாது. மணிக்கணக்காக அப்படியே ஒரு மின்கம்பியில் உட்கார்ந்திருக்கும் மணிப்புறா அவ்வப்போது படபடவென்று சிறகுகளை அடித்துக்கொண்டு மேலெழுந்து ஒரு வட்டமடித்து மறுபடியும் அதே இடத்தில் உட்கார்ந்து கொள்ளும். விமானப் படை வீரர்கள் சாகசம் செய்வதுபோல் கரிச்சான் விருட்டென்று நேராக மேலே சென்று கரணமடித்து செங்குத்தாகக் கீழ் நோக்கி வரும் (சில சமயங்கள் பூச்சிகளைப் பிடிக்கவும் இப்படிச் செய்யும்). இது போன்ற காரணங்களாலும் அவற்றின் குரல், நிறம் போன்றவற்றாலும் அவை பெரிதும் ஈர்க்கின்றன. யாராவது ஒரு ஆடை வடிவமைப்பாளர் பறவைகளின் நிறங்களையும் வடிவங்களையும் உற்று நோக்கி அதன் அடிப்படையில் ஆடைகளை வடிவமைத்தால் எப்படி இருக்கும்! கொண்டலாத்தியின் நிறத்தில் உடையை அணிந்துகொண்டு அதைப் போன்றே விசிறிக்கொண்டையை வைத்துக்கொண்டு ஒரு பெண் சாலையில் சென்றால் எப்படி இருக்கும்!, என்றெல்லாம் நான் யோசித்துப் பார்ப்பதுண்டு.
    பறவைகளைப் பார்ப்பதற்கு பைனாகுலர் மிகவும் அவசியம். (என்னிடம் இருக்கும் பைனாகுலரைப் பற்றிய விவரங்கள்: Olympus, 8 x 40 DPS I, Field 8.2, Rs 4,500.) மிக உயரத்தில் பறக்கும் பருந்தை பைனாகுலரில் பின்தொடர்வது ஒரு அலாதியான அனுபவம். நானும் கூடவே பறப்பது போன்று இருக்கும். v யைக் கவிழ்த்துபோட்டதுபோல் கூட்டமாகக் கொக்குகள் பறந்து செல்வதைத் தூரத்திலிருந்து பைனாகுலரால் பார்க்கும்போது அவை எவ்வளவு அழகாக ஒருங்கிணைந்து செயல்படுகின்றன என்பதை உணர முடியும். மரங்கொத்தியை பைனாகுலரால் ரொம்ப நேரம் பார்ப்பேன். செங்குத்தான கம்பத்தில் அது இலகுவாக ஏறுவதும், அப்படியே ஏதோ யோசிப்பதுபோல் வெகுநேரம் செங்குத்தாக நிற்பதும் அவ்வளவு அழகு.
    பறவைகள் பார்க்கப் போகும்போது பக்கத்திலுள்ள குழந்தைகளையும் அழைத்துச் செல்வேன். அவர்களில் இரண்டு மூன்று பேருக்கு ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட பறவைகளின் பெயர்கள் தெரியும். அவர்களுக்குப் பறவைகள் மற்றும் இயற்கை மேலும் ஈடுபாட்டை ஏற்படுத்தியது எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது. 'பறவைக்குப் பெயரிடுவது பற்றி' என்ற கவிதையில் ரமேஷ்-பிரேம் இப்படி எழுதியிருப்பார்கள்:
            'பறவைகளுக்குப் பெயரிடுவதிலிருந்துதான்
            ஒரு மொழியில் கவிதைக்கான சொல்தேர்வு
                      பயின்று வந்திருக்கும் என எண்ணுகிறேன்'
எவ்வளவோ பரிணாம மாற்றத்தைச் சந்தித்துதான் மொழியில் ஒரு பறவையின் பெயர் நிலைபெற்று மக்களால் காலங்காலமாக பின்பற்றப்பட்டுவந்திருக்கும். ஆனால், பறவைகளுக்கும் பிற உயிரினங்களுக்கும் ஒரு மொழியில் வழங்கப்பட்டுவந்த பெயர்கள் அந்த மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களின் பேச்சு, எழுத்து, நினைவிலிருந்து காணாமல் போவது எவ்வளவு பெரிய துரதிர்ஷ்டம்! யோசித்துப் பாருங்கள், கொண்டலாத்தி என்றும் குக்குறுவான் என்றும் பெயர் வைத்தவள்/ன் எவ்வளவு பெரிய கவியாக இருந்திருப்பாள்/ன் என்று. ஆனால் இன்று தமிழ் மொழியும் அதன் கவிதைகளும் அதன் பறவைகளும் பறவைகளின் பெயர்களும் அழிவுக்குள்ளாகியிருக்கின்றன. இவையெல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவையே. அதனால்தான் சிறுவர்களைப் பறவை பார்க்க அழைத்துச் சென்று அவர்களிடம் பறவைகளின் பெயர்களைத் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லி அவர்களையும் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்ல வைக்கிறேன். கொண்டலாத்தி என்ற சொல் அழிந்துபோவதை ஒரு கவிஞனாக நான் என்றும் விரும்ப மாட்டேன்.

கொண்டலாத்தியிலிருந்து சில கவிதைகள்...

2010-11-20T11:54:00.001-08:00

என்

இடம்

நீ வந்தால்

அது

உன்

இடம்

ஆகிவிடுகிறதே

அது எப்படிக்

கொண்டைக் குருவியே?

இந்தக் கணத்தின் பெயர் நீலம்

தளும்பத் தளும்பப் பொங்கும் நீலம்
சிறகிலிருந்து நூலாய்ப் பிரியும்
ஒளியும் நனைய காற்றும் நனைய
பெய்யும் மழையின் பெயர் நீலம்

நுரைத்து நுரைத்து அலைகள் பாய்ந்து
தெறிக்கும் துளியில் ஒளியும் ஏறி
விரியும் வில்லில் தொடங்கும்
இந்த ஆற்றின் பெயர் நீலம்

கரையக் கரையப் பறந்துசென்று
முடியும் புள்ளியில் மூழ்கும் மீன்கொத்தி
அலைகள் தோன்றி அதிரும்
இந்தக் கணத்தின் பெயர் நீலம்
*** *** ***

மழைக்கொத்தி

பெரும் பொறுப்புதான்
பாவம் இந்தச் சின்னஞ்சிறு வயதில்
ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறாள் அவள்

திரும்பத் திரும்பக் கேட்டாள்
யாரும் செய்யாததுதானே இது
யாராலும் இனியும் செய்ய முடியாததுதானே இது

உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட பின்தான்
ஆரம்பித்தாள் தன் வேலையை

பறவைகளுக்குப் பெயரிட
அதுவும் இல்லாத பறவைகளுக்கு
இனி வரப்போகும் பறவைகளுக்கு

புராணப் பறவைகள்
அழிந்துபோன பறவைகள்
இருக்கும் பறவைகள்
அழியும் பறவைகள்
என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது

வரப்போகும் பறவைகள்?
என்று கேட்டாள்

எனக்குத் தெரியாது என்றதும்
தனக்குத் தெரியும் என்றாள்

அவற்றுக்குப் பெயர்களைத் தான்
கண்டுபிடிக்கப்போவதாய்ச் சொன்னாள்

பறவைகளுக்குப் பெயரிட மட்டும்
யாரும் இல்லையென்றால் என்னதான் செய்வது
என்று அலுத்துக்கொண்டாள்

அன்றிலிருந்து ஆரம்பித்துவிட்டாள்
அந்த மகத்தான வேலையை

இரவு பகலாக
விழிப்பின்போதும்
உறக்கத்தின்போதும்
தேடிக்கொண்டிருந்தாள்
பெயர்களுக்கான சொற்களை
பெயர்களுக்கான பறவைகளை
பறவைகளுக்கான ஒலிகளை
ஒலிகளுக்கான பறவைகளை

கொத்திக்கொத்தி எடுத்தாள் காற்றிலிருந்து
ஒவ்வொரு ஒலியாய்

பெயர்களை மட்டுமன்றி
பெயர்களுக்குரிய புதிய பறவைகளையும்
கண்டுபிடிக்க ஆரம்பித்தாள்

முதலில் காற்றுக்கொத்தி பார்த்ததாகச் சொன்னாள்

இப்போதோ மழைக்கொத்தி என்கிறாள்

எங்கு என்கிறேன்

வானவில்லில்
அதன் கூட்டில் என்கிறாள்

மழையை மழையைக்
கொத்திக்கொத்தித் தின்றதென்கிறாள்

என்னைக் கூட்டிப்போய்க்
காட்டுவாயா என்கிறேன்

மழை பெய்யும்போது மட்டும்
மழைக்கொத்தி தெரியும்
அப்போது வா
அழைத்துப்போகிறேன் என்கிறாள்

நம்பவில்லைதானே நீங்களும்
என்னைப் போலவே

மழைக்கொத்தி
உண்மைதான்
என்றுணர
ஒன்று
நாம் அவளாக வேண்டும்
இல்லை
மழையாக வேண்டும்
அதுவும் இல்லையென்றால்
மழைக்கொத்தி ஆக வேண்டும்
நாம்

கார்த்திக் நேத்தா - மூன்று கவிதைகள்

2010-11-20T11:50:00.000-08:00

வெளியொரு திணை
இறகிற்கு
பறக்கக் கற்றுத்தருகிறது
காற்று
மீனுக்கு
நீந்தக் கற்றுத்தருகிறது
நீர்
எனக்கு வாழக் கற்றுத்தருகிறது
வலி
பறவை இல்லாமல் பறக்கிறது
இறகு
நீர் இல்லாமல்
மீனும்
வலி இல்லாமல்
நானும்
இறந்துபோகிறோம்
உயர உயர பறந்து
உயர்திணை யானென
எழுதி எழுதி தெளிகிறது
இறகு.

மழையலை

அறை ஜன்னல் கம்பியில்
பழுத்துத் தொங்கும் மழைக்குள்
பட்டம் விட்டுக்கொண்டிருக்கும்
தேவதை கேட்கிறாள்:
' மின்னலின் குரல்
அதன் ஒளிதானா ? ' என்றும்
'மழையிலிருந்து ஓசையை
பிரித்துவிட்டால்
மழை எது ? ' என்றும்.

சீப்பின் கூந்தல்

உரலில் அமர்ந்து
தலை வாருகிறாள் ரஞ்சிதம்
அருகேயமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது
நாய்க்குட்டி
கொத்து முடி பூத்த
சீப்பை வைத்துவிட்டு
சளி சிந்துகிறாள் ரஞ்சிதம்
ஆர்வத்தோடு மோந்து பார்த்து,
குரைக்கத் தொடங்குகிறது
கருவெள்ளைக் குட்டி.

மீண்டும் புலிகளா? முட்டாளா நீங்கள்?

2010-11-13T13:10:00.000-08:00

சந்தர் டி ராஜ்
     நான் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் எதிரி கிடையாது. அதே சமயம் நண்பன் என்றும் கூற மாட்டேன். ஒரு மகத்தான போராட்டம் சீரழிந்து ஓர் இனமே அகதியானதற்கு நானும் ஒரு மௌன சாட்சி. இப்போது யோசித்துப் பார்க்கும்போது என்னுடைய தவறும் தெரிகிறது. சாகசத்தை நம்புபவர்களால் நீண்ட தூரம் பயணிக்க முடியாது. நாம் அதீதமாக எதிர்பார்த்தோம்; அதீதமாக நம்பினோம்; அதீதமாக ஏமாந்தோம். முட்டாள்தனமாக.
     நண்பர்களே, ஈழப் போரின் இறுதிகட்டத்தில் எழுத்தாளர்கள் பலரையும்போல புலிகளை விமர்சிப்பதை நானும் தவிர்த்தேன். அதுபோன்ற ஒரு தருணத்தில் அவர்கள் பக்கம் நிற்பது ஒரு தமிழனாக என்னுடைய கடமை என்று குருட்டுத்தனமாக எண்ணினேன். ஆனால், இன்று அதற்காக வருந்துகிறேன். தமிழினம் அடைந்த தோல்விக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் நானும் ஒரு காரணம் என்று நினைக்கிறேன். இனியும் அத்தகைய முட்டாள்தனம் தொடரக்கூடாது என்று நினைக்கிறேன்.
     உலகெங்கும் ஈழத் தமிழர்கள் மீது கரிசனம் கொண்ட தமிழர்கள் - குறிப்பாக இந்தியாவிலும் அயல்நாடுகளிலும் வாழும் தமிழர்கள் - தமிழீழ விடுதலைப்
புலிகள் அமைப்பின் மீதான தடையை நீக்க வேண்டும் என்று கோருவதும் நாடு கடந்த தமிழீழ அரசுக்கு ஆதரவாகப் பேசுவதும் எனக்கு கடுமையான
எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது. இது வடிகட்டிய முட்டாள்தனம் என்று தமிழர்களுக்கு ஏன் இன்னமும் உறைக்கவில்லை?
      இன்று புலிகள் அமைப்பு யார்? உலகின் 40-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளால் தடை விதிக்கப்பட்ட, உலகின் மோசமான பயங்கரவாத அமைப்புகளில் ஒன்றாக
முத்திரை குத்தப்பட்ட, முற்றிலும் வலுவிழந்த, கிட்டதட்ட அழிந்தேவிட்டே ஓர் இயக்கம். சரியாக உதாரணப்படுத்த வேண்டும் என்று சொன்னால், பல்
பிடுங்கப்பட்ட, அடித்து துவைக்கப்பட்ட, கிட்டதட்ட செத்தேவிட்ட அனைவராலும் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு பாம்பு. நீங்கள் எப்படி அதை உங்கள் பிரதிநிதியாக்குகிறீர்கள்? உலகம் அதற்கு ரத்தினக் கம்பளம் விரிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?
      நண்பர்களே, ஓர் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். மூர்க்கத்தனமாகவும் முட்டாள்தனமாகவும் செயல்பட்டாலும் தாம் கொண்ட கொள்கைக்காகப்
போராடிய புலிகள் எப்போதோ செத்துவிட்டார்கள். இன்று புலிகளின் பெயரால் இயங்குபவர்கள் அவர்களுடைய பினாமிகள்; அவர்கள் ஏன் இன்னமும்
புலிகளின் பெயரை உச்சரிக்கிறார்கள் என்றால், அவர்களுக்கு அதில் ஆதாயம் இருக்கிறது. நீங்கள் ஏன் உச்சரிக்கிறீர்கள்?
    போராட வேண்டும். ஆனால், உலகின் போக்கையோ, சர்வதேச அரசியலையோ புரிந்துகொள்ளாமல் போனதால்தான் முட்டாள்தனமாக ஈழப் போராட்டம் தற்கொலை செய்துகொள்ள புலிகள் வழிவகுத்தார்கள். நீங்கள்?

நாகப்பட்டின புத்தர் செப்புத் திருமேனிகள்

2010-11-13T11:28:00.000-08:00

முனைவர் பா.ஜம்புலிங்கம்
சோழ நாட்டில் காணப்படும் புத்தரது கற்சிலைகளைத் தேடுவது மட்டுமன்றி நாகப்பட்டின புத்தரது செப்புத்திருமேனிகளை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சியையும் என் ஆய்வின் ஒரு பகுதியாக மேற்கொண்டேன். அதற்கு அடிப்படையாக அமைந்தது டி.என். இராமச்சந்திரன் எழுதிய (The Nagapattinam and other Buddhist Bronzes in the Madras Museum, Director of Museums, Chennai, I Edition 1954, Reprint 1992) நூலாகும். இக்கட்டுரைக்கான தேடல் நாகப்பட்டின புத்தர் செப்புத் திருமேனிகளைப் பற்றியதாகும்.

இந்த நாகப்பட்டின புத்தர் செப்புத் திருமேனிகள் இந்தியாவில் சென்னை, தஞ்சாவூர், கொல்கத்தா, பாட்னா, நாக்பூர், மும்பை, திருவனந்தபுரம், குவாலியர், பெங்களூரு, லக்னோ, ஜெய்ப்பூர், ஸ்ரீநகர், பரோடா, ராஜ்கோட் ஆகிய இடங்களிலுள்ள அருங்காட்சியகங்களிலும், வெளிநாடுகளில் பாகிஸ்தான் (லாகூர், கராச்சி), பங்களாதேசம், மியான்மர், இலண்டன், இலங்கை ஆகிய இடங்களிலுள்ள அருங்காட்சியகங்களிலும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இக்கட்டுரையாளரின் தேடலின்போது நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட அத்தகைய புத்தரது செப்புததிருமேனிகளின் புகைப்படங்கள் பெறப்பட்டுள்ளன.
சென்னையிலுள்ள அரசு அருங்காட்சியகத்தில் இவை அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளன. தஞ்சாவுரிலுள்ள கலைக்கூடத்தில் நின்ற நிலையிலுள்ள புத்தர் செப்புத்திருமேனி காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

1999இல் மேற்கொண்ட களப்பணியின்போது தஞ்சாவூர் மாவட்டம் அய்யம்பேட்டையில் அமர்ந்த நிலையிலுள்ள புத்தர் செப்புத்திருமேனி அய்யம்பேட்டை செல்வராஜ் உதவியுடன் தனியார் ஒருவரிடம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இந்த புத்தரை அக்குடும்பத்தார் முனீஸ்வரன் என்று பல ஆண்டுகளாக வழிபட்டுவருவதாகக் கூறினர்.
இந்த நாகப்பட்டின புத்தரது செப்புத்திருமேனிகள் பெரும்பாலும் தலையில் முடி, அதற்கு மேல் தீச்சுடர் போன்ற வடிவில் முடி, நீண்டு தொங்கிய காதுகள், மேலாடை, கையில் தர்மசக்கரக்குறி அல்லது பிற குறி, நெற்றியில் திலகக்குறி ஆகிய கூறுகளைக் கொண்டுள்ளன.

முதலாம் இராஜராஜன் (கி.பி.985 முதல் 1014 வரை) அனுமதியுடன் ஸ்ரீவிஜயநாட்டு மன்னன் ஸ்ரீமாறவிஜயோத்துங்கவர்மன் ஒரு பௌத்த விகாரத்தை நாகப்பட்டினத்தில் கட்டினான். இராஜராஜன் தனது 21ஆவது ஆட்சியாண்டில் நாகப்பட்டினம் அருகேயுள்ள ஆனைமங்கலம் என்ற ஊரைக் கொடையாக வழங்கினான், அவனுக்குப் பின் அவனது மகன் இராஜேந்திரன் அதனை உறுதி செய்தான். அந்த விகாரம் இராஜராஜப்பெரும்பள்ளி என அழைக்கப்பட்டது. இராஜேந்திரப்பள்ளி என்ற பெயரிலும் அஙகு ஒரு பௌத்த விகாரம் இருந்துள்ளது.
நாகப்பட்டினத்தில் இந்த பௌத்த விகாரம் இருந்த இடத்திலிருந்து 1856இல் சுமார் 350க்கும் மேற்பட்ட புத்தர் செப்புத் திருமேனிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றில் சில திருமேனிகள் முற்காலச் சோழர் காலத்தையும் (கி.பி.871 முதல் 1070 வரை), பல திருமேனிகள் பிற்காலச் சோழர் காலத்தையும் (கி.பி.1070 முதல் 1250 வரை) சேர்ந்தவையாகும். அதனைத் தொடர்ந்து நாகப்பட்டினத்தில் 1926இல் வெளிப்பாளையம் என்னுமிடத்திலிருந்தும், 1934இல் நாணயக்காரத்தெருவிலிருந்தும் புத்தர் செப்புத்திருமேனிகள் கிடைத்துள்ளன. இவை நின்ற நிலையிலும், அமர்ந்த நிலையிலும் உள்ளன.
உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு அருங்காட்சியகங்களில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ள இந்த நாகப்பட்டின புத்தர் செப்புத் திருமேனிகள் இராஜராஜசோழன், இராஜேந்திரசோழன் உள்ளிட்ட சோழ மன்னர்கள் பௌத்தத்திற்கு அளித்த ஆதரவை வெளிப்படுத்துவதோடு, அக்காலகட்டத்தில் பௌத்தம் உயரிய நிலையில் இருந்ததையும் உணர்த்துகின்றன. ஒருங்கிணைந்த தஞ்சாவூர், ஒருங்கிணைந்த திருச்சி, புதுக்கோட்டை மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய சோழ நாட்டில் களப்பணியின்போது கண்டுபிடிக்கப்பட்ட 65 புத்தர் கற்சிலைகளில் பெரும்பாலானவை சோழர் காலத்தைச் சார்ந்தவையாகும். இச்சிலைகளும் சோழர்கள் பௌத்தத்தைப் போற்றியதைத் தெளிவுபடுத்தும் சான்றுகளாக உள்ளன.
தஞ்சைப் பெரிய கோயில் ஆயிரமாவது ஆண்டின்போது இவற்றை நினைப்பது நமக்கு மிகவும் பெருமையே.

courtesy:
1. Municipal Museum, Gwalior
2. Government Central Museum, Jaipur
3. Central Museum, Department of Archaeology and Museums, Nagpur

2010-11-13T11:19:00.000-08:00

கோழிமார் காதை

விழும் மழைத் துளிகளில் ஒன்றை
பறந்தபடியே
கொத்தி விழுங்கி
திண்ணைக்கு இறங்கி
உப்புச் சப்பற்ற பழமென்று
கொட்டக் கொட்ட முழிக்குது
கோழி.
- கார்த்திக் நேத்தா

காஷ்மீர்: நெருக்கடி அல்ல; வாய்ப்பு!

2010-11-06T15:09:00.000-07:00

சந்தர் டி ராஜ்
நான் இந்தியர்களிடம் வெறுக்கக் கூடிய ஒரு குணம் எந்தவொரு விஷயத்திலும் கண நேரத்தில் உள்ளே நுழைந்து மாபெரும் விவாதத்தை நடத்தி ஒரு தீர்வையும் முன்வைக்கும் நம்முடைய ஆற்றல். ஒருபுறம் கோபம் வந்தாலும் மறுபுறம் எனக்கு ஆச்சரியமாகவும் இருக்கிறது; தனக்கு முன்பின் தெரியாத ஒரு விஷயத்தை இவ்வளவு தீர்க்கமாகப் பேச உலகில் நம்மைத் தவிர வேறு எவராலும் முடியுமா என்று!
   நான் எப்போதுமே சொல்லி வந்திருக்கிறேன், வரலாற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் பேசுவதையே நாம் வழக்கமாக வைத்திருக்கிறோம் என்பதை. எனவே, காஷ்மீர் பிரச்சினையைப் பற்றி பேசும் முன் கடந்த கால வரலாற்றை - சில உண்மைகளைக் கொஞ்சம் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்வது அவசியம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
முதலாவது உண்மை: இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த 1947ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 14ஆம் நாள் காஷ்மீர் இந்தியாவுடனோ பாகிஸ்தானுடனோ இல்லை. அது தனி நாடாகவே இருந்தது.
இரண்டாவது உண்மை: பாகிஸ்தானின் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து, மன்னர் ஹரிசிங் ஒப்புதலுடன் 1947ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 27ஆம் நாள் ராணுவத்தின் உதவியுடனேயே காஷ்மீரை இந்தியா கைப்பற்றியது.
மூன்றாவது உண்மை: இந்தியாவின் வைஸ்ராய் மவுன்ட்பேட்டன், பிரதமர் ஜலஹர்லால் நேரு இருவரும் காஷ்மீர் மக்களின் எதிர்காலத்தை அவர்களே தீர்மானிக்க பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்படும் என்று உறுதியளித்தனர்.
நான்காவது உண்மை: இந்தியா 1948இல் ஐக்கிய நாடுகள் சபையிடம் காஷ்மீர் பிரச்சினையைக் கொண்டுசென்றது. காஷ்மீர் மக்களுக்கு சுயாட்சி உரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஐ.நா.சபை சொன்னதை இந்தியா ஏற்றது. பொது வாக்கெடுப்புக்காக இரு ஆணையங்களை உருவாக்கியது.
ஐந்தாவது உண்மை: இவை யாவும் பிற்காலத்தில் இந்திய அரசால் மறுக்கப்பட்டன. கிட்டதட்ட 10 பேருக்கு ஒருவர் என்னும் விகிதத்தில் 4 லட்சம் வீரர்களைக் குவித்து காஷ்மீரில் ஜனநாயகம் நிலவுவதாகக் காட்டிக்கொள்கிறது நம்முடைய அரசாங்கம். ஆனால், காஷ்மீரிகள் 'இந்திய ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர்' என்றே இப்போதெல்லாம் எழுதவும் பேசவும் செய்கிறார்கள்.
    இப்போது நாம் காஷ்மீர் பிரச்சினையை விரிவாகப் பேசலாம் என்று நினைக்கிறேன். இப்போது நம் முன் உள்ள தலையாய கேள்வி இதுதான்: காஷ்மீரிகள் சுதந்திரம் கேட்கிறார்கள்; இந்தியா என்ன செய்ய வேண்டும்?
நண்பர்களே, நான் காஷ்மீரிகளின் போராட்டத்திலுள்ள நியாயத்தை அங்கீகரிக்கிறேன். இந்திய அரசின் அநீதியான அணுகுமுறையையும் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறேன். ஆனால், நான் முழுமையாக காஷ்மீரிகளின் பக்கத்திலோ இந்திய அரசின் பக்கத்திலோ நின்று இந்தப் பிரச்சினையை அணுக வேண்டும் என்று கூற மாட்டேன். அப்படிப் பேசுவது நடைமுறைக்கு அப்பாற்பட்ட, யதார்த்தத்துக்கு கொஞ்சமும் தொடர்பற்ற அணுகுமுறை என்றே நான் கூறுவேன்.
இன்றைய காலகட்டத்தில் இதுபோன்ற பிரச்சினைகளின்போது நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிகப் பெரிய உண்மை, முக்கியமாக மக்கள் போராட்டங்களை முன்னெடுப்பவர்கள் பக்கம் நிற்பவர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிகப் பெரிய உண்மை, எந்த ஒரு நாடும் எந்த ஓர் அரசும் தனி நாடோ, தனி அரசோ இல்லை என்பதேயாகும். மேலும்,   ஒரு தனிப்பட்ட மனிதனிடம் எதிர்பார்க்கும் அதே நியாயத்தை ஒரு நாட்டிடமோ அரசிடமோ எதிர்பார்ப்பது முட்டாள்தனம் என்றும் நான் கூறுவேன்.
ஆதலால், காஷ்மீருக்கு சுதந்திரம் அளிப்பது இந்தியாவுக்கு ஒருபோதும் தீர்வாக அமையாது என்றே நான் கருதுகிறேன். இன்னும் சொல்லப்போனால், காஷ்மீருக்குமேகூட அது நிரந்தரத் தீர்வாக அமையாது என்றே கருதுகிறேன். பொருளாதார மற்றும் ராணுவ முக்கியத்துவம் வாய்ந்த காஷ்மீரை தனி நாடாக, அமைதியான சுதந்திர காஷ்மீராக நீடிக்க ஒருபோதும் வல்லாதிக்க நாடுகள் அனுமதிக்காது. ஒருபுறம் சீனாவும் மறுபுறம் பாகிஸ்தானும் சூழ்ந்திருக்கும் சூழலில், காஷ்மீரை முற்றிலுமாக இந்தியாவால் ஒதுக்கித் தள்ளிவிடவும் முடியாது. எனவே, காஷ்மீரிகளின் தனி நாடு கோரிக்கையை இந்தியா ஏற்கும் என்றோ அது சரியான தீர்வு என்றோ நான் கருதவில்லை. ஆனால், காஷ்மீரிகள் கோரும் சுயாட்சியை - அதன் விரிவான பொருளில் - காஷ்மீர் மட்டுமின்றி தன்னுடைய எல்லா மாநிலங்களுக்கும் அளிக்கக் கூடிய நாடாக இந்தியா தன்னை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் கூறுவேன்.
இப்போது இந்தக் கட்டுரையின் தலைப்புக்கு நான் வருகிறேன். காஷ்மீர்: நெருக்கடி அல்ல; வாய்ப்பு. எப்படி?
வெளியில் என்னதான் பூசிமெழுகிக்கொண்டிருந்தாலும் இந்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு ஓர் உண்மை நன்றாகத் தெரியும்: இந்தியா தெறித்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஆமாம். இந்தியாவின் எல்லையோர பிராந்தியங்களில் ஒரு வகையிலான தெறிப்பு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்றால், இந்தியாவின் இதயப் பகுதிகளில் ஒரு விதமான தெறிப்பு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்நிலையில், அரசு செய்ய வேண்டிய - செய்யக் கூடிய விஷயம் மாநிலங்களுக்கு சுயாட்சி வழங்குவதாகவே இருக்க முடியும்.
இந்தியா அதன் மாநிலங்களுக்கு நிறையவே தர வேண்டியிருக்கிறது. முக்கியமாக நிதி. மிகமிகக் குறைச்சலாக இப்போது மாநிலங்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்கிறது இந்திய அரசு. என்னைக் கேட்டால் மூன்றில் ஒரு பங்கு மத்திய அரசுக்குப் போதும் என்பேன்; ஒரு பங்கு மாநில அரசுக்கு; ஒரு பங்கு உள்ளாட்சி நிர்வாகங்களுக்கு. சுயாட்சி கேட்பவர்கள் நிதியில் உரிய பங்கு கேட்டாலே பாதி பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ள முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
இந்தியா உண்மையான ஓர் ஒன்றியமாக, மாநிலங்களின் ஒன்றியமாக மாற வேண்டும். நாட்டின் பாதுகாப்பு, வெளியுறவு நீங்கலாக ஏனைய அனைத்துத் துறைகளின் நிர்வாகமும் மாநிலங்கள் வசம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும். அதிகாரங்கள் பரவலாக்கப்பட வேண்டும். நம்முடைய அரசியல் அமைப்பை கூடுதல் ஜனநாயகத்தன்மையுடையதாக மாற்றி அமைக்க வேண்டும். இதற்கான வாய்ப்புகளை எல்லாம் இந்திய அரசுக்கு காஷ்மீர் வழங்குகிறது என்று நான் நினைக்கிறேன்.

பின் தொடரும் நிழலின் குரல்...

2010-11-06T14:56:00.000-07:00

இலங்கை ராணுவத்தின் போர்க் குற்றங்கள் தொடர்பாக அண்மையில் வெளியான சில படங்கள் இவை. (படங்கள்: நன்றி: இனியொரு.காம்).

கார்த்திக் நேத்தா கவிதைகள்

2010-10-30T14:15:00.000-07:00

படம்: நன்றி: ரிக்கார்டோ மர்சினரோ

காவல் நாய்

அந்தக் காவல் நாய்
என்னைப் பார்க்கிறது
ஐஸ் சப்பும் சிறுமியை
பார்க்கும் கிழவனைப் போல .
பயணத்தின் தூரத்தை எண்ணி
சலிப்பு கொள்ளும் மூதாட்டியின்
மனநிலையில் அது நின்று கொண்டிருக்கிறது
எந்தக் குழந்தையும்
அந்த நாய்க்கு
டாட்டா காட்டவில்லை .
துணையாக
எந்த பைத்தியமும்

அருகில் இல்லை .
பேச ஆளில்லாத
நோயாளியின் கண்களை

பிரதிபலிக்கிறது
அந்த நாயின் கண்கள்
அந்தக் காவல் நாய்
என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது
என் வாழ்க்கை என்னைப்
பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போல.

ஒளி பலூன்

உன் கருமணிகளுக்கு

சின்னதாய்ப்

பொட்டு வைத்து ரசிக்கிறது

நீ பார்க்கும் நட்சத்திரம்

நீ பார்ப்பதை நானும் பார்க்கிறேன்

நம் பார்வைகள்

முத்தமிட்டுக் கொள்கின்றன

நம்மை சாட்சியாக வைத்து

நம்

இருவரின் நிழலாக

விரிந்து கிடக்கும்

இரவை பற்ற வைத்தால்

நாம் விரும்பிய தனிமையை

அடைந்துவிடலாம் என்கிறாய்

நாம் நம் மீது

கொண்டிருப்பதுதான் என்ன?

நீ என்னைக் கொன்றால்

அதுவும் தற்கொலைதான் என்று

என்றோ சொன்னதை இன்று

நினைத்து மகிழ்கிறேன் கண்ணே

உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

அது பார்த்துக்கொண்டிருப்பது

போலவே இல்லை

நம்மைப் பார்க்கும் நட்சத்திரம்

பலூனாக மாறிப் பறக்கிறது

பார்வைகளை ஏந்திக்கொண்டு.

நீரின்றி அமையாது நிலவு

நீரின்றி அமையாது

நிலத்தில் நிலவு

நிலத்தில் நிலா

முழுதாய்ப் பூக்க வேண்டுமெனில்

நீர் வேண்டும்

புல்லாங்குழலில் வெட்டிய

ஏழு கிணறுகளில்

ஏழாய்ப் பூக்கிறது

ஒற்றை நிலா

நிலா பூத்திருப்பது தெரியாமல்

கிணத்தங்கரையில் அமர்ந்து

பீடி ருசிக்கிறான் கிணறுவெட்டி

புல்லாங்குழலை

திருடிச் செல்லும் சிறுவன்

வழியில் சிந்திக்கொண்டே

ஓடுகிறான்

ஏழு கிணத்து நீரையும்

ஏழு நிலவுகளையும்.

நிதானமான வாசிப்பு- ஒரு கலை

2010-10-23T12:29:00.000-07:00

படம்: நன்றி: ஸ்டீவ் கேப்ளின் - 'தி கார்டியன்'

பேட்ரிக் கிங்ஸ்லி
இது மிக முக்கியமான ஒரு கட்டுரை. அதுவும் நம்மைப் போன்ற இணைய வாசகர்களுக்கு.
இணையத்தில் தாவித்தாவிப் படிக்கும் பழக்கம் கிட்டத்தட்ட நம்மை முட்டாளாக்கிவிடுகிறது. இச்சூழலில் நாம் படிக்கும் வேகத்தைக் குறைப்பது சாத்தியமா?
'தி கார்டியன்' இதழில் வெளியான இந்தக் கட்டுரையின் முக்கியத்துவம் கருதி 'தமிழ் இன்று' சற்று சுருக்கமான இந்த மொழிபெயர்ப்பை வெளியிடுகிறது.

     இக்கட்டுரையை நீங்கள் அச்சில் படித்தால் நான் எழுதியதில் பாதியைத் தான் நீங்கள் படிப்பீர்கள். இணையதளத்தில் படிக்கும் வாய்ப்பு இருந்தால் ஐந்தில் ஒரு பகுதியைக்கூட முடித்திருக்கமாட்டீர்கள். அண்மையில் நடத்தப்பட்ட இரண்டு ஆய்வுகளில் கட்டுரைகளை முழுவதுமாகப் படிப்பதற்கான பொறுமை பெரும்பாலானோருக்கு இல்லை என்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. கல்வியாளர்களே ஈடுபாட்டோடு நூல்களைப் படிப்பதில்லை. மாணவர்கள் படிக்கவேண்டிய நூல்களின் பட்டியலைத் தான் சுருக்க வேண்டியிருந்ததாக விரிவுரையாளர் ஒருவர் கூறினார். இளைய ஆசிரியர்கள் முழுமையாகப் படிப்பதற்குப் பதிலாக தேடு பொறியை (search engine) மட்டுமே வைத்து எளிதாக வேலையை முடித்துவிடுகிறார்கள்.
   அப்படியென்றால் நாம் மேலும் முட்டாள்களாக ஆகிக்கொண்டிருக்கிறோமா? கிட்டத்தட்ட அப்படித்தான். தொடர்ந்த இணையதள வாசிப்பு நம் மனதில் சில பாதிப்புகளை உண்டாக்குகின்றன. நீண்ட கட்டுரைகள், புத்தகங்கள் போன்றவற்றைப் படித்து அவற்றிலுள்ள தகவல்களை உள்வாங்கிக்கொள்ளும் திறன் பாதிக்கப்படுகிறது. ஒரு கட்டுரையைப் படிக்கும்போதே அடுத்த கட்டுரைக்குத் தாவும் நிலை ஏற்படுகிறது. இந்நிலையில் முழுமையாக ஒரு கட்டுரையையும் படிப்பதில்லை. அதைவிட அவ்வப்போது நமக்கு வரும் மின்னஞ்சல்களைப் பார்ப்பதன் காரணமாகவும் தடை ஏற்படுகிறது. இது தவிர 'ட்விட்ட'ரும் 'ஃபேஸ்புக்'கும் இத்தகைய தடைக்குத் தம்மாலானவற்றைச் செய்கின்றன. இணையதளம் மூலம் பலதரப்பட்ட குட்டிக்குட்டிச் செய்திகளை, தகவல்களைத் தொகுக்கும் வசதியைப் பெற்றுள்ளோம். ஆனால், பொறுமையாக அமர்ந்து அவற்றைப் பற்றி யோசிப்பதையும் அவற்றை ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புப்படுத்திப் பார்ப்பதையும் மறந்துகொண்டிருக்கிறோம். எப்போது பார்த்தாலும் நமது மனம் இங்கிருந்து அங்கு, அங்கிருந்து இன்னோரிடம் என்று நிலைகொள்ளாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
    இந்தக் கட்டுரையை இன்னும் வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? அப்படியென்றால் சிறுபான்மையினராக ஆகிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்தான் நீங்கள். அண்மையில் இலக்கிய வாசிப்பு தொடர்பான‌ பெரும் புரட்சி ஏற்பட்டிருக்கிறது. முன்பு நிதான உணவு என்றொரு புரட்சி, பின்னர் நிதானப் பயணம் என்றொரு புரட்சி. அவற்றோடு இப்போது நிதான வாசிப்புக்கான இயக்கம். வெவ்வேறு வகையான கல்வியாளர்களும் அறிவுஜீவிகளுமான இவர்கள் வாசிப்பின் முக்கியத்துவத்தையும் வாசித்ததைத் திரும்பத்திரும்ப வாசிப்பதன் முக்கியத்துவத்தையும் வலியுறுத்துகின்றனர். இவர்களின் வேண்டுகோள்: அவ்வப்போது கணினியை அணைத்துவிட்டு, அச்சிட்ட பிரதிகளுடன் உறவுகொள்வதன் சந்தோசத்தையும் அவற்றை முழுமையாக‌ உள்வாங்கிக்கொள்ளும் திறனையும் நாம் மறுகண்டுபிடிப்பு செய்ய வேன்டும்.
   'ஒரு புத்தகத்தை ஆழ்ந்து அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால், அதை உங்களுக்குள்ளே இரண்டறக் கலக்கச் செய்ய வேண்டுமென்றால், ஆசிரியரின் எண்ணங்களோடு உங்கள் எண்ணங்களையும் கலந்து அதை உங்களின் தனிப்பட்ட அனுபவமாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் அதை நீங்கள் நிதானமாகப் படித்தேயாக வேண்டும்' என்று Slow Reading (2009) என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியரான ஜான் மீய்டெமா (John Miedema) கூறுகிறார்.
      ஆனால் நிதான வாசிப்பு என்ற பதத்தைப் பிரபலப்படுத்திய லான்ஸ்லாட் ஆர். ப்ளெட்சர் என்ற அறிஞர் இக்கருத்தை ஏற்கவில்லை. நிதான வாசிப்பு என்பது வாசகனின் கற்பனையைக் கட்டவிழ்த்துவிடுவதற்காக அல்ல, மாறாக ஆசிரியரின் படைப்பாற்றலை, கற்பனையைக் கண்டறிவதற்காகவே என்று கூறும் அவர், தன் இலக்கு பின் நவீனத்துவத்தை எதிர்ப்பதும், ஒரு நூலின் ஆசிரியர் எழுதியதை முற்றிலும் கண்டுணரும் நிலையை ஊக்குவிப்பதும் ஆகும் என்கிறார். எந்த ஒரு எழுத்தும் கடவுளால் எழுதப்பட்டதே என்று மாணவர்களுக்கு அவர் கூறுவதாகச் சொல்கிறார். அதில் எழுதப்பட்டவற்றை மாணவரால் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை என்றால் அது மாணவரின் தவறன்றி நூலாசிரியரின் தவறல்ல என்கிறார்.
   மீய்டெமா தனது இணையதளத்தில் நிதான வாசிப்பு என்பதானது நிதான உணவைப் போல தற்போது உள்ளூர்சார் விவகாரமாகிவிட்டது என்றும் இம்முறை மூலமாக ஒரு வாசகரை அண்மையில் உள்ளோருடன் இணைக்க முடியும் என்கிறார். நிதான வாசிப்பு ஒரு சமூக நிகழ்வு. இது கருத்துக்களையும் மக்களையும் ஒன்றிணைக்கிறது. படிப்பதன் மூலமாகக் காணப்படும் உறவின் தொடர்ச்சி நண்பர்களிடமிருந்து நாம் நூலைக் கடனாகப் பெறும்போதும், நீண்ட கதைகளை நம் குழந்தைக்கு அது தூங்கும்வரை படித்துக்காட்டும்போதும் உணர முடியும்.
   நிதான வாசிப்பு பற்றிய ஒரு வலைப்பூவைக் கொண்டுள்ள டிரேசி சீலி (http://tracyseeley.wordpress.com/) என்பவர் இம்முறை ஒரு இயக்கமாக ஆரம்பித்துள்ள நிலையிலும் நிதான வாசிப்பு அறிவுஜீவுகளுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருக்கக் கூடாது என்றும், கவனமான நிதான வாசிப்பும் ஆழ்ந்த கவனமும் ஒவ்வொருவருக்கும் உரித்தான‌ பெரிய சவால் என்றும் கூறுகிறார்.

நிதான வாசிப்பு என்பது ஒரு புதிய கருத்தாக்கம் அல்ல. 1623இல் ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களின் முதல் ஃபோலியோ பதிப்பு அவருடைய நாடகங்களை திரும்பத்திரும்பப் படிக்குமாறு நம்மை வலியுறுத்துகிறது. 1887இல் பிரெடரிக் நீட்ஷே தன்னை 'நிதான வாசிப்பைப் போதிப்பவன்' என்று கூறிக்கொண்டார். 1920களிலும் 1930களிலும் ஐ.ஏ.ரிச்சர்ட்ஸ் போன்றோர் கல்வியாளர் மத்தியில் நூலை ஆழ்ந்து படிக்கும் முறையைப் பிரபலப்படுத்தினார்.
ஒன்று மட்டும் தெளிவு. இன்றைய தொழில்நுட்பங்கள் ஏற்படுத்திய வெறுப்பு நிதான வாசிப்பாளர்கள் பலரையும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவர ஆரம்பித்துவிட்டது. ஆக்ஸ்போர்டு வரலாற்றுப் பேராசிரியரான கீத் தாமஸ் என்பவர் அத்தகையோரில் ஒருவர். ஒரு செய்தியில் உள்ள சில முக்கியமான சொற்களைக் கண்டறிய தேடு பொறியைப் பயன்படுத்துதல் என்பது அதை ஒழுங்காகப் படிப்பதற்கு ஈடாகாது. அப்போது பணியில் ஓர் ஒழுங்கு காணப்படுவதில்லை. அதன் உள்ளடக்கத்தையும் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. அந்நிலையில் நிதான வாசிப்பில் நிகழ்வது போன்ற‌ தற்செயலான‌ கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் ஆச்சரியங்களுக்கும் இடமே இல்லை. என் ஆய்வின் பாதிக்கு மேற்பட்டவை நான் எதிர்பாராத நிலையில் அதிர்ஷ் டவசமாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டவையேயாகும்.

சிலர் இக்கருத்தை முற்றிலும் மறுக்கின்றனர். பியர் பயார்ட் (Pierre Bayard) என்னும் ஓர் இலக்கியப் பேராசிரியர் மேம்போக்காகப் படித்தவற்றிலிருந்துகூட வாசகர்கள் முக்கியமான கருத்துக்களை வெளிக்கொணர வாய்ப்புண்டு என்கிறார். தான் படிக்காத நூலைப் பற்றிக்கூடஅந்த நூலைப் படிக்காத ஒருவரோடு ஆரோக்கியமான விவாதத்தை மேற்கொள்ள முடியும் என்கிறார்.

நிதான வாசிப்பாளர்கள் அவரை முற்றிலும் மறுக்கின்றனர். ஒரு நூலை முழுமையாக‌ப் படித்தால் மட்டுமே ஓர் அடிப்படையான விவாதத்தில் இறங்க முடியும் என்று சீலி கூறுகிறார். என் மாணவர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டிய வாசிப்பு முறைக்கு ஒவ்வொரு சொல்லும் முக்கியமானது, வாக்கியங்களும் அப்படியே என்கிறார் அவர்.
கார் என்பவர் எழுத்தாளரின் வார்த்தைகளே வாசகரின் மனதில் முக்கியமான பங்கினை வகிக்கின்றன என்றும் அதன்மூலமாக புதிய சிந்தனைகளையும், நெருக்கங்களையும், அனுமானங்களையும் சிலசமயம் அற்புதங்களையும் தூண்டுகின்றன என்றும் கூறுகிறார். சிறப்பாகச் சொல்லப்போனால் நிதான வாசிப்பு மூலமே எதிர்காலத்தில் அருமையான இலக்கியங்களைப் படைக்க முடியும் என்றும் கூறுகிறார். ஈடுபாடு கொண்ட வாசகர் மூலமாகவே எழுத்தாளரின் எழுத்துப் பணிக்கு ஊக்கம் கிடைக்கின்றது. அதோடு மட்டுமன்றி அது புதிய வடிவ உணர்வு வெளிப்பாட்டிற்கான, தேவையான சிந்தனைப்பாதைகளை எதிர்கொள்வதற்கான, சில சமயங்களில் சிரமமான மற்றும் இதுவரை பயணப்படாத‌ தூரங்களில் புதிய முயற்சியை மேற்கொள்வதற்கான நம்பிக்கையை எழுத்தாளருக்குத் தருகின்றது.

தன்னுடைய சில மாணவர்களுடன் விவாதத்தில் ஈடுபட்ட சீலி, பெரும்பாலான மாணவர்கள் ஒரு பிரதியை ஒரே சமயத்தில் 30 நொடிகளுக்கு மேலோ ஒரு நிமிடமோ தொடர்ந்து ஈடுபட்டுப் படிப்பதில்லை என்கிறார்.
நிதான வாசிப்பு குறித்துப் பேசும் ஹிட்சிங்ஸ், தான் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸைப் படிப்பதாக இருந்தால் நிதான வாசிப்பே பொருத்தமாக இருக்கும் என்றும், ஒரு புதிய சலவை இயந்திரத்தைப் பற்றிய குறிப்பு அட்டையைப் படிக்கும்போது இம்முறை பொருந்தாது என்றும் கூறுகிறார்.

இப்போது விவாதிக்கப்படும் பிரச்சினையில் இணையமும் பங்கு வகிக்கிறது என்பதை அவர் ஒத்துக்கொள்கிறார். வாசிப்பு, பார்வை, நுகர்வு போன்றவற்றில் புதிய முறைகளை இணையம் நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது என்று அவர் கூறுகிறார். தனியாகப் படிப்பதில் கிடைக்கும் ஒரு வகையான சுகத்தையும், ஒருவருக்குத் தன்னைப் பற்றிஇருக்கும்‌ அறிவையும் இணையம் மெதுவாகக் குறைத்துவிடுகிறது என்கிறார் அவர். பெரும்பாலான நிதான வாசிப்பாளர்கள் முற்றிலுமாக இணையத்தை ஒதுக்குவது நடைமுறைக்குப் பொருந்தாதது என்றும், அதற்குத் தீர்வு தொழில்நுட்பத்திலிருந்து தற்காலிகமாக ஒதுங்கிக்கொள்வதே என்றும் கூறுகிறார். உதாரணமாக டிரேசி சீலியின் மாணவர்கள் வாரம் ஒரு நாள் கணினியின் முன் அமர்வதில்லை. அதே சமயம் நாம் வாழும் சூழலை எடுத்துக்கொண்டால் நமக்கு முதலில் நேரம் உள்ளதா என்ற வினாவை முன்வைக்கிறார்.
கர்ரார்ட் என்பவரின் சிந்தனை வேறுவிதமானது. அவர் தற்போதுதான் ஐபோனில் இருந்ததாகவும், தனக்கு வந்த மின்னஞ்சல்களைப் பார்த்ததாகவும் கூறுகிறார். வாரத்தின் நடுவில், நான்கு அல்லது ஐந்து மணி நேரம் இணையத்துடனான தொடர்பை அறுத்துக்கொண்டு, படிப்பதற்கான விடுமுறை

நாள்களை ஒதுக்கிக்கொள்வதாக அவர் கூறுகிறார். இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் காணப்படுகின்ற புள்ளிவிவரங்களுக்குப் பின்புலமாக‌ உள்ள இணைய குருவான ஜேக்கப் நீல்சன் 'ஐபேட்' சரியான விடை என்கிறார். அது மகிழ்ச்சியையும் வேடிக்கையையும் தருகிறது என்றும், வேலையை அது நினைவுபடுத்துவதில்லை என்றும் கூறுகிறார்.
     ஜான் மீய்டெமா ஐபேட் மற்றும் கிண்டில்ஸ் எதிரெதிர் முனைகளை ஒன்றிணைக்கும் ஒன்று என்றும், நிதான வாசிப்பாளர்களுக்கு அச்சிட்ட புத்தகத்தில் காணப்படுகின்ற குறிப்பிடத்தகுந்த அம்சங்களுக்கு இணையானவை எதுவும் இல்லை என்றும் கூறுகிறார். உதாரணமாக ஒரு புத்தகத்தின் கட்டமைப்பே ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் ஓர் அனுபவத்தைத் தருகிறது என்கிறார்.
    ஒரு புத்தகத்தை அடுக்கிவைப்பதுகூட மிடேமாமவுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியைத் தரும் செயலே. படித்து முடிந்தவுடன் புத்தகப்பேழையில் மிகவும் திருப்தியோடு புத்தகம் வைக்கப்படும்முறையை அவர் சுட்டுகிறார்.
     என்னைப் பொறுத்தவரை நான் எப்போதும் 'ஆஃப்லை'னில் இருப்பேனா எனக் கூற முடியாது. இக்கட்டுரையை எழுதும்போதுகூட அடிக்கடி பல தளங்களுக்குச் சென்றேன், அடிக்கடி மாறிமாறிச் சென்றேன், குறைந்த அளவே கிரகித்துக்கொண்டேன். இணையம் என்பதானது எனது தினசரி வாழ்வில் மாறவே முடியாத அளவுக்கு உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டுவிட்டது. நான் கட்டுரைகளை அச்சு வடிவில் படிப்பதில்லை. 'பிடிஎப்' வடிவில் படிக்கிறேன். குறிப்பிட்ட ஓர் அச்சு வடிவிலான செய்தியைப் பார்ப்பதைவிட பலவிதங்களில் அதிகமான செய்திகளைப் பெறுவதே எனக்கு உதவியாக உள்ளது. பெரும்பாலான வாசகர்கள் இந்த நிலையிலே இருப்பார்கள் என நான் எண்ணுகிறேன். என்னைப்போல் எப்போதாவது மெதுவாகப் படிக்க நேர்ந்தால் உங்களுக்கு உதவி காத்திருக்கிறது. 'ஃப்ரீடம்' எனப்படும் மென்பொருளைப் பதிவிறக்கம் செய்யுங்கள். இம்முறை மூலமாக இணையத் தொடர்பைத் துண்டித்துவிட்டு அமைதியாக உங்களால் படிக்க முடியும். அல்லது நீங்கள் விளம்பரம் போன்ற கவனத்தை திசை திருப்புபவனவற்றைத் திரையிலிருந்து நீக்க விரும்பினால் 'ஆப்லைன்' ரீடரான 'இன்ஸ்டாபேப்ப'ரை உங்களது ஐபோனில் பதிவிறக்கம் செய்யலாம்.அதாவது இன்னும் நீங்கள் இந்தக் கட்டுரையைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் பட்சத்தில்.
- தமிழில்: முனைவர் பா. ஜம்புலிங்கம்

2010-10-23T12:28:00.000-07:00

சமீபத்தில் ஒரு பத்திரிகையில் பார்த்தேன். 'இந்தியா மாணவன்' என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். தொடர்ந்தும் அதேபோல பல செய்திகளில் கேரளா பெண், மகாராஷ்டிரா மாநிலம் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். இந்தப் பயன்பாடு சரிதானா?
- பிரேமலதா. எஸ். சென்னை.
தவறு. இந்திய மாணவன், கேரளப் பெண், மகாராஷ்டிர மாநிலம் என்கிற பயன்பாடுகளே சரி. ஆனால், பத்திரிகைகளில் இப்படியெல்லாம் வருவது, அங்கு பணியாற்றுவோரின் அறியாமையால்தான். நாம் அதைப் பின்பற்ற வேண்டியதில்லை.
- சீத்தலைச் சாத்தனார்

சென்னை: நடப்பவர்களுக்கல்ல!

2010-10-16T21:57:00.000-07:00

                                           படம்: நன்றி: வேளச்சேரி பாலு

தொளி
சமீபத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம் இது. நானும் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருந்த ஒரு நண்பரும் ஒரு நாள் இரவு 8 மணி வாக்கில் திருவான்மியூரில் உள்ள 'ஹாட் சிப்ஸ்' ஓட்டலுக்குச் சாப்பிடப் புறப்பட்டோம். நாங்கள் இருந்த இடத்திலிருந்து ஜெயந்தி சிக்னலுக்கு அருகில் உள்ள மேற்படி ஓட்டல் பத்து நிமிடங்களுக்குள் கடந்துவிடக்கூடிய தூரம்தான். ஆனால், அதைக் கடக்க அன்று எங்களுக்கு அரை மணி நேரம் ஆனது.
   எனக்கு சென்னையில் சாலையின் குறுக்கே புகுந்து சுற்றிச் சுழன்று கடக்கும் சாகசம் தெரியும். ஆனால், கூட ஒருவர் இருந்ததால் -- அவருக்குச் சென்னையில் அதிக பழக்கமில்லை என்பதால் -- அவரைப் பத்திரமாக அழைத்துச் செல்லும் பொறுப்பு எனக்கு இருந்ததால், வழக்கமான சாகசத்தை நான் தவிர்த்திருந்தேன். அப்போதுதான், நாம் எவ்வளவு மோசமான சூழலில் இருக்கிறோம் என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. நாங்கள் அவ்வளவு மெதுவாகவும் ஜாக்கிரதையாகவும் நடந்துகொண்டிருந்தோம். ஆனாலும், ஒரு விபத்திலிருந்து மயிரிழையில் தப்பித்தோம். சம்பந்தமே இல்லாத ஓரிடத்திலிருந்த வந்த பாய்ந்து வந்த ஒரு பைக் ஓட்டி எங்கள் உயிருக்கு உலை வைக்கப் பார்த்தார். ஒரு விபத்திலிருந்து தப்பித்த அதிர்ச்சியே பல நிமிஷங்கள் எங்களை அப்படியே உறையச் செய்திருந்தது.
   ஆனால், அந்த பைக்கோ எதையும் பொருட்படுத்தாமால் அதே வேகத்தில் சென்று மறைந்தது. அப்புறம் சுதாரித்துக்கொண்டு சாலை நடுவில் வந்து நின்று (அது ஒரு இருவழிச் சாலை) எதிர்புறம் கடப்பதற்காக மீண்டும் காத்திருந்தோம். வெகு நேரம் கழித்துக் கடந்துசென்று நடைபாதையில் ஏறினோம். நடைபாதையில் வரிசையாகத் தள்ளுவண்டிகள். அப்புறம் நடைபாதையை விட்டுக் கீழிறங்கினோம். நடைபாதையை ஒட்டி வரிசையாக நிறுத்தப்பட்ட வாகனங்கள். பார்த்துப்பார்த்து நடந்தோம். இதைவிட ஆபத்து என்னவென்றால் இதுபோன்ற அகலமான சாலைகளில் ஓரத்தை ஒட்டியபடி அனுமதிக்கப்பட்ட திசைக்கு எதிர்த்திசையில் பைக்காரர்களும் ஆட்டோகாரர்களும் சகஜமாகச் செல்வதுதான். நீங்கள் எதிரே வரும் பேருந்து, கார்களைப் பார்த்தபடி ஓரமாக நடந்தாலும் முறைதவறி பின்னே வரும் பைக்காரர்கள், ஆட்டோக்காரர்கள் உங்களை இடித்துவிட்டுச் செல்லக்கூடும். ரொம்பவும் சிரமப்பட்டு முன்னும்பின்னும் மேலும் கீழும் பார்த்து முன்னேறி ஜெயந்தி சிக்னலை அடைந்து அங்கே மிகவும் சிரமப்பட்டு திரும்பி நாலு எட்டு தூரத்தில் உள்ள 'ஹாட் சிப்'ஸை அடைந்தோம், அப்பாடா என்று.
இதைப் படிக்கும்போது உங்களுக்கு ரொம்பச் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள், இது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை என்று. என்னுடன் வந்த நண்பர் என்னிடம் கேட்டார்: ''சென்னையில் நடப்பதுகூட ஏன் இவ்வளவு சிரமமாகிவிட்டது?'' சென்னையில் வாழ்வதே சிரமமாகிப்போய்விட்டதால் நடப்பதும் சிரமமாகிவிட்டது என்ற பதிலை நான் அவருக்குச் சொல்லவில்லை.
   நடப்பவர்களை மதிக்காத, நடப்பவர்களிடம் கருணை காட்டாத, நடப்பவர்கள் மீது கொஞ்சமும் அக்கறை இல்லாத இந்த நகரத்தின் மீதும் சமூகத்தின் மீதும் உண்மையில் எனக்கு அவ்வளவு கோபம் வருகிறது.
   தான் இருக்கும் நாட்டில் ஓரளவு நடப்பவர்களுக்கு மரியாதை கொடுப்பார்கள் என்றும் யாராவது சாலையைக் கடக்க முயன்றால் அவர்கள் கடக்க வசதியாக வாகனாதிகள் சற்று நிற்பார்கள் என்றும் நண்பர் என்னிடம் சொன்னார்.
   திருவான்மியூரில் நான் வெகு நாளாக ஒரு தொண்டு கிழவியைக் கவனித்துவருகிறேன். அந்தக் கிழவிக்கு எண்பதுக்கும் குறையாத வயதிருக்கும்; முற்றிலும் கூன்விழுந்து கம்பு ஊன்றிதான் நடப்பாள். வீடுகளில் தரும் குப்பையைக் கொண்டுபோய்க் குப்பைத் தொட்டியில் போடும் சிறு ஜீவனம். ஒருநாள் அவள் சாலையைக் கடப்பதற்காகக் கால்பகுதிச் சாலைவரை வருவதும் வாகனங்கள் நிற்காமல் போவதால் மீண்டும் ஓரத்துக்கு வருவதுமாக இருப்பதைத் தூரத்தில் வந்துகொண்டிருக்கும்போதே நான் கவனித்தேன். அந்தச் சாலை மிகவும் மோசமான இடம். கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் இருந்து வரும் வாகனங்கள் திருவான்மியூர் மருந்தீஸ்வரர் கோயிலுக்கு சற்று முன்பு எதிர்ப்புறம் இருக்கும் சாலையில் திருப்பி விடப்பட்டு அது வந்து மறுபடியும் திரும்பக்கூடியதும், சென்னையிலேயே மிக அதிக வாகனங்கள் வரக்கூடியதுமான ஒரு பகுதி. அதைக் குறுக்கே கடக்க என்னாலேயே முடியாது; அந்தக் கிழவி என்ன செய்வாள்? நான் நெருங்கி வந்து அவள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, கிழவிக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்தபடி பிடிவாதமாகச் சாலையைக் கடக்க முயன்றேன்; நம்ப மாட்டீர்கள் யாரும் தங்கள் வேகத்தைக் குறைத்துக்கொள்ளவில்லை; குறைத்துக்கொள்ளும் வேகத்திலா வருகிறார்கள்? நேர்சாலையில் போகும்போது உள்ள வேகத்தைவிட திரும்பும் இடத்தில் செல்லும் வேகம்தான் அதிகம். பாதிவரைபாதிவரை வந்து பிறகு மறுபடியும் ஓரத்துக்கே திரும்ப வேண்டியிருந்தது. வாகனாதிகளுக்குத்தான் வெற்றி. இறுதியில் கிழவி தானாகவே கடந்துவிட்டிருக்கக்கூடிய நேரத்தில்தான் நானும் கிழவியைப் பத்திரமாக இந்தப் பக்கத்திலிருந்து அந்தப் பக்கத்துக்குக் கொண்டுபோய் விட்டேன்.
    'மனிதன் நடப்பதற்காகப் பிறந்தவன்' என்று நடப்பதன் சிறப்பைப் பற்றி எனது யோகா ஆசிரியர் அடிக்கடி எனக்கு மேற்கோள் காட்டுவார். சென்னையைப் பார்க்கும்போது எனக்கு இதற்கு எதிர்மறையாகத்தான் தோன்றுகிறது; மனிதன் நடப்பதற்குப் பிறந்தவன் அல்ல, ஓடுவதற்கு அல்லது பறப்பதற்குப் பிறந்தவன். நடப்பவர்களின் இருப்பு சென்னையில் மறுக்கப்படுகிறது. சாலைகளும் சரி போக்குவரத்து விதிமுறைகளும் சரி எல்லாம் உணர்த்துவது இதைத்தான்: இது நடப்பவர்களுக்கான நகரம் அல்ல; நடப்பவர்களே தயவுசெய்து காத்திருங்கள் அல்லது நகரத்தை விட்டு வெளியேறுங்கள்.
    ஒரு சாலை போடுவதற்கு முன்பு அந்த இடத்தில் மக்கள் இந்தப் பக்கத்திலிருந்து அந்தப் பக்கத்துக்கு எந்தப் பிரச்சினையுமின்றி கடந்திருப்பார்கள். சாலை போட்டு சிக்னல் வந்த பிறகு அப்படியல்ல. முறைப்படியும் பிரச்சினையில்லாமலும் சாலையைக் கடக்க வேண்டும் என்றால் நீங்கள் ஒரு சிக்னலுக்குத்தான் வந்தாக வேண்டும் (சிக்னலில் கடப்பது எவ்வளவு பாதுகாப்பானது என்பதும் கேள்விக்குறியே). சிக்னல் இல்லாத இடங்களிலும் கடக்கலாம். ஆனால் அதற்காக நீங்கள் உயிரையும், வாகனங்கள் வராத தருணம் வரை காத்திருப்பதற்காக நேரத்தையும் பணயம் வைக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும். பத்தடிக்கு ஒரு சிக்னல் போடவே முடியாது; இந்தப் பக்கம் (குறைந்தபட்சம்) கால் கி.மீ. அல்லது அந்தப் பக்கம் கால் கி.மீ. கடந்து சிக்னலை அடையலாம். அது நான்கு சாலைகளின் சந்திப்பு என்றால் பத்து நிமிடம் காத்திருந்து பின் அரக்கபரக்கக் கடக்கலாம்; நீங்கள் சென்னையின் கரப்பான் பூச்சிகளில் ஒருவர் என்றால் வாகனாதிகள் செல்வதற்கான ஒரு சிக்னலுக்கும் இன்னொரு சிக்னலுக்கும் இடையேகூட நுழைந்து செல்லலாம். ஆனால் கவனம் வாகனாதிகள் உங்களை விடத் தேர்ந்த கரப்பான் பூச்சிகள். வாகனாதிகளைத் தேர்ந்த கரப்பான் பூச்சிகள் என்று நான் சொன்னதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு; பிரதான சாலையில் போக்குவரத்து நெரிசல் என்றால் எப்படியாவது குடியிருப்புப் பகுதிகளின் சிறு சந்துபொந்துகளில் புகுந்து போய்விடலாம் என்று ஒரு சந்தில் புகுவார்கள்; அங்கு ஏற்கனவே ஏகப்பட்ட வாகனங்கள் அடைத்துக்கொண்டு தாங்களும் போக முடியாமல் குடியிருப்புவாசிகளும் நகரவிடாமல் அணைபோட்டுவிடுவார்கள்.
    ஆனால், நடப்பவர்கள் எப்படியோ சமாளிக்கக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டார்கள். எனக்கிருக்கும் பதட்டத்தில், கோபத்தில் கொஞ்சம்கூட அன்று அந்தக் கிழவியிடம் என்னால் காண முடியவில்லை. சாலையில் நான் நடக்கும்போது வாகனங்களில் செல்பவர்களையும் நடப்பவர்களையும் சற்றுக் கூர்ந்து கவனிக்கும் பழக்கம் எனக்குச் சமீப காலமாக ஏற்பட்டிருக்கிறது. அப்படிப் பார்க்கும்போது எனக்கு இப்படித் தோன்றும், அடைய வேண்டிய இடத்துக்குச் சென்று அடைந்தும்கூட இவர்களின் வேகமும் பரபரப்பும் பதட்டமும் அடங்குமோ என்று.
    வாகனாதிகளும்கூட சில நேரங்களில் நடப்பவர்கள்தான் என்றாலும் அவ்வப்போதைய பாத்திரத்தைக் கனக்கச்சிதமாக ஏற்றுச் செயல்படுகிறார்கள்; ஆனால் முந்தைய பாத்திரத்தின் நினைப்பு மட்டும் மறந்துவிடும். நடப்பவர்களின் மேல் அவர்கள் கொள்ளும் எரிச்சல் அளவில்லாதது. ஒரு சாலையைக் குறுக்கே கடப்பதற்கு நடப்பவர் ஒருவர் எடுத்துக்கொள்ளும் நேரமும் அவர் குறுக்கே கடக்கும் இடத்தை நேரே கடப்பதற்கு ஒரு வாகனம் எடுத்துக்கொள்ளும் நேரமும் ஒன்றா? எப்படியோ கடந்துவிடலாம் என்று கணக்குப்போட்டு பலமுறை சாலையின் பாதியில் வந்து எதிரெதிர்த் திசையில் வரும் வாகனங்களுக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு எத்தனையோ முறை நான் கண்பிதுங்கியிருக்கிறேன். அப்போது வாகனங்களில் உள்ளவர்கள் நம்மைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்லும் பார்வை இருக்கிறதே, அது வாயால் சொல்லப்படும் ஆயிரம் 'பாடு'வுக்குச் சமம். சைக்கிளில் செல்பவர்கூட அப்படிப் பார்த்துவிட்டோ திட்டிவிட்டோ செல்வது இன்னமும் கொடுமை.
    வாகனங்களின் வேகமும் நகரச் சாலைகளின் அமைப்பும் போக்குவரத்து முறைகளும் எப்போதும் நடப்பவர்களாக இருக்கும் என்னைப் போன்றவர்களை விரட்டிவிரட்டிப் பதட்டத்துக்குள்ளாக்குகின்றன. போ, போய் ஒரு பைக்கோ, காரோ வாங்கிக்கொண்டு அப்புறம் வா, நீ சொகுசாக நடந்துசெல்வதற்காகவா அரசாங்கம் சாலையைப் போட்டிருக்கிறது?; என்றெல்லாம் அசரீரி கேட்கிறது எனக்கு.
    மக்களுக்காக வளர்ச்சி, முன்னேற்றம், வசதிகள், தொழில்நுட்பம் என்பதைவிட அவற்றுக்காக மக்கள் என்று ஆகிவிட்டது. மத்திய கைலாஷிலிருந்து டைடல் பார்க் வழியே அகலமாக சாலை ஒன்று போடப்பட்டிருக்கிறது, யாருக்காக என்றால் டைடல் பார்க், அசென்டாஸ் போன்ற எண்ணற்ற ஐடி பார்க்குகளில் பணிபுரியும் 'பாட்டாளி'களின் வசதிக்காக. மத்திய கைலாஷிலிருந்து இரண்டு மூன்று நிமிடங்களில் வாகனங்கள் டைடல் பார்க்கைக் கடந்துவிட வேண்டும் என்ற உயர்ந்த இலட்சியத்தில் போடப்பட்ட நீண்ட சாலை. இதனால் அந்தச் சாலைக்கு இரு புறமும் நடந்து குறுக்கே கடக்க வேண்டியவர்களுக்கு எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் அதைப் பற்றிக் கவலை யாருக்கும் கிடையாது. வெளிநாட்டுச் சாலை போன்று இருக்கும் அந்த சாலையின் ஓரத்தில் உள்ள பேருந்து நிறுத்தங்கள் போன்று சென்னையில் வேறு எங்கும் இருக்காது; அதுமட்டுமல்ல சாலை நடுவே நீண்டிருக்கும் பகுதியில் அழகிய செடிகொடிகள், எல்லாம் வாகனாதிகளின் வசதிக்காக. அவர்கள் இந்தச் சாலையில் செல்லும்போது வசதியாகவும் இன்பமயமாகவும் கடக்க வேண்டும் என்பதற்காக.
    நடப்பதன் நோக்கத்துக்காக மட்டும் நடப்பவர்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்றால் நீங்கள் விடியற்காலையில் கடற்கரைக்குத்தான் வர வேண்டும். அங்கு மட்டும்தான் நடப்பவர்களுக்கு ஓரளவு சுதந்திரம்; கூடவே கடலின் பிரமாண்ட தரிசனம். இங்கே நடப்பதற்காக நடக்கும் யாவரும் உண்மையில் நாள் முழுதும் பறப்பவர்கள்தான். நாள் முழுதும் நடப்பவர்கள் என்றால் அவர்கள் ஏன் இங்கு வர வேண்டும்? நடைப் பயிற்சி முடித்துவிட்டு குளித்துச் சாப்பிட்டுவிட்டு வாகனத்தில் ஏறி உட்கார்ந்தால் போதும் அவர்களுக்கு நடப்பவர்கள் யாரும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போவதுடன் தாங்களும் நடப்பவர்கள்தான் என்ற உண்மையும் தெரியாமல் போய்விடும்.
(கட்டுரையின் முழு வடிவமும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.)

2010-10-16T20:48:00.001-07:00

சிமென்ட் - சிமெண்ட் எது சரி?
பொதுவாக ஒரு மொழியிலிருந்து இன்னொரு மொழிக்குச் செல்லும்போது, வார்த்தைகள் திரிகின்றன. உதாரணமாக, ஆங்கில வார்த்தையான 'சிமென்ட்'டை அதை அன்றாடம் பயன்படுத்தும் கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் தமிழில் சிமிண்டு அல்லது சிமெண்டு என்றே கூறுகிறார்கள். நியாயமாக இதுவே சரி. ஆங்கிலத்திலிருந்து திரிந்து வந்திருப்பதால், சிமிண்டு அல்லது சிமெண்டு என்கிற வார்த்தைகளை நாம் தமிழ்ச் சொற்களாகவே கருதலாம். ஆனால், பத்திரிகைகளும் பண்டிதர்களும் இப்போதெல்லாம் வேற்று மொழி வார்த்தைகளை தமிழில் அப்படியே பயன்படுத்துவது என்று வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களே 'சிமென்ட்', 'சிமெண்ட்' என்றெல்லாம் பயன்படுத்துகிறார்கள். இது தவறு. நம் மொழியை இந்தப் பயன்பாடு குறைபடுத்தும். நிற்க. இது ஒருபுறமிருக்கட்டும். அவர்களுடைய நோக்கத்தில் 'சிமென்ட்'டை அப்படியே ஆங்கிலத்தில் உள்ளதுபோல தமிழில் எழுத வேண்டும் என்று எழுதினால், 'சிமென்ட்' என்பதே சரி.
- சீத்தலைச்சாத்தனார்

அறிவிப்பு

2010-10-09T21:42:00.000-07:00

தஞ்சைப் பெரிய கோயில் தொடர்பான சிறப்புப் பதிவுகள் அனைத்தையும் வாசகர்கள் படிக்கும் வகையில் இந்த வாரம் புதிய பதிவுகள் ஏதும் பதிவேற்றம் செய்யப்படவில்லை எனத் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

எப்படிப் பார்த்தாலும் அற்புதம்!

2010-10-02T15:31:00.001-07:00

PHOTO: THANKS TO KALS PICS

தமிழர்கள் வரலாற்றில் சோழர்கள் எப்போதும், எதிலும் ஒருபடி முன்னேதான் நின்றார்கள். ஏறத்தாழ, இன்றைய இந்தியாவின் மூன்றில் ஒரு பகுதி ஒரு காலத்தில் சோழர்கள் ஆளுகைக்குள் இருந்திருக்கிறது. கடல் கடந்து போர் தொடுத்த வரலாறு அவர்களுக்கு உண்டு. ஆனால், காலம் அவற்றையெல்லாம் பொருட்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவர்களுடைய எல்லா போர் வெற்றிகளையும் காலத்தால் பின்னுக்குத் தள்ளி அவர்களுடைய வரலாற்றை இன்றளவும் பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது ஒரு கட்டடம். தஞ்சாவூர் பிரகதீஸ்வரர் ஆலயம். எப்படிப் பார்த்தாலும் அற்புதம் அது. அந்த அற்புதம் கட்டப்பட்ட ஆயிரமாவது ஆண்டு நிறைவை எல்லோருடனும் சேர்ந்துக் கொண்டாடுகிறது 'தமிழ் இன்று'. தஞ்சாவூர் வாழ்வையும் பெரிய கோயில் பெருமைகளையும் சொல்லும் அட்டகாசமான பதிவுகளை வாசகர்கள் முன்வைக்கிறது. தமிழகம் நன்கறிந்த வரலாற்று அறிஞர்கள் இரா. கலைக்கோவன், அர. அகிலா, மு. நளினி, கலை விமர்சகர் தேனுகா, இராம. கௌசல்யா, தஞ்சை வாழ்வை தன் எழுத்துகளால் வரித்துவிடும் எழுத்தாளர் தஞ்சை கோபாலி இவர்களோடுகூட பெரிய கோயில் தொடர்பான ஆய்வுகளில் தன்னைத் தொடர்ந்து ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருக்கும் குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன் ஆகியோர் ஆறு பதிவுகளைத் 'தமிழ் இன்று'க்காக பிரத்யேகமாக அளித்துள்ளார்கள். வாசகர்கள் பார்வைக்காக அவை வீற்றிருக்கின்றன.

தஞ்சை ராஜராஜேச்சரம்: சில குறிப்புகள்

2010-10-02T15:31:00.000-07:00

PHOTO: THANKS TO A TRAVEL BLOG OF AN INDIAN BACKPACKER
ராஜராஜனும் ராஜராஜேச்சரமும் :
பெரிய கோயில், ப்ருஹத் ஈஸ்வரம், பிரஹதீஸ்வரர் ஆலயம், பெருவுடையார் திருக்கோயில்... இவையெல்லாம் இப்போதுதான். கல்வெட்டுகளில் இந்தக் கோயில் ராஜராஜேச்சரம் என்றே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கோயில் விமானம் ஸ்ரீ விமானம், தக்ஷணமேரு என்று அழைக்கப்படுகிறது. 1892-ல் வெளியான 'தென்னிந்திய கல்வெட்டுக்கள்' என்னும் நூலில், "பாண்டிய குலாசனி வளநாட்டுத் தஞ்சாவூர்க் கூற்றத்துத் தஞ்சாவூர் நாம் எடுப்பிச்ச திருக்கற்றளி ஸ்ரீராஜராஜீஸ்வரம்" எனும் தொடரால் இது மாமன்னன் ராஜராஜன் கட்டிய கோயில் என்பது உறுதிசெய்யப்படுகிறது.

கோயில் அமைப்பு:

பெரிய கோயிலின் நுழைவாயில் கேரளாந்தகன் திருவாயில் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ராஜராஜன் தான் முடிசூடிய நான்காம் ஆண்டில் 'காந்தளூர்ச்சாலை கலமருத்தருளிய கோஇராஜகேசரிவர்மன்' என்று பெயர்பெற்றான். கி.பி.988ஆம் ஆண்டில் கேரளத்தில் திருவனந்தபுரம் அருகிலுள்ள காந்தளூர்ச்சாலையை வென்று இந்தப் பட்டத்தை அவன் பெற்றான். இதை அடுத்துள்ளது ராஜராஜன் திருவாயில். அதைக் கடந்து உள்ளே சென்றால் நந்தி மண்டபம். அதன் நடுவே பெரிய நந்தி தேவர் சிலை (இந்த நந்தி நாயக்க மன்னர்கள் காலத்தில் வைக்கப்பட்டதாகும். அப்படியென்றால், பழைய நந்தி? அது பெரிய கோயில் வளாகத்திலேயே உள்ள வாராஹி அம்மன் சன்னதிக்கு அருகில் உள்ளது). கோயிலின் மதிற்சுவரோடு இணைந்து நாற்புறமும் திருச்சுற்று மாளிகை. அதன் வடபுற விமானத்துக்கருகே சண்டீசரின் சன்னதி. இவ்வளவுதான் பழைய பெரிய கோயில். திருச்சுற்று மாளிகையில் பரிவார தெய்வங்களுக்கு சன்னதிகள் உண்டு. கோயிலின் மகாமண்டபம் அர்த்தமண்டபம் இவற்றைத் தாண்டிச் சென்றால் கற்றளி விமானம். இந்த ஸ்ரீ விமானம் 30.18 மீ. அளவுடைய உயர்ந்த அதிஷ்டானத்தின் மேல் கருவறை நடுவே திகழ, அதனைச் சுற்றி நான்கு புறமும் வாயில்களுடனும் ஒரு சுற்று அறையுடனும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ராஜராஜேச்சரமுடையார் எனும் மிகப்பெரிய லிங்கத் திருவுருவம் நடுவே இருக்கிறது. இந்த லிங்கத் திருமேனி முழுவதும் கருங்கல் பாறையில் செதுக்கப்பட்டது. மூன்று பகுப்புகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும் இதில் நடுவில் லிங்க பாணம் நீண்ட தூண் வடிவில் இருக்கிறது. அதன் மேல் பாகம் உருளை வடிவில் இருக்கிறது. இதன் பீடப்பகுதி சதுர வடிவில் இருக்கிறது. நடுப்பகுதியில் எண்பட்டை அமைப்பில் இருக்கிறது. இது தரையிலிருந்து 12 அடி 10 அங்குல உயரத்தில் இருந்தாலும் இதன் அடிப்பகுதி தரைக்குள் 3 அல்லது 4 அடியாவது புதைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஏறத்தாழ இது 16அடி உயரமுடைய ஒரே கல்லிலால் ஆன லிங்க வடிவமாக இருக்கலாம். ஒரே வாயிலுடனும் 11 அடி கனமுடைய சுற்றுச் சுவர்களுடனும் கருவறை உள்ளது. கருவறைக்கு வெளிப்புறம் அமைந்துள்ள அறை 6 அடி அகலமுடையதாக விளங்குகிறது. இங்கு புறச்சுவர்களின் நான்கு பக்கச்சுவர்களின் அகலம் 13 அடி கனமுள்ளது. சிவலிங்கத்துக்கு மேலே விதானம் மரத்தாலானது. இது பிற்காலத்தில் அமைக்கப்பட்டது. விமானம் உட்புறம் கூடாக அமைந்திருக்க அதன் இருண்ட பகுதிக்குள் வெளவால்கள் அடைந்துகொண்டு லிங்கத்தின் மேல் அசிங்கம் செய்துவந்த காரணத்தால் அதனைத் தடுக்கும் பொருட்டு மர அடைப்பு இடப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. கருவறைக்கு மேல் இரண்டாம் தளம் உள்ளது. மகாமண்டபம் வழியாகப் படியேறிச்சென்றால் இந்த தளத்துக்குச் செல்லலாம். இங்கே ஒரு திருச்சுற்று இருக்கிறது. இங்கு இருபக்கச் சுவர்களும் மேலே போகப்போக ஒன்றுகூடி 30அடியுள்ள கனமான சுவராக ஆகிவிடுகிறது. இந்த இடத்திலிருந்து விமானம் உட்புறம் பிரமிட் வடிவில் குவிந்து 13 அடுக்குகளாக உயர்ந்து கடைசியாக 8.7மீ பக்க அளவுடைய ஒரு சதுரத் தளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது. இந்த தளத்தில் எட்டு நந்திகள் உள்ளன. மையத்தில் 20 மீ. சுற்றளவுள்ள பெரிய பாறைபோன்ற அமைப்பு, அதன் மேல் சிகரம் அது சுமார் 12 அடி உயரமுள்ளது. இந்த விமானம் தரையிலிருந்து கலசம் வரை 60.4 மீ. உயரமுள்ளது. இந்த விமானத்தின் உச்சியில் உள்ள பாறைபோன்ற அமைப்பு ஒரே கல்லால் ஆனது 80 டன் எடையுடையது என்றெல்லாம் பேசப்பட்டாலும், அது உண்மையல்ல. பல கற்களைக் கொண்டே அது இணைத்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதுவே கோயில் அமைப்பாகும்.
தஞ்சை பெருவுடையார் திருவுருவம்
பிறர் ஆட்சிக் காலத்தில்...
நாயக்கர் காலம்: தஞ்சாவூரை செவ்வப்ப நாயக்கர், அச்சுதப்ப நாயக்கர், இரகுநாதநாயக்கர், விஜயராகவ நாயக்கர் ஆகிய அரசர்கள் கி.பி.1535 முதல் 1675 வரை ஆண்டனர். இவர்கள் காலத்தில் கோயில் திருப்பணிகள், பராமரிப்புப் பணிகள் சிறப்பாக நடைபெற்றிருக்கின்றன. கலைகள் செழித்தோங்கின. குறிப்பாக ஆந்திராவிலிருந்து பாகவத மேளா எனும் இசை நாட்டிய நிகழ்ச்சி தஞ்சாவூருக்கு வந்தது இவர்கள் காலத்திலாக இருக்கலாம். இவர்கள் காலத்தில்தான் கோயிலில் நந்தி மாற்றி அமைக்கப்பட்டது. கோயில் வளாகத்தில் சுப்பிரமணிய சுவாமிக்குப் புதிய கோயில் கட்டப்பட்டது. மூர்த்திஅம்மன் மண்டபம், மல்லப்ப நாயக்கர் மண்டபம் ஆகியவை நிறுவப்பட்டன.
மராட்டியர் காலம்: தஞ்சாவூரை கி.பி. 1675இல் தொடங்கி 1850 வரை மராட்டிய மன்னர்கள் ஏகோஜி, சஹாஜி, முதலாம் சரபோஜி, துளஜேந்திரராஜா, பாவாசாகிப், சுஜான்பாயி, பிரதாபசிம்ம ராஜா, இரண்டாம் துளஜா, அமரசிம்மன், இரண்டாம் சரபோஜி, சிவாஜி, காமாட்சிபாயி ஆகியோர் ஆண்டனர். இவர்கள் காலத்திலும் கோயில் வளர்ச்சி பெற்றது. இரண்டாம் சரபோஜி (1798 - 1832 ) காலத்தில் கோயிலில் பிரகாரத்துக்குக் கல் தளம் அமைக்கப்பட்டது. வடகிழக்கிலுள்ள மண்டூக தீர்த்தக் கிணறு புதுப்பிக்கப்பட்டது. வடமேற்குப் பகுதியில் கணபதி கோயில் புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்டது.
வெள்ளையர்கள் காலம்: ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் கோயில் கவனிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை (போர்கள் நடந்தபோது சிப்பாய்களும் இரண்டாம் உலகப் போரின்போது விமானப்படைத் தாக்குதலைச் சமாளிக்க நிறுவப்பட்ட ஒரு படையும் கோயிலினுள் முகாமிட்டிருந்தது தெரியவருகிறது).
முழுமையான ஆவணம்: தமிழகத்திலேயே கோயில் பற்றிய முழு தரவுகளும் பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பது பெரிய கோயிலில்தான். இந்தக் கிளைக் கட்ட உதவியவர்களின் பெயர்களில் தொடங்கி, கோயில் பணியாளர்களின் ஊதியம் வரையிலான அனைத்து விவரங்களையும் பதிவுசெய்திருக்கிறான் ராஜராஜன்.
புனைவுகள்:
நிழல் கீழே விழாத கோபுரம், வளரும் நந்தி, சாரப்பள்ளம் எனும் கிராமத்திலிருந்து சாரம் கட்டி கோபுர உச்சிக்கு எடுத்துவரப்பட்ட 80 டன் எடையுள்ள பிரமரந்திரக்கல்... யாவும் பொய்.
- முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியம்

நீண்டு செல்லும் நிழல்...

2010-10-02T15:30:00.002-07:00

                                                 படம்: நன்றி: விக்கிபீடியா
தஞ்சை கோபாலி
     காலின் கீழ் சுழித்தோடும் வாழ்க்கை வெள்ளத்தை ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல; ஆயிரம் வருஷமாகப் பார்த்தபடி நிச்சலனமாக நின்றுகொண்டிருக்கிறது ஒரு கல்லின் விசுவரூபம். தன்னைச் சுற்றிலும் சிறகடித்துப் பறக்கும் புறாக்களின் திராணியைப் பொறாமையாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது விமானத்தின் பாறாங்கல். கருவூரார் சன்னதியில் கீழண்டைப் பக்கம் மண்டப விதானத்திலிருந்து புறப்படும் வௌவால்கள் காலத்தின் சிசுக்களாய் மனசுக்குள் எச்சமிட்டுக்   கீச்சிடுகின்றன. குனிந்தே பார்த்துப் பழகிய மானிட வம்சத்தை அண்ணாந்து பார்க்க வைக்கும் ஏற்பாடாக இருக்கலாம் இந்தக் கோயில்கள். எத்தனை லட்சம், எத்தனைக் கோடி அண்ணாந்த தலைகள்?!. ஜனங்களோடு ஜனங்களாய் கோயிலும் நின்றுகொண்டிருக்கிறது.
    கோயிலைவிட்டு அதன் அதிசயம் அகன்று ஆயிற்று பல தலைமுறைகள். பக்தியோ அகழிபோல் பாழச்சு.    ஆம். தஞ்சைவாசிகளுக்கு பெரிய கோயிலின் பிரம்மாண்டம் மரத்துவிட்டது. புல்லும் புதரும் மரங்களும் அடர்ந்துகிடந்த பெரிய கோயில் அழகே தனி என்பாள் பாட்டி. நந்தியின் மூர்க்கம் நீ அறியாதது என்பாள். கோயிலைச் சுற்றி இன்றுபோல் ஏது வீடுகள்? எல்லாம் வயல்வெளிகள். அவற்றின் ஊடாக நந்தி புகுந்து நாசம் செய்யும். ஊரார் செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கும்போது யோகபுருஷாள் கூட்டம்தான் நந்தியைக் கட்டி இழுத்துவந்தது. கயிறு கொண்டல்ல; எல்லாம் மந்திரங்கள். நந்தி சாதுவாக வந்து உட்கார்ந்தது. நாக்கை இழுத்து ஆணிகொண்டு அறைந்து மூர்க்கம் அடக்கிப் பின் வந்த வழி போனார்கள். நந்தி பயிர்களை மேய்வது நின்றாலும் பிரகாரத்தில் நடக்கும் என்பார் தாத்தா. கோயில் பிரகாரத்தில் விரைகள் அசைய அது நடந்து போவதைப் பார்த்தவர்கள் உண்டென்பார். கோயிலின் பின்புறமுள்ள சிவகங்கைக் குளத்தில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து உலை வைத்தால் மல்லிகைப் பூவாய் சாதம் மலர்ந்து சிரிக்குமாம் வட்டிலில். அதற்காகவே கீழவாசலில் இருந்து தோண்டியுடன் தண்ணீர் எடுக்க வரும் சிறுமிகளின் கூட்டம் தண்ணீர் எடுக்க மறந்து கோயிலின் மதிற்சுவரில் ஓடிப்பிடித்து விளையாடிய காலம் ஒன்று உண்டு என்பாள் அம்மா. மதிற்சுவரின் மேல் குதித்தோடும் பாதங்களின் கொலுசுச் சத்தங்கள் குட்டி நந்திகளின் காதுகளை அசையப்பண்ணி இருக்கும். இப்படி கோயில்பற்றிய பழங்கதைகள் எதைச் சொன்னாலும் தலையாட்டி ஆமோதிக்கும் ஆனை ஒன்றும் அங்கிருந்தது. கோயிலுக்கு நேர் எதிரே பிரசவ ஆஸ்பத்திரி. ஜனனத்தின் பேரதிசயம் அவ்வளவு பெரிய ஆகிருதியை சிறுக்க வைக்கும் மானுட வீறிட‌ல்கள் கேட்கும்போது நந்தியின் கல் உடம்பில் ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடி அடங்கும்.
   எவ்வளவோ முயன்றது 'யுனெஸ்கோ' நிறுவனம். அதிநவீன சாதனங்கள், ரசாயனங்கள், ராட்சத பிரஷ்கள் என என்னதான் முயன்றும் கோயிலின் மீது ஒட்டியிருக்கும் காலத்தின் பிசுக்கை கழுவ முடியவில்லை. நவீன ஓவியர் நெடுஞ்செழியன் பல வருஷங்களுக்கு முன் ஓவியக் கண்காட்சி நடத்தியபோது அதில் அவர் வரைந்து வைத்த பெரிய கோயில் ஓவியம் பலரையும் திடுக்கிட வைத்தது. பக்த சிரோன்மணிகளின் பலத்த கண்டனத்திற்கும் ஆளாகியது. விமானம் சரிந்து அதன் மொத்த கட்டுமானமும் பாளம்பாளமாய் வெடித்து சுக்குநூறாய் சிதறி விழும் பெரிய கோயில் தத்ரூபமாய் வரையப்பட்டிருந்தது.
   ஒரு கலைஞனின் மன உணர்வுகளை அதுபோகிற சிந்தனைத் தடங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்கள் பெரிய கோயிலை, அதன் பிம்பத்தை மொண்ணையாகத் தங்களின் ரசனையால் அளந்து பார்க்கிற பரிதாப முயற்சி. கையருகே இருந்தாலும் காலப்போக்கில் பழகிப்போய் மங்கி மறைந்து உருவிழந்து அதன் இருப்பும் மரத்துவிடும் என்பதற்கு பெரிய கோயிலும் விலக்கல்ல.
   தஞ்சைவாசிகளின் அன்றாடப் பேச்சிலும் பெரிய கோயில் பிரஸ்தாபிக்கப்படுவதில்லை. பெரிய கோயில் புல்வெளிகளில் நடக்கும் இலக்கிய ஆன்மீகக் கூட்டங்களிலும் பிரஹதீஸ்வரருக்கு இடமில்லை. 'மெக்கனாஸ் கோல்டு' படம் பார்த்திருக்கிறீர்கள் அல்லவா? சூரிய உதயத்தில் நீண்டு செல்லும் பாறையின் நிழல் மீது தங்கப் பள்ளத்தாக்கைத் தேடி குதிரை மீது பாய்ந்தோடும் கூட்டம் ஒன்று.
   பெரிய கோயிலின் நீண்டு செல்லும் நிழல் தஞ்சை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை அப்படித்தான் தொட்டுச் செல்கிறது. புதையலைத் தேடி அதன் மீது ஓடுகிறது ஒரு பெருங்கூட்டம். அதன் பின்னே மக்களும் ஓடிச் சலிக்கிறார்கள். ஒளி விளக்கு அலங்காரமும் கலைகளின் கோலாகலமுமாய் பெரிய கோயிலின் பிரகாரம் அமளிதுமளிப்படுகிறது.
எல்லாம் ஓய்ந்த பின் நிலவெரிக்கும் நள்ளிரவில், நிசப்தம் கோலோச்சும் பிரகாரத்தின் மண்டப கருங்கல் திண்ணையில் தனித்திருக்க நேர்கையில், வயிறு கலங்க உடல் சிலிர்க்க மெல்லமெல்ல மேல் எழுந்து வானத்தை வியாபிக்கும் பெரிய கோயில் கலையின் பரவசத்தை கண் குளிர அநுபவிக்கிற கணமாக அது இருக்கும்.

தளிச்சேரிக் கல்வெட்டு

2010-10-02T15:30:00.001-07:00

முனைவர் மு. நளினி, இரா. கலைக்கோவன்
    மன்னர்களுள் ஒரு மாமணியாய்த் திகழ்ந்த முதலாம் இராஜராஜரின் இராஜராஜீசுவரம் எப்படி ஓர் இணை காட்ட முடியாத உன்னதமான கட்டுமானமோ அதுபோலவே அக்கோயில் கல்வெட்டுகளும் தமிழகத்தின் பிற கல்வெட்டுகள் எவற்றோடும் ஒப்பிட முடியாத வரலாற்று வெளிச்சங்கள். அந்த வெளிச்சக் கோடுகளில் ஒரு கீற்றே தளிச்சேரிக் கல்வெட்டு (தளிச்சேரி என்றால் கோயில் சார்ந்தோர் குடியிருப்பு என்று பொருள்).
     தஞ்சாவூர் இராஜராஜீசுவரம் திருக்கோயில் வடக்குச் சுற்றுமாளிகை வாயிலின் வலப்புறத்தும் இடப்புறத்துமாய் மூன்று பிரிவுகளாக வெட்டப்பட்டிருக்கும் 55.78 மீட்டர் நீளத் தளிச்சேரிக் கல்வெட்டு, அக்கோயிலில் பணியாற்றுவதற்காக, முதலாம் இராஜராஜரால் சோழ மண்டலத்துத் தளிச்சேரிகளிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்டுக் குடியமர்த்தப்பட்ட ஆடற்பெண்களைப் பற்றியும் பணியாளர்களைப் பற்றியும் பேசுகிறது.
    இராஜராஜீசுவரத்தின் வடக்கு, தெற்கு மேற்கு ஆகிய முத்திசைகளிலும் அமைந்த நானூறு வீடுகள் அடங்கிய குடியிருப்புகளில் வரவழைக்கப்பட்ட நானூறு பெண்களும் ஆளுக்கொரு வீடு பெற்றுக் குடியமர்ந்தனர். அவர்கள் தங்கள் இயற்பெயருக்கு முன்னால் நக்கன் என்னும் சிவபெருமானோடு தொடர்புடைய பெயரைக் கொண்டிருந்தனர்.
   இந்தக் கல்வெட்டால் அக்காலத்தே சிறப்புடன் திகழ்ந்த நூற்றிரண்டு தளிச்சேரிகளின் பெயர்கள் கிடைக்கின்றன. அவற்றுள் 55 தளிச்சேரிகள் கோயில்களை ஒட்டியும் 46 தளிச்சேரிகள் ஊர்களுக்குள்ளும் இருந்தன. கோயில்களை ஒட்டியிருந்த தளிச்சேரிகளைக் குறிக்குமிடத்து அக்கோயில்கள் எந்தெந்த ஊர்களில் இருந்தன என்பதையும் கல்வெட்டுத் தெளிவாகக் கூறுகிறது. இதனால் 55 கோயில்களுள் 49 கோயில்களின் இருப்பிடம் தெரியவருகிறது. ஆறு கோயில்கள் இருந்த இடங்களை அறிய முடியவில்லை.
     தளிச்சேரிகள் இருந்த ஊர்ப் பகுதிகளாக அறியப்படும் 46 இடங்களிலும் கோயில்கள் இருந்தபோதும் இச்சேரிகள் கோயில் சார்ந்து அமையாமல் ஊருக்குள் இருந்தன. நாகப்பட்டினம் சேனாமுகம் என்ற குறிப்பிலிருந்து அந்நாளில் நிலையான படைத்தளங்களில் ஆடற்பெண்களின் குடியிருப்பும் இருந்தமை அறியப்படுகிறது. இந்த 46 ஊர்களில் இருந்த தளிச்சேரிகளில் மிகுதியான அளவில் தளிப்பெண்களை இராஜராஜீசுவரத்துக் குடியிருப்புகளுக்கு அனுப்பிவைத்தது திருவிடைமருதூரில் இருந்த தளிச்சேரியாகும். அதற்கடுத்த ஊராக ஆயிரத்தளியைக் குறிப்பிடலாம். இங்கிருந்து பதினாறு பெண்கள் அனுப்பப்பட்டனர்.
    தளிச்சேரிகளில் வாழ்ந்த ஆடற்பெண்களின் வாழ்க்கை செல்வாக்குடனும் செழிப்புடனும் இருந்தது. அவர்தம் சிறப்பும் பெருமையும் வள்ளன்மையும் பற்றிப் பல கல்வெட்டுகள் பேசுகின்றன. கோயில்களின் நிர்வாகம் அவர்களுக்கு அளித்திருந்த மரியாதைகளும் சிறப்புச் சலுகைகளும் அவர்தம் செல்வாக்கு, வாழ்க்கைத் தரம், சமுதாயத்தில் அவர்கள் பெற்றிருந்த மதிப்பான நிலை ஆகியவற்றை உணர்த்துகின்றன. தளிச்சேரிப் பெண்களுக்கு நட்டுவம் செய்ய இராஜராஜீசுவரத்தில் எழுவர் அமர்த்தப்பட்டிருந்தனர். அக்கலைஞர்கள் கோயில் வாழிபாடுகளுக்கும் விழாக்களுக்கும் ஏற்ப ஆடல் நிகழ்ச்சிகளை வடிவமைத்துப் பயிற்சிதரும் பணியை மேற்கொண்டிருந்தனர்.
கோயில் பணியாளர்கள்
   கல்வெட்டின் இரண்டாம் பகுதி இக்கோயிலில் பணியாற்றியவர்களைப் பற்றியும் அக்காலத்தில் பயன்பாட்டில் இருந்த இசைக்கருவிகள், அக்கருவிகளை இயக்கிய இசைக் கலைஞர்கள், அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட ஊதியம் இவை பற்றியும் விரிவான தகவல்களைத் தருகிறது. இசைக் கலைஞர்களுள் சிலர் வேளைக்காரப் படைப் பிரிவுகளிலும் குதிரை மற்றும் யானைப் படைப் பிரிவுகளிலும் பணியாற்றியவர்கள் ஆவர். கோயில் வழிபாட்டின்போது பல இசைக்கருவிகள் வாசிக்கப்பட்டன. மிக அரிதான மெராவியம், பாடவியம் என்னும் இசைக்கருவிகளும் இங்கு இசைக்கப்பட்டன. இவற்றை இயக்கியவர்கள் ஒரே அளவில் ஊதியம் பெற்றனர்.
   இக்கோயிலில் காண பாட ஐவரும் ஆரியம் பாட மூவரும் தமிழ் பாட நால்வரும் இருந்தனர். இவர்கள் தவிர கந்தருவர்கள் எனும் பாடர்கள் இருபதின்மர் இருந்தனர். பாடல்களுக்கும் அதற்கான ஆடல்களுக்கும் இதமான இசை தர வீணை, சங்கு, வங்கியம், உடுக்கை, கொட்டி மத்தளம் எனும் இசைக்கருவிகள் இயக்கப்பட்டன. வீணை வாசிக்க இருவரும் சங்கூத மூவரும் இருந்தனர். சகடை கொட்டுவதற்குப் பதின்மர் அடங்கிய ஐந்து குழுக்கள் இருந்தன.
   கொட்டாட்டுப்பாட்டுக்கு நால்வர் பணியமர்த்தப்பட்டிருந்தனர். அவர்களைக் கொட்டு, ஆட்டம், பாடல் ஆகிய மூன்றையும் செய்தவர்களாகக் கொள்ளலாம். இறை வழிபாட்டின்போதும் இறை ஊர்வலங்களின் போதும் முரசு கொட்டவும் பணியாளர்கள் இருந்தனர்.
தொழிலர்கள்
    இக்கோயிலில் எழுபத்தொன்பது தொழிலர்கள் 18 விதமான பணிகளைச் செய்தனர். பள்ளித்தொங்கல் பிடிப்பவர்கள், குயவர்கள், வண்ணார், நீர்த் தெளித்துக் கோயிலைத் தூய்மைப்படுத்துவார், விளக்கேற்றுவோர், நாவிதஞ்செய்வார், அம்பட்டர் என்பார் அவருள் அடங்குவர்.
கோயில் விழாக்கள், சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் இவற்றுக்கான நாள், கோள் பார்த்துச் சொல்லும் பொறுப்பில் பெருங்கணி, கணிதாதிராஜர் ஆகியோரும் காவிதிமை, கோயின்மை, இரத்தினத் தையான், கன்னான், தச்சாச்சாரியன், பாணர், கணக்கர் ஆகிய பிற பணியாளர்களும் இக்கோயிலில் இருந்தனர். பணியாளர்களைக் கண்காணிக்கக் கண்காணித் தட்டான்மை எனும் பொறுப்பை இராஜராஜதேவர் சிறுதனத்துக் கண்காணித் தட்டான் கூத்தன் கணவதியான சத்திரியசிகாமணிப் பெருந்தட்டான் ஏற்றிருந்தார்.
    முதலாம் இராஜராஜர் காலத்தில் இராஜராஜீசுவரத்தில் பணியாற்றிய நானூறு தளிச்சேரிப் பெண்களும் நூற்று முப்பத்தெட்டு ஆடல் மற்றும் இசை தொடர்பான கலைஞர்களும் எழுபத்தொன்பது பல பணி அலுவலர்களும் இக்கல்வெட்டின் மூலம் வரலாற்று வெளிச்சத்திற்கு வருகின்றனர். இந்த 617 பேரையும் அறிமுகப்படுத்தும் இக்கல்வெட்டு பணியாளர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வாழ்வூதியம் பற்றிய செய்திகளையும் பதிவுசெய்துள்ளது.
   கலைஞர்கள் மற்றும் தொழிலர்கட்கு அவரவர்தம் பணிக்கேற்ப பங்குகள் ஒதுக்கப்பட்டன. ஒரு பங்கு என்பது நூறு கலம் நெல் விளையும் ஒரு வேலி நிலத்தைக் குறித்தது. இந்த நெல் ஆடவல்லான் என்னும் மரக்காலால் அளக்கப்பட்டது. பணியாளர், பணி ஊதியம், பணியின் தன்மை பற்றிப் பேசும் இக்கல்வெட்டு அந்நாளைய கோயில்கள், இசைக்கருவிகள், நாட்டமைப்புகள், அங்கிருந்த தளிச்சேரிகள் என அள்ளித்தரும் வரலாற்றுச் செய்திகள் அளப்பரியன.

பெரிய கோயில் மகத்தான சாதனைதான்; நாம் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம்?

2010-10-02T15:30:00.000-07:00

தேனுகா
   கர்நாடக கல்வெட்டு ஒன்று ராஜராஜனை, 'தேவாலய சக்கரவர்த்தி மாமன்னன் இராஜராஜன்' என்று குறிப்பிடுகிறது. உலகப் புகழ் பெற்ற கட்டடக்கலை விமர்சகர் கென்னத் ப்ராம்ப்ட்ன், நவீன கட்டடக் கலையின் தந்தை எனப் போற்றப்படும் பிராங்க் லாய்ட் ரைட் போன்றோர் பெரிய கோயிலை, "இது கட்டடக் கலையின் விந்தை" என்றனர். ஜவகர்லால் நேரு காலத்தில் சண்டிகர் நகரின் வடிவமைத்த கட்டடக் கலைஞர் லீகபூசியர் தஞ்சை பெரிய கோயிலையும் தஞ்சாவூர் நகரத்தையும் பார்த்தபோது "நகரிய வடிவமைப்பில் தமிழர்களே முதன்மையானவர்கள்" என்றார். "வானவியல் ரகசியத்தை இந்த உலகுக்கு உணர்த்துவதுபோல அமைந்துள்ளது பெரிய கோயிலின் கட்டட அமைப்பு" என்றார் அமெரிக்க வானவியல் அறிஞர் காரல் சேகன்.
பெரிதினும் பெரிதானதால் மட்டுமல்ல; எந்தவோர் அம்சத்திலும் வியப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியது தஞ்சைப் பெரிய கோயில்.

   நமக்குத் தெரியவரும் கல்வெட்டுகள், ஆவணங்கள், குறிப்புகள் வாயிலாகப் பாருங்கள்: எப்பேர்ப்பட்ட உலகம் இருந்திருக்கிறது அந்தக் கோயிலுக்குள்? உதய சூரிய நாழிகையிலிருந்து உஷாக்காலம், காலசந்தி, உச்சிக்காலம், மாலை மயங்கும் வேளையில் சாயரட்சை, இரண்டாம் காலம், இறுதியில் அர்த்த ஜாமம் வரை நாளெல்லாம் பூஜைகள்; வருடமெல்லாம் திருநாள்கள் என்றிருந்திருக்கிறது அந்தக் கோயில். எனில், எத்தனை எத்தனை பூசகர்கள், எத்தனை எத்தனை ஓதுவார் மூர்த்திகள், எத்தனை எத்தனை நட்டுவாங்க மேதைகள், எத்தனை எத்தனைப் பிடாரர்கள், எத்தனை எத்தனை இசைவாணர்கள், எத்தனை எத்தனை ஆடல் மகளிர்கள்?!
பெரிய கோயில் என்றால் நாம் கல்வெட்டுகளைப் பற்றிப் பேசலாம். ஆடல் பாடல் கர்ண முத்திரைகளைப் பற்றிப் பேசலாம். உத்தம தச நவதாளங்களில் அமைக்கப்பட்ட கற்சிற்பங்ளைப் பற்றிப் பேசலாம். ராஜராஜன் காலத்து நாள்காட்டி முறைகளைப் பற்றிப் பேசலாம். கோயில் உள்ளே கேட்கும் மணியோசை கற்றூண்களால் அதிர்வினை ஏற்படுத்தி ஊர்மக்களுக்கு அறிவிக்கும் ஒலி அமைப்புபற்றிப் பேசலாம்.
   அந்த நாள்களை நாம் இப்போது எப்படிப் பேச முடிகிறது? கோயிலை உருவாக்கியவன் வீர சோழ குஞ்சிரமல்லன் என்பதில் தொடங்கி அவனுக்கு, தன் பெயரைச் சூட்டி இராஜராஜ பெருந்தச்சன் என்று அழைத்து மகிழ்ந்தான் ராஜராஜன் என்பது வரை?
எல்லோரையும் எல்லாவற்றையும் ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறான் ராஜராஜன். ஆனால், நாம்?
   பெரிய கோயில் கட்டப்பட்டதன் ஆயிரமாவது ஆண்டு நிறைவைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஏராளமான ஆய்வாளர்கள் பெரும் சிரமங்களுக்கிடையே பல்வேறு செய்திகளை வரலாற்றிலிருந்து நம் காலத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளனர். அரசு சார்பில் அந்தக் கோயிலின் வரலாற்றை அதிகாரபூர்வமாகச் சொல்லும் ஒரு முழுமையான வரலாற்று நூல் நம்மிடம் உண்டா?

பெண்களை மதித்த பேரரசன்

2010-10-02T15:29:00.000-07:00

                                      படம்: நன்றி: தமிழக அரசு இணையதளம்

முனைவர். ராம. கௌசல்யா
   பெரிய கோயிலைப் பற்றிப் பேசும்போது, மாமன்னர் ராஜராஜனைப் பற்றி பேசாமல் இருக்க முடியாது; ராஜராஜனைப் பற்றிப் பேசும்போது அவர் வாழ்வில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்த இரு பெண்களைப் பற்றிப் பேசாமல் இருக்க முடியாது.
   தஞ்சைப் பெரிய கோயில் கட்டப்பட்டதன் ஆயிரமாண்டு நிறைவு விழாவையொட்டி, அந்தக் கோயிலின் கட்டடக் கலை, சிற்பக் கலை, ஓவியக் கலை, ஆடற்கலை, இசைக் கலை போன்ற பல்வேறு கலைகளும் மாமன்னரின் பரந்த மனம், உயர்ந்த எண்ணங்கள், எதையும் தொலைநோக்குடன் காணும் நுண்ணறிவு, நினைத்ததைச் செயலில் கொண்டுவரக்கூடிய ஆற்றல், நீதித் தவறா நிர்வாகத் திறமை போன்ற பல்வேறு செய்திகளும் பல்வேறு இடங்களில் பேசப்பட்டும் எழுதப்பட்டும் வருகின்றன. ஆனால், யாரும் பேசாப் பொருளை நான் பேச விழைகிறேன். ராஜராஜன் பெண்மையை மதித்த மாண்புதான் அது.
   மாமன்னர் ராஜராஜன் வாழ்வில் இரு பெண்களின் குணநலச் செல்வாக்கு அழுத்தமாகப் படிந்திருப்பதைக் காண முடிகிறது. 1. அவருடைய பெரிய அன்னையார் செம்பியன் மாதேவி. 2. அவருடைய தமக்கையார் குந்தவை.
   ராஜராஜனை சிறு வயதிலிருந்தே அரவணைத்து அன்பு காட்டியவர் செம்பியன் மாதேவி. இவர் சுந்தர சோழனின் மூத்த சகோதரரான கண்டராதித்தரின் மனைவி. கண்டராதித்தர் சிவ பக்தர். ஒன்பதாம் திருமுறையில் இவர் தில்லை குறித்துப் பாடிய திருவிசைப்பா இடம்பெற்றுள்ளது. செம்பியன் மாதேவி கணவரோடு சிவபக்தி நெறியில் வழி நடந்தவர். கணவர் இறந்த பிறகு சிவத்தொண்டிலே முழுவதும் ஈடுபட்டவர். அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அனைவரும் மிக்க மதிப்புடன் போற்றிய பெண்ணின் நல்லாள் இவர். ராஜராஜனுக்கு சிவபக்தியில் ஏற்பட்ட ஈடுபாட்டுக்கு செம்பியன் மாதேவியும் ஒரு முக்கியமான காரணம். இதேபோல், ராஜராஜன் வாழ்வில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்த இன்னொரு பெண் அவருடைய தமக்கையார் குந்தவை.
பெரிய கோயில் கட்டி முடிக்கப்பட்ட பிறகு, அது தொடர்பாகப் பணியாற்றியவர்களின் பெயர்களைக் கல்லிலே செதுக்கிவைக்கிறார் ராஜராஜன். அதிலே ஒரு கல்வெட்டுப் பேசுகிறது:
“... பாண்டிய குலாசினி நாட்டுத் தஞ்சாவூர் கூற்றத்துத் தஞ்சாவூர் நாம் எடுப்பிச்ச திருக்கற்றளி ஸ்ரீராஜராஜீஸ்வரமுடையார்க்கு நாம் குடுத்தனவும் அக்கன் குடுத்தனவும் நம் பெண்டுகள் குடுத்தனவும் மற்றும் குடுத்தார் குடுத்தனவும் ஸ்ரீவிமாநத்திலே கல்லிலே வெட்டுக...”
   வரலாற்றில், தான் எடுத்த ஒரு கோயிலில், என் தமக்கையார் கொடுத்ததும், என் வீட்டுப் பெண்கள் கொடுத்ததும் என்றெல்லாம் ராஜராஜன் பெரிய கோயில் கட்டும் பணியில் பெண்கள் கொடுத்த நிதியைக் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோலெல்லாம் பெண்கள் அளித்த கொடையை எந்த அரசரும் குறிப்பிட்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ராஜராஜனின் மனம் எத்தனைப் பரந்த மனமாக இருந்திருக்கும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்.
    பெரிய கோயிலைக் கட்டி முடிப்பதற்கு முன்னாலேயே ராஜராஜனின் பட்டத்தரசியாரான உலக மகாதேவி (லோகமாதேவி, ஒலோகமாதேவி) திருவையாறு ஐயாறப்பர் கோயில் வளாகத்தில் ஒரு கோயில் கட்டுகிறார். திருவையாற்று சுற்றுக் கோயில்களில் ஒன்றான வடகயிலாயம் அல்லது உத்தர கயிலாயம் என்று அழைக்கப்படுகிற உலோகமாதீச்சரத்தைக் கட்டி முடித்திருக்கிறார். கோயிலின் பெரிய பிரகாரத்தின் வடப்பக்கத்தில் இக்கோயில் காணப்படுகிறது. அக்கோயிலில் ஒரு கல்வெட்டுப் பொறிக்கிறார்:
    “ .....ஸ்ரீராஜராஜ தேவர் தம் பிராட்டியர் தந்தி சக்தி விடங்கியராற ஸ்ரீ ஒலோகமாதேவியார் வடகரை ராஜேந்திர சிம்ஹ வளநாட்டுப் பொய்கை நாட்டு திருவையாற்றுப்பால் நாம் எடுப்பித்த திருக்கற்றளி ஒலோகமாதீச்சரம்....”
    இக்கல்வெட்டில் இது தாம் கட்டிய கோயில் என்று தெரிவிக்கிறார். தரும காரியங்களைப் பெண்கள் தாமே விரும்பிச் செய்தாலும் அவற்றைத் தம் வீட்டு ஆடவர் பெயராலேயே விளங்கச் செய்வது வழக்கம். தம் பெயரால் இக்கோயிலை விளங்கச் செய்யும் சுதந்திரம் ஒலோக மாதேவிக்கு இருந்திருக்கிறது. எத்துணை ஆண்களுக்கு, குறிப்பாய் அரசர்களுக்கு இத்தகைய பெரிய மனம் இருக்கும்?!
    ராஜராஜன் தஞ்சையிலே சிவத் தொண்டிற்காக 400 ஆடற்பெண்களைக் குடியமர்த்திய செய்தியை உலகம் அறியும். லோகமாதேவி, அதற்கு முன்னாலேயே ஒலோகமாதீச்சிரத்தில் 32 ஆடல் மகளிரையும் நட்டுவர், மோர்வியன் ஆகியோரையும் நியமித்துவிட்டார். பக்க இசைக்காக வஸ்கியம், வீணை, உடுக்கை, உவச்சு- தலைப்பறை, மத்தளம், தாளம், கரடிகை, கண்டை, திமியை, கைம்மணி ஆகியவற்றைக் கையாளும் கருவியாளர்களையும் நியமித்துவிட்டார். அவர்களுக்கான ஊதியத்தையும் இவற்றோடு ஒரு கல்வெட்டிலே பதிவுசெய்து விட்டார். இங்கு பணியிலமர்த்தப்பட்ட ஆடல் மகளிர் தலைக்கோலி பட்டம் அளிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.
    மன்னர், பின்னர் பெரிய கோயிலில் ஆடல் தொண்டு செய்ய ஆடல் மகளிரைப் பணி அமர்த்தி அவர்களது பட்டியலை ஒரு கல்வெட்டில் வெட்டி வைக்கிறார். இப்பட்டியல் லோகமாதீச்சரத்திலிருந்து வந்த பெண்ணிலிருந்தே தொடங்குகிறது:
“தெற்குத் தளிச்சேரி தென் சிறகு தலைவீடு திருவையாறு லோகமாதீச்சரத்து நக்கன் சேர மங்கை”.
    அவர்கள் குடியமர்த்தப்பட்ட வீட்டின் கதவு இலக்கம், தெருப் பெயர், எந்த வரிசை, அவர் ஊர் அங்கு எக்கோயிலைச் சேர்ந்தவர், அவர் பெயர், அவளுடைய ஊதியம் ஆகிய அத்துணை விவரங்களும் தருகிறார். இதோடு, இவர்கள் எங்கிருந்து ஊதியம் பெற வேண்டும் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார். அவர்கள் கோயில் பண்டாரத்திலிருந்தே ஊதியம் பெறுவார்கள். சோழ நாட்டுக் கருவூலத்திலிருந்து பெற வேண்டுவது இல்லை. எந்த அரச அலுவலரின் கீழும் அவர்கள் வரவில்லை. இறைவன் பணிக்காக அமர்த்தப்பட்டவர்கள், இறைவனுக்கே உளமாரப் பணிபுரிவார்கள். பெருவுடையாரின் கீழே பணிபுரிவார்கள்.
    இங்கு ஒரு செய்தியைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இப்பெண்கள் இறைப்பணிக்காக அர்ப்பணித்துக்கொண்டவர்கள்; அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்கள். திருக்கோயிலில் ஆடல் தொண்டுடன் இவர்களுக்கென்று சில கடமைகளும் உரிமைகளும் உண்டு. இறைவன் வீதி உலா சென்று வந்தவுடன் திருஷ்டி கழிக்கக் குடும்ப ஆரத்தி எடுத்தல் உள்ளிட்ட பல உரிமைகளை இவர்கள் பெற்றிருந்தனர்.
    வழிபாட்டில் ஆடுவது என்றால் ஏதோ மக்களின் பொழுதுபோக்கிற்காக ஆடுவதுபோல் எண்ணிவிடக் கூடாது. அதற்கென்று சில நியமங்கள் உண்டு. எந்த வகை உடை உடுத்த வேண்டும், எந்த நகைகள் அணிதல் கூடாது என்றெல்லாம் விதிகள் உண்டு. திருவிழாக்களில் ஆடுவது வேறு; வழிபாட்டிற்கு ஆடுவது வேறு; பொது நிகழ்ச்சிகளில் ஆடுவது வேறு. பின்னால், சமுதாயச் சூழல்களால் இந்தச் சமுதாயமே உண்டாக்கி வைத்த பெண்களோடு இவர்களை ஒப்ப வைத்து எண்ணுதல் கூடாது. இறைத் தொண்டிற்கே தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட ஆடல் மகளிர் எக்காலத்திலும் உண்டு.
    திருவையாற்றுக் கோயிலில் இரண்டு பெண் அதிகாரிகள் இருந்திருக்கிறார்கள்:
“அதிகாரிச்சி எருதன் குஞ்சார மல்லிகையும் அருளிச் செய்ய” “அதிகாரிச்சி சோமயன் அமித்தவல்லியும் ஆக இவ்வினைவர் கண்காணிப்பால்”
    சோழ நாட்டில் பெண் அதிகாரிகளும் இருந்திருக்கிறார்கள்.
   பெண்களுக்கு மதிப்பும் ஏற்றமும் கொடுத்த ராஜராஜன் அக்கோணத்திலிருந்து பார்க்கும்பொழுதும் உயர்ந்து நிற்கிறார் என்றால் மிகையாகாது.

கிராதார்ச்சுனர்

2010-10-02T15:28:00.000-07:00

முனைவர் அர. அகிலா, இரா. கலைக்கோவன்
    வியாசரின் மகாபாரதத்தில் இடம்பெறும் அருச்சுனன் பாசுபதம் பெற்ற கதையே கிராதார்ச்சுனர் சிற்பங்கள் அமையக் காரணமானது.
    வனவாசம் சென்ற பாண்டவர்களுள் அருச்சுனர், வியாசரின் ஆலோசனைப்படி கடுந்தவம் செய்து வலிமை மிக்க போர்க்கருவிகளை அடையும் பொருட்டு இந்திரகீல மலையை அடைந்தார். சிவபெருமாளை நோக்கித் தவம் இருந்தால் பெருவலி படைத்த கருவிகள் கிடைக்கும் என இந்திரன் வழிகாட்ட, இமயமலைச் சாரலில் அருச்சுனன் தவமிருந்தார். கௌரவர்களின் தூண்டுதலால் அரக்கன் ஒருவன் காட்டுப் பன்றியின் வடிவில் அருச்சுனனைத் தாக்க வந்தான். அருச்சுனனைக் காப்பாற்றவும் அவருக்கு வேண்டிய படைக்கலன்கள் வழங்கவும் விழைந்த சிவபெருமான் வேடனாக உருமாறி, உமையுடன் அங்கு வந்தார். தன்னைக் கொல்லப் பாய்ந்து வந்த காட்டுப் பன்றியை, வில்லில் அம்பேற்றி அருச்சுனர் தாக்கிய அதே நேரத்தில், வேடராக வந்த சிவபெருமான் எய்த அம்பும் பன்றியின் மீது பாய்ந்தது. ஒரே நேரத்தில் இருவர் அம்புகளும் பட்ட பன்றி இருந்தது. இறந்து கிடப்பது தாம் கொன்ற பன்றி என்றும் அதை அருச்சுனன் ஏற்காவிடில் தம்முடன் சண்டையிட்டு வெல்ல வேண்டும் என்றும் சிவபெருமான் கூற, இருவரும் சண்டையிட்டனர். அம்பெய்தும் வில்லால் அடித்தும் கத்தி, கற்கள் கொண்டு முயன்றும் பயனில்லாமல் போகவே மல்யுத்தம் நடத்தினர். சிவபெருமான் அருச்சுனனை மார்போடு மார்பாக இறுகக் கட்டிக்கொண்டு அவரால் ஒன்றும் செய்ய இயலாதவாறு செய்தார். செய்வதறியாது திகைத்து சிவபெருமானை நினைத்தபோதுதான் தன்னைப் பிணைத்திருப்பது சிவபெருமானே என்பது அருச்சுனருக்குப் புலப்பட்டது. இறைவன் திருவடிகளில் வீழ்ந்து குற்றம் பொறுக்க வேண்டிய அருச்சுனன் வாழ்த்திய சிவபெருமான், அவருக்குப் பாசுபதம் வழங்கியருளினார்.
    இந்தக் கதை திரு. டி.வி. சீனிவாசாச்சாரியாரின் மகாபாரத மொழிபெயர்ப்பிலும் அபிதான சிந்தாமணியிலும் சில, பல மாற்றங்களுடன் உள்ளது. பாரவி என்னும் புகழ்பெற்ற வடமொழிக் கவிஞரை இந்தப் பாசுபதக் கதை கவர்ந்திழுத்ததன் விளைவாகவே கிராதார்ச்சுனீயம் பிறந்தது.
   முதலாம் இராஜராஜர் காலச் சிற்பிகள், பாசுபதம் தந்து இறைவன் அருள் வழங்கும் காட்சியை முத்தாய்ப்பாக வைத்து இந்த பாரதக் கதை முழுவதையும் இராஜராஜீசுவரத்தில் இரண்டு இடங்களில் மனமள்ளும் படக்காட்சியாக்கிவிட்டனர்.
    இராஜராஜன் திருவாயில் கிழக்கு முகப்பின் இடப்புறத்தில் பாசுபதக் கதை சிற்றுருவச் சிற்பங்களாக மலர்ந்துள்ளது. அருச்சுனர் ஒற்றைக்காலில் தவமியற்றுகிறார். கைகள் வணக்க முத்திரையில். மேலே சிவபெருமானும் உமையும் வேட்டுவர் கோலத்தில். வில்லைப் பிடித்தபடி இறைவன் முன் நடக்க, அவர் அடியொற்றி உமையன்னை. அன்னையின் இடுப்பில் சிறு பிள்ளையாய் முருகன். குழந்தையின் இடக்கை அன்னையின் இடமார்பகத்தைத் தழுவிய நிலையில்.
    அருச்சுனனும் வேடராக வந்திருக்கும் சிவபெருமானும் வில்லால் வீரம் காட்டுகின்றனர். இந்த வீரப்போருக்கு மேலுள்ள காட்சி அருச்சுனர் பாசுபதம் பெறும் நிலையைப் படம்பிடிக்கிறது. உமையும் இறைவனும் அடுத்தடுத்து அமர்ந்துள்ளனர். இறைவனின் எதிரே, அருச்சுனர். இறைவனுக்கும் அருச்சுனனுக்கும் இடையில் குள்ளச் சிறு பூதமொன்று இரண்டு கைகளிலும் பாசுபதம் ஏந்தி அருச்சுனனை நோக்கி நிற்கிறது.
    இந்த அரிய காட்சியை போற்றுபவர்களாகவும் கண்டு மகிழ்பவர்களாகவும் சொல்லிப் பூரிப்பவர்களாகவும் சுற்றிலும் முனிவர்கள், தேவர்கள்! கீழே பன்றியும் நாய்களும் சிங்கங்களும் காட்டுக் காட்சியைக் கண் முன் நிறுத்துகின்றன. இந்த விலங்குகளை அடுத்து அதே வரிசையில் ஆனந்தக் களிப்பில் நான்கு குள்ளச் சிறு பூதங்கள். ஒவ்வொன்றும் ஒரு கோலத்தில்!
    இதே காட்சி சில மாறுதல்களுடன் மையக்கோயில் இடைநாழியின் வடவாயில் பிடிச்சுவரிலும் காட்டப்பட்டுள்ளது. இராஜராஜன் திருவாயிலில் நான்கு வரிசைகளில் பல பாறைப் பலகைகளில் காட்டப்பட்டிருக்கும் கிராதார்ச்சுனர் வரலாறு இங்கு மூன்றே பாறைகளில் கதைச் சுருக்கம்போல் சிற்பச் சுருக்கமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.
    கிராதார்ச்சுன மூர்த்தி பல கோயில்களில் இடம்பெற்றிருந்தாலும், அந்த முழு வரலாற்றையும் கொண்டிருக்கும் கோயில்கள் மிகச் சிலவே. அவற்றுள் அழகும் சிறப்புமாய்க் காவிய நயத்துடன் காட்சி தருவன இராஜராஜீசுவரத்து இரண்டாம் திருவாயில் சிற்பங்களே! இச்சிற்பத்தொகுதியில் காணப்படும் கதைப் போக்கிற்கும் மகாபாரதக் கதையமைப்பிற்கும் சில வேறுபாடுகள் தென்பட்டதால் வேறு பாரதங்களையும் தேடிப் பார்க்கத் தோன்றியது.
    வில்லிபாரதத்தின் ஆரண்ய பருவத்து அருச்சுனன் தவநிலைச் சருக்கம் இராஜராஜீசுவரத்துச் சிற்பத்தொகுதிக்கு விளக்கம் தருவதாய் அமைந்துள்ளது. வேட்டுவச்சி வேடமேற்கும் உமை முருகனான குழந்தையையும் சிவந்த கையில் ஏந்திக் கணவன் பின் கானகம் வந்ததாக வில்லிபாரதம் பேசுகிறது. உமை குழந்தையேந்தி வந்த செய்தியை வியாச பாரதத்திலோ, கிராதார்ச்சுனியத்திலோ காணமுடியவில்லை.
    அருச்சுனன் தவம் பற்றி வில்லிபரதம் பேசுவதற்கும் மகாபாரதத்தில் வரும் கதைக்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் உள்ளன. வில்லிபாரதம் படிக்கும்போது இதைப் பின்பற்றித்தான் இராஜராஜீசுவரத்துச் சிற்பத்தொகுதி அமைந்திருக்குமோ என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. இச்சிற்பத்தொகுதியில் காணப்படும் நாய்கள், வேதங்களே வேட்டை நாய்களாக வந்ததாகக் கூறும் வில்லிபாரதச் செய்யுளுடன் பொருந்துமாறு போலவே, சிற்பச் சிங்கமும் செய்யுள் அடி ஒன்றுடன் சிறக்கப் பொருந்துகிறது. இறுதிக்காட்சியில் வரிசையாய் நின்று வாழ்த்தும் முனிவர்கள், தேவர்கள், திருமால், நான்முகன் அனைவருமே வில்லிபாரதப் பாடலடிகளில் இடம்பெறுகின்றனர்.
    அருச்சுனர் வலக்காலை மடித்துக் கைகளை உயர்த்தி ஒற்றைக் காலில் தவமிருக்கும் கோலம்கூட அப்படியே வில்லிப்புத்தூராரால் வருணிக்கப்படுவது நோக்க, வில்லியின் காலம் முதல் இராஜராஜருக்கு முற்பட்டதாக இருக்குமோ என்ற ஐயப்பாடு தோன்றுகிறது. தமிழிலக்கிய வரலாற்று நூல்கள் சில வில்லியின் காலத்தைச் சான்றுகள் ஏதும் காட்டாமலேயே பதினேழாம் நூற்றாண்டாக்குகின்றன. பேராசிரியர்கள் மு. அருணாசலமும் நீலகண்ட சாஸ்திரியும் வில்லியின் காலத்தைப் பதினான்காம் நூற்றாண்டென்கின்றனர்.
    இந்தக் கால அமைவும் சரியானதுதானா என்று ஆராய வேண்டிய அவசியத்தை இராஜராஜீசுவரத்துச் சிற்பச் சிந்தனை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஆய்வுகள் வில்லிபாரதத்தைக் காலத்தால் பிற்பட்டதாக உறுதிப்படுத்துமென்றால், வியாசருக்கும் வில்லிக்கும் இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில் தமிழ்நாட்டில் வழக்கில் இருந்ததாகக் கருதப்படும் பாரத வெண்பாவில் இக்காட்சிகள் இடம்பெற்றிருந்ததாகக் கொள்ளலாம். பாரத வெண்பாவைப் பின்பற்றி இராஜராஜன் திருவாயில் சிற்பங்களும் வில்லியின் செய்யுட்களும் உருவாகியிருக்கலாம். கிராதார்ச்சுனர் கதையைக் கூறும் மூவர் முதலிகளும் கூட முருகன் குழந்தையாய் உமையின் இடுப்பேறி வந்த நிலையைச் சுட்டாமை காணும்போது பாரத வெண்பாவின் கால ஆய்வு அவசியமாகிறது. இராஜராஜீசுவரத்துக்குப் பின்னால் எழுந்த தாராசுரம், திரிபுவனம் கோயில்களில் கிராதார்ச்சுனர் வரலாறு இராஜராஜீசுவரத்துககுப் படப்படிப்பை அடியொற்றியும் வில்லி பாரதப் பாடலடிகளுக்கு விளக்கம் சொல்ல வந்தவை போலவும் அழகுப் புதையல்களாய்ச் செதுக்கப்பட்டுள்ள அற்புதம் கண்டும் உணர்ந்தும் மகிழத் தக்கது.

நேர்மையின் ஆன்ம பலம்

2010-09-18T12:30:00.001-07:00

உமாசங்கருக்கு ஒரு கடிதம்

                                                          படம்: நன்றி: தி ஹிந்து
தே. ஆசைத்தம்பி
   மதிப்புக்கும் அன்புக்கும் உரிய திரு. உமாசங்கர் இ.ஆ.ப. அவர்களுக்கு, வணக்கம். என் பெயர் ஆசைத்தம்பி, சொந்த ஊர் மன்னார்குடி. உங்களை நான் இரு முறை நேரில் சந்தித்திருக்கிறேன்; நீங்கள் திருவாரூர் ஆட்சியராக இருந்தபோது 'கார்கில் நிவாரண நிதி' அளிப்பதற்காகக் கல்லூரி சார்பில் திருவாரூர் வந்தபோது ஒரு முறை; அதற்குப் பிறகு நான் படித்துக்கொண்டிருந்த மன்னார்குடி ராஜகோபால சுவாமி அரசுக் கல்லூரிக்கு நீங்கள் வந்தபோது ஒரு முறை. அப்போதே நீங்கள் அதிரடியான நடவடிக்கைகளுக்காகப் பேசப்படுபவராக இருந்தீர்கள். ஆனால், நான் நம்பவில்லை. நீங்கள் என்றில்லை, பொதுவாகவே நான் எந்த அதிகாரிகளையும் அரசியல்வாதிகளையும் நம்புவதில்லை.

     தொடக்கத்தில் நீங்கள் அதிமுகவை ஆட்டம் காண வைத்ததும் தொடர்ந்து திமுக உங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்ததும் உங்களை திமுக சார்பானவராகவே பார்க்கச் செய்தன. பலரையும்போல நானும் அப்படித்தான் நினைத்திருந்தேன் நீண்ட காலம். ஆனால், சமீபத்திய நிகழ்வுகள், நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள், அவற்றினூடே வெளிப்படும் உங்களுடைய ஆன்ம பலம் ஆகியவை ஒரு நேர்மையாளனை எனக்கு அடையாளம் காட்டுகின்றன.
    அதிகாரம், பதவி என்பவை மக்களுக்கு நல்ல முறையில் பணியாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டவை. ஆனால், அவையெல்லாம் அதிகாரிகளாலும் அரசியல்வாதிகளாலும் முற்றிலுமாக அவர்களின் நலன்களுக்கானவையாக மட்டும் ஆகிவிட்டன. நேர்மையாகச் செயல்படுவது என்பது நம் சமூகத்தில் முட்டாள்தனமான, பைத்தியகாரத்தனமான செயல்பாடாக மாறிவிட்டது. அரசியலுக்கு அடிபணிதல் என்பது வழிபாடாகிவிட்டது.
இத்தகைய சூழலில், உங்களுடைய செயல்பாடு எனக்கு மிக முக்கியமானதாகப் படுகிறது. நீங்கள் நினைத்திருந்தால் அரசியல்வாதிகளுக்குப் பணிந்திருக்கலாம். வேண்டிய பதவியையும் வசதிகளையும் பெற்றிருக்கலாம். ஆனால், இழப்பும் தோல்வியும் ஏற்படும் என்று தெரிந்தே நீங்கள் அரசியல்வாதிகளின் நேர்மையற்ற செயல்பாடுகளுக்கு எதிராக நின்றிருக்கிறீர்கள். இழப்புகளை எதிர்கொள்கிறீர்கள். மனம் தளராதீர்கள் உமாசங்கர். நீங்கள் எவ்வளவோ இழந்திருக்கலாம். ஆனால், விலை மதிப்பற்ற ஆன்ம பலத்தை அவற்றின் வாயிலாகப் பெற்றிருக்கிறீர்கள். இப்படிப்பட்ட ஆன்ம பலத்துக்காக இன்னும் ஆயிரம் மடங்கு நேர்மையாக நடந்துகொள்ளலாம் என்ற ஒரு தன்னம்பிக்கை உங்களால் என்னைப் போன்றவர்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.
   நீங்கள் யாரைப் போல் ஆக விரும்புகிறீர்கள் என்று கேட்டால், இன்றைய இளைஞர்களில் காந்தியின் பெயரை எத்தனைப் பேர் சொல்வார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ரத்தன் டாட்டாக்கள், அஸிஸ் பிரேம்ஜிகள், அமிதாப் பச்சன்கள், இந்திரா நூயிகளுக்கான உலகம் இது. அறம், தர்மம், நேர்மை... இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டவையாகவே மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன.
       இதுபோன்ற சூழலில் உங்களைப் போன்றவர்களின் செயல்கள் எனக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தைக் கொடுக்கின்றன. உங்களுக்கு காந்தியைப் பிடிக்குமா, பிடிக்காதா என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் நான் உங்களை ஒரு காந்தியவாதியாகவே பார்க்கிறேன். சிலருக்கு நான் இப்படி எழுதுவது கொஞ்சம் அதிகமாகக்கூடத் தோன்றலாம். ஆனால், நாம் வாழும் காலகட்டத்தில் இதுபோன்ற அரிதான செயல்பாடுகளின் மதிப்பு என்னவென்று எனக்குத் தெரியும்.
    நீங்கள் மிகவும் நேர்மறைச் சிந்தனைகளைக் கொண்டவர் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், நான் அப்படியல்ல. இந்த வாழ்க்கை மிகவும் அநீதியானது என்று நம்புபவன் நான். அப்படிப்பட்ட எனக்கே உங்களின் செயல்பாடு மிகுந்த தன்னம்பிக்கையைக் கொடுத்திருக்கிறது. எனது பிறந்த நாளாகிய இன்று (18 /09) நான் செய்யும் முதல் காரியம் உங்களுக்குக் கடிதம் எழுதுவதுதான். நேர்மையின் ஆன்ம பலம் என்ற அற்புதமான விஷயத்துக்காக ஆசைப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை நான் இன்று மேலும் உறுதியாக என்னுள் விதைக்கிறேன்.
    உங்களுக்கு இன்னும் பல துயரங்கள், இடையூறுகள் நேரிடும் என்பதில் எனக்கு எந்தவிதச் சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் அவற்றையெல்லாம் கடந்து மன உறுதியுடன் இறுதிவரை நீங்கள் நேர்மையாகச் செயல்பட வேண்டும், அப்படிச் செயல்பட்டு என்னைப் போன்ற எண்ணற்ற இளைஞர்களுக்கு முன்னுதாரணமாகத் திகழ வேண்டும் என்று உங்களை நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
வணக்கத்துடன்...
தே. ஆசைத்தம்பி.

தமிழக அரசு மீது திரு. உமாசங்கர் இ.ஆ.ப. அனுப்பிய புகார்

2010-09-18T12:29:00.001-07:00

Before the National Commission for SC/ST, New Delhi

From

C.Umashankar IAS., (1990 batch)

No.33 Balakrishnan Road,

D1, Ashok Swasthi Apts., 3^rd Floor,

Valmiki Nagar, Thiruvanmiyur,

Chennai 41.

Chairman,

National Commission for Scheduled Castes,
Lok Nayak Bhawan, Khan Market,
New Delhi – 110003

Fax: 91-11-24632298 Email: chairman-ncsc@nic.in

Complaint filed by C.Umashankar IAS., against the State of Tamil Nadu

I was selected for appointment as an IAS Officer by the Union Public Service Commission against SC quota and allotted to Tamil Nadu cadre during 1990. I joined the Service on 20^th August 1990.

I state that during 1995 I was working as Additional Collector, (Development) and Project officer, District Rural Development Agency (DRDA), Madurai. There was misuse of funds allotted for construction of Cremation Sheds for Scheduled Castes and Scheduled tribes under Jawahar Rozgar Yojana (JRY). I refused to obey the illegal order of the then District Collector, Madurai Mr.P.R.Sampath IAS., to award the contract to a private contractor. A pubic interest litigation came to be filed in the Madras High Court. I filed an affidavit in the said writ petition narrating the true facts.

A Division Bench of Madras High Court, accepting the affidavit filed by me ordered a CBI enquiry in WP No.15929/1995. The real accused in the scam are yet to be punished.

During 1996, the DMK was voted to power. The Government appointed me as Joint Vigilance Commissioner to peruse the files pertaining to high level corruption. I submitted several reports including 1) South India Shipping Corporation Share disinvestment scam (loss of Rs.200 crores) 2) Granite quarry lease scam (loss of about Rs.1000 crores) 3) Allotment of plots and houses of Tamil Nadu housing Board to fictitious persons (loss not estimated) 4) Purchase of 45000 TV antennas and boosters without following tender procedure and without ascertaining the actual need 5) Leasing of 20 acres of Coimbatore Medical College lands to Star hotel, club etc., in the name of women and child development at throwaway lease rent 6) Fraudulent grant of Patta for 7106 acres forest land in Megamalai forest village, Madurai/Theni district to one family etc.

I indicted several senior IAS officers including the ex Chief Secretary Mr.N.Narayanan IAS., Thiru.C.Ramachandran IAS., Dr.S.Narayan IAS., Thiru.Debandranath Sarangi IAS., former Chief Minister, Ministers and others.

To my dismay I found that no worth while action was taken against highly influential officials who were deeply involved in the corruption. I therefore requested the Government to relieve me from the post of Joint Vigilance Commissioner.

During February 1999 I was appointed as District Collector, Tiruvarur. I introduced e-governance in the district administration. This was the first of its kind in the whole of India. Tiruvarur was rated 20 years ahead of rest of India by leading News Paper – Times of India. The English weekly, THE WEEK, in its millennium edition chose me as the Bureaucrat from all over India who can make the life of Indians better in the new millennium .I submit that in the next general election, the DMK was defeated and the AIADMK came to power. I was sidelined and appointed as Commissioner for Disciplinary proceedings, an ex-cadre post.

The DMK was voted to power again in May, 2006. I was appointed as Managing Director of ELCOT, a state owned company. I introduced total transparency in the matter of award of contracts by introducing e-tender and also by introduction of a new method of tender evaluation by the bidding contractors themselves. I also introduced the use of large scale free and open source software in Government offices during this period.

While I was working in ELCOT, twice I was called by Tmt.Rajathi Ammal, wife of the Hon’ble Chief Minister of Tamil Nadu to her office at Alwarpet. I should have refused to meet her. However, by way of courtesy I met her in her office. She attempted to influence me to award contract to her men in the matter of purchase of 45000 fishermen wireless sets. I told her that only through e-tender contracts are finalised and I should not be disturbed.

I state that ELCOT along with another private limited company by name New Era Technologies Limited, controlled by one Thiagaraja Chettiar floated a joint venture company named ELNET Technologies Limited. The share of ELCOT in the new company is 26%. The share of New Era Technologies Limited is 24% and the remainder shares were subscribed by the public. This Joint venture company ELNET floated a 100% subsidiary company named ETL Infrastructure Private Limited with intention of floating an Information Technology Park cum Special Economic Zone at Pallikaranai, Chennai. The company owns 26 acres of land which had been given IT Special Economic Zone status by the Government of India. The company built 1.8 million square feet IT building in this IT- Park cum SEZ. The total value of the asset is more than Rs.700 crores. The said company mysteriously disappeared from the control of ELNET and ELCOT obviously with the connivance of former Chairman of ELCOT and political heavy weights. In my capacity as Managing Director, I was also the Chairman of ELNET. I wanted to probe the circumstances in which the ELCOT and ELNET lost control of ETL Infrastructure Limited. I circulated a special resolution to be moved in the Annual General Body meeting of the share holders of ELNET for removal of Unnamali Thiagarajan W/o Thigagraja Chettiar from the office of Managing Director of ELNET .The Annual General Body meeting of the shareholders of ELNET was to be held on 30^th July 2008.

I also sent special reports to the Government regarding the scam namely the mysterious disappearance of ETL Infrastructure Limited worth more than Rs.700 crores. I wanted a probe in the role of Mr.Vivek Harinarayanan IAS., and Dr.C.Chandramouli IAS.,

I state while I was physically verifying and searching the records pertaining to the mysterious disappearance of ETL Infrastructure Limited in ELNET’s office on 28^th July 2008, I received an order of transfer removing me from the post of MD, ELCOT and posting me as Managing Director of Tamil Nadu Industrial Investment Corporation Limited (TIIC) I have .reason to believe that it was a fraudulent transfer. The order of transfer was passed adverse to public interest and to help the said Thiagaraja Chettiar. It is perceived that Mr.M.K.Alagiri, Union Minister was responsible for my abrupt transfer from ELCOT.

While I was working in the TIIC, there was a feud between Maran brothers who own the Sun TV group of Television network and the family of Dr.Kalaignar Karunanidhi, the Hon’ble Chief Minster of Tamil Nadu. The feud between Maran brothers who have become very powerful and one of the richest in the country and M.K.Alagiri, the elder son of the Chief Minster was well known. The burning of Dinakaran News Paper office at Madurai and hurling of petrol bomb and death of 3 innocent persons in the murderous attack is also well known.

I state that the Hon’ble Chief Minister called me and ordered me to take assignment as Managing Director of Arasu Cable TV Corporation Limited. I told the Hon’ble Chief Minister that I would not be able to work under Dr.Chandramouli IAS., against whom I had submitted a report on the mysterious disappearance of ETL Infrastructure limited and also pledging of ELCOT’s Joint Venture company – ELNET to secure Rs.81 crore loan for the mysteriously disappeared company namely ETL Infrastructure Limited. Dr.Chandramouli IAS., was transferred from the post of Information Technology Secretary cum Chairman of Arasu Cable TV Corporation Limited and in his place Mr.P.W.C.Davidar IAS., was appointed. My appointment as MD, Arasu Cable TV corporation was notified simultaneously on 30^th October 2008.

I assumed office as MD, Arasu Cable TV Corporation Limited, a Government owned company on 3^rd November 2008.

I found that Sumangali Cable TV, controlled by Maran brothers was indulging in large scale destruction of Optic fibre cable infrastructure of Arasu Cable TV Corporation. Sumangali Cable Vision was determined to ensure that their monopoly was maintained by all means. I brought to the notice of the Government the criminal acts committed by the Sumangali Cable Vision Limited and the involvement of Pongalur Palanichamy, a Minister in the State Cabinet in helping Sumangali Cable TV who destroyed the property of the Government company. I sent several reports including the proposals for arrest of Maran brothers under the preventive detention laws and for action under the penal laws.

I state that there was a settlement of the dispute between the Maran brothers and the family of Dr.Kalignar Karunanidhi. As an officer of the All India Service I pursued my job in right earnest and wanted the Maran brothers to be punished and Sumangali Cable TV to be nationalised .I state that I was shunted out of Arasu Cable TV Corporation and posted as Commissioner of Small Savings, an ex cadre post. The Arasu Cable TV Corporation Limited is now almost dead.

I state that the Hon’ble Chief Minister and the Maran brothers became vengeful against me and wanted to disturb me.

While I was working in TIIC I sent an intimation to the State Government under Rule 4 (2)(b) of the All India Service (Conduct) Rules 1968 stating that my wife Suryakala M.Com., BL., was employed in Tessolve Inc. Chennai branch as HR Executive. She was working in that company from 1-4-2008 to 31-12-2008. Her gross salary was Rs.25,000 per month.

I state that the State Government which was determined to throttle me at the behest of the Maran brothers issued a charge memo apropos my wife joining service in Tessolve Inc. The Charge Memo was issued to prevent empanelment of my name in the cadre of Joint Secretary to Government of India. Because of this, I have been denied Joint Secretary empanelment during this year. I have been denied even a car loan and allotment of housing plot by the Government of Tamil Nadu.

I filed OA No.79 of 2010 on the file of the Central Administrative Tribunal, Chennai and obtained stay against the Charge Memo on 16^th January 2010 .

I received a communication from the Chief Secretary to Government .regarding my movable and immovable assets. I sent a reply dated 28-10-2009 .

On 6-5-2010 a Deputy Superintendent of Police called me over phone and sought an appointment for conducting enquiries regarding my alleged assets disproportionate to my known sources of income. When I asked him under what authority he was asking me to answer his queries, he said he was so authorised by the Directorate of Vigilance and Anti Corruption. This led to my filing WP No.12274 of 2010 on the file of the High Court. The Hon’ble High Court was pleased to admit the writ petition and grant stay.

I also filed WP No.15946 of 2010 .questioning the Manual of Directorate of Vigilance and Anti Corruption under which the officers of the Directorate of Vigilance and Anti Corruption, namely police officers conduct enquiries against All India Service officers de-hors the provisions of the Prevention of Corruption Act and the Code of Criminal Procedure. It is my case that the State Government is free to institute any disciplinary proceedings against me in accordance with the provisions of the All India Service Act, Public Servants Enquiries Act, the Prevention of Corruption Act and the Code of Criminal Procedure and the State Government is not competent to conduct any enquiry against me without registering a case against me by the due process of law. The writ petition is pending adjudication.

I state that the Government of Tamil Nadu have passed G.O Ms No. 670, Public (Special. A) department, dated 21-7-2010, suspending me from the service pending enquiry to scrutinise the genuineness of the Scheduled Caste community certificate produced by me. I state that the Government have also issued a press note on 23-7-2010 intimating to the press the cause of my suspension. I state that the law relating to caste certificates is settled. It is only the Committee which can go into the question of caste certificate.

I submit that I submitted the community certificate to the Union Public Service Commission. When the results of the All India Services examination was published by the UPSC, my name was withheld and placed in the provisional category pending verification of the community certificate. The certificate was duly verified and thereafter the result was published.

I submit that the Government have not taken any action against the corrupt bureaucrats. The state Government is targeting me because I have been honest and sincere.

The State Government have caused a publication in the New Indian Express dated 25-7-2010 titled “Umashaknar Did produce false community certificate”, stating that I have produced a false certificate. The news paper report is engineered by the State Government, the Maran brothers and the Directorate of Vigilance and Anti Corruption of Tamil Nadu

I state that in WP No.15946 of 2010 I have alleged that one Mr.Ram Mohan Rao IAS was found in possession of assets disproportionate to his known sources of income to the extent of several crores of rupees. The amount is said to be about Rs.81 crores. The Government is protecting him. The Government is protecting all corrupt officials and making use of them. The Government does not want officers like me to serve the public.

I state that I am not claiming any special right. I can be charge sheeted under the All India Services Act, Public Servants Enquiries Act , the Prevention of Corruption Act or under the penal laws if the Government have credible information and materials against me. The Government, through the Directorate of Vigilance and Anti Corruption have started a smearing campaign against me by planting false stories as if I have produced a false certificate. I have come to know that the Hon’ble Chief Minister of Tamil Nadu is insisting that an FIR should be filed against me. The State Government headed by the present Chief Minister is intolerant and vindictive against me because I recommended penal action against Maran brothers and made public the scam in ETL Infrastructure where the hands of Mr.M.K.Alagiri, a Central Minster of the DMK party is involved. Thus the State power is being misused against me.

I therefore request the Commission to protect me from illegal harassment by the Tamil Nadu Government, the Chief Minister’s family and the powerful Maran brothers who are closely related to the Chief Minister.

Please ensure that enquiry, if any, regarding my caste certificate is conducted by the Central Vigilance Commission or CBI or any other Central agency not under the control of the State Government.

Appropriate action may be initiated to allow me to work under the Central Government or any of the agency of the Central Government not under the control of the Government of Tamil Nadu.

I also request you to ensure proper security to me and my family through Central Security forces.

Dated the 26^th July 2010 at Chennai.

C.Umashankar IAS., (RR 1990)

Chennai

அறிவிப்பு

2010-09-18T12:28:00.000-07:00

தமிழர்க் கலை மரபின் மகத்தான சாதனைகளில் ஒன்றான தஞ்சாவூர் பெரிய கோயில் கட்டப்பட்டதன் ஆயிரமாவது ஆண்டு நிறைவு விழா செப். 22ஆம் தேதி முதல் 26ஆம் தேதி வரை தஞ்சாவூரில் நடைபெறுகிறது. இதையொட்டி, வரும் வாரம் 'தமிழ் இன்று' சிறப்புப் பதிவுகளுடன் வெளிவரவுள்ளது. ஆதலால், வரும் வாரம் வழக்கத்துக்கு மாறாக - ஞாயிற்றுக்கிழமைக்குப் பதிலாக - திங்கள் அல்லது செவ்வாய்க்கிழமை அன்று 'தமிழ் இன்று' பதிவேற்றம் செய்யப்படும் என்று தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட மாற்றம் சாத்தியமா?

2010-09-12T00:10:00.000-07:00

                                              படம்: தி வியுஸ் பேப்பர்
சந்தர் டி ராஜ்
     கடந்த வாரம் ஒரு கருத்தரங்கில் பேச நான் அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். அழைத்திருந்தவர்கள் தில்லியின் பல முன்னணி தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் பணியாற்றும் இளம் பொறியாளர்கள். மாற்றம் - இதுவே நான் பேசுவதற்கு அவர்கள் கொடுத்திருந்த தலைப்பு.
     அவர்களில் பலரும் பணம் சம்பாதிப்பதோடு மட்டும் நிறுத்திக்கொள்ளாமல், ஏழை மாணவர்களின் கல்விக்கு உதவுவதாகவும் வார இறுதி நாட்களில் பொதுச் சேவைகளில் ஈடுபட்டிருப்பதாகவும் சொன்னார்கள். அவர்கள் அனைவரிடத்திலுமே அரசியல்வாதிகள் மீது விரக்தியும் கடுமையான விமர்சனங்களும் இருந்ததை உணர முடிந்தது. சர்வதேச அரசியல் உள்பட பல விஷயங்கள் அவர்களுடைய விரல் நுனியில் இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். எப்பாடு பட்டேனும் இந்தியாவின் நிலையை மாற்ற வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் குறியாக இருப்பதை அவர்களுடைய பேச்சின் ஊடாக நான் தெரிந்துகொண்டேன்.
      பின்னர், நான் பேசத் தொடங்கியதும் அவர்களில் உணர்ச்சிப்பெருக்கோடு பேசிய சிலரை எழுப்பினேன். முதலில் அவர்கள் வசிக்கும் பகுதியின் மாநகராட்சி மன்ற உறுப்பினரின் பெயரைக் கேட்டேன். அடுத்து, ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியின் உள்ளூர்ப் பொறுப்பில் உள்ள நிர்வாகிகளின் பெயர்களைக் கேட்டேன். அப்புறம், பிரதான எதிர்க்கட்சியான பாஜக நிர்வாகிகளின் பெயர்களைக் கேட்டேன். என்ன பதில் கூறியிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? ஒரே பதில்தான்: "தெரியாது.''
     மேலும், தங்களுக்குத் தெரியாததுபற்றி அவர்கள் யாருமே அலட்டிக்கொள்ளவில்லை.
      எனக்குத் தெரியும். இது தில்லி நிலைமை மட்டும் அல்ல. நாடு முழுவதும் மாற்றம் குறித்து பேசும் இந்திய இளைஞர்களின் நிலைமை இன்றைக்கு இதுதான். அமெரிக்க - ஆப்கன் சிக்கல்களும் அமெரிக்க - இந்திய அணு ஒப்பந்தத்தில் உள்ள குறைகளும் இவற்றுக்கான தீர்வுகளும்கூட இன்றைய இந்திய இளைஞர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், தங்கள் ஊரின் அரசியல் தெரியாது. வினோதமாக இல்லை இது, நாம் அவர்களைத்தான் அதிகம் விமர்சிக்கிறோம்; ஆனால், அவர்களைப் பற்றி நமக்கு எதுவுமே தெரியாது என்பது?
     இன்றைய இந்திய இளைஞர்கள் அரசியல் விஷயத்தில் - அரசியல் காசு பண்ணும் ஒரு தொழில் என்பதில் - தெளிவாக இருக்கிறார்கள். அரசியலைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்களும் சரி, நிராகரிப்பவர்களும் சரி. எத்தனையோ பேரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். பல்வேறு துறைகளிலும் சாதித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் - நேர்மையாளர்கள் - மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுபவர்கள் - ஆனால், அரசியலிலிருந்து முற்றிலுமாக ஒதுங்கியே பேசுவார்கள். குறைந்தபட்சம் ஓட்டு போடுவதைக்கூட அவர்கள் விரும்புவதில்லை. என்னிடம்கூட, "எழுத எவ்வளவோ நல்ல விஷயங்கள் இருக்க ஏன் அரசியலைக் கட்டிக்கொண்டு மாரடிக்கிறீர்கள்" என்று கேட்கும் எத்தனையோ நண்பர்கள் உண்டு. இந்தியாவில் இப்போது இது ஒரு புதுவகை நாகரிகமாகப் பரவி வருகிறது. இந்தச் சூழல் எனக்கு மிகுந்த அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது.
      ஏனென்றால், இப்போது நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மோசமான கடந்த தலைமுறை அரசியல்வாதிகள் எல்லாம் இன்றைய தலைமுறை அரசியல்வாதிகளைப்போல ஒரு தெளிவான வணிக நோக்கோடு அரசியலைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள் அல்லர். ஒரு போராட்டக்காரனாக தங்கள் வாழ்வைத் தொடங்கி ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் இன்றைய ஊழல் ரூபத்துக்கு மாறியவர்கள். அவர்களிடமிருந்தே இப்படியொரு மோசமான அரசியலை நாம் எதிர்கொள்கிறோம் என்றால் இன்றைய தெளிவான அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து நாளை எத்தகைய அரசியலை நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டியிருக்கும் என்பது எனக்கு மிகுந்த அச்சம் ஊட்டுகிறது. அப்போது மாற்றம்குறித்துப் பேசுபவர்களை நான் ஆர்வத்தோடு பார்க்கிறேன். ஆனால், அவர்களோ அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட மாற்றம்குறித்துப் பேசுகிறார்கள். இது எனக்கு விரக்தியைத் தருகிறது.
     அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட மாற்றம் குறித்து பேசுபவர்கள் சமூகத்தின் இயல்பை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கிறார்கள் என்றே நான் கருதுகிறேன். அவர்கள் சமூகத்துடன் தொடர்பில்லாத ஒரு மாற்றத்தைக் கோருகிறார்கள் என்றே நான் கருதுகிறேன். இது ஒரு வகையான தப்பித்தல் என்றும்கூட நான் கருதுகிறேன்.
     உங்களுக்கு அபத்தமான இந்திய சினிமாவும் தேர்தல்களும் பிடிக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால், இந்தியாவின் முக்கியமான கூறுகள் அவை. நீங்கள் இங்கிருந்து ஓடிவிட்டு, உங்களுக்கு வசதியான ஓரிடத்தில் அமர்ந்துகொண்டு மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவது அபத்தம். மாற்றம் வேண்டும் என்றால், நீங்கள் களத்தில் இருக்க வேண்டும்; அறையில் அல்ல.
    எனக்குத் தெரிந்து அரசியல் சார்ந்து எப்போதுமே மக்களுக்கு இரு வகையான வாய்ப்புகள்தான் இருக்கின்றன: நாம் அரசியலைக் கையாள்வது அல்லது அரசியல் நம்மைக் கையாள அனுமதிப்பது. அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட மாற்றம்குறித்துப் பேசுபவர்கள் இதில் தாங்கள் எந்த வகையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை இப்போது எளிதாக உணர்ந்துகொள்வார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.

மனித உரிமைகள்

2010-09-12T00:09:00.000-07:00

                                       தாமஸ் பெயின், எட்மண்ட் பர்க்
                                                  படம்: விக்கிபீடியா
ரோஜா
எட்மண்ட் பர்க் (1729-1797), தாமஸ் பெயின் (1737-1809) இருவரும் 18-ம் நூற்றாண்டின் முக்கியமான சிந்தனையாளர்கள். பர்க் அயர்லாந்தில் பிறந்தவர். பின்னாளில் இங்கிலாந்தில் குடியேறி, பிரிட்டீஷ் அரசியலில் ஆதிக்கம் செலுத்தியவர். வியூகவாதி. பெயின் இங்கிலாந்தில் பிறந்தவர். பின்னாளில், பிரான்ஸில் குடியேறி, பிரெஞ்சுப் புரட்சியிலும் அமெரிக்காவில் குடியேறி அமெரிக்க சுதந்திரப் போராட்டத்திலும் முக்கியப் பங்கு வகித்தவர். சீர்திருத்தவாதி. இருவருமே முக்கியமானவர்கள். அமெரிக்க சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது கிட்டதட்ட ஒரே நிலைப்பாட்டை எடுத்தவர்கள். ஆனால், முன்னதாக பிரெஞ்சு புரட்சியின்போது பர்க் எதிர் நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். 1790-ல் அவர் வெளியிட்ட 'பிரெஞ்சு புரட்சியின் பாதிப்புகள்' அந்தக் காலகட்டத்தில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை உருவாக்கியது. அதற்கு மறுப்பு தெரிவிக்கும் வகையில் பிரெஞ்சு புரட்சிக்கான நியாயங்களை விளக்கி பெயின் 1971-ல் 'மனிதனின் உரிமைகள்' நூலை வெளியிட்டார். இந்த நூலே இப்போது தமிழில் 'மனித உரிமைகள்' என்ற பெயரில் முனைவர் ப. கிருஷ்ணனால் மொழியாக்கப்பட்டு வெளியாகி இருக்கிறது.
   இன்றளவும் உலகம் முழுவதும் மதிக்கப்படும் சிந்தனையாளர் பெயின். தவிர, எல்லோரும் மேலிருந்து கீழே பார்த்த காலகட்டத்தில் கீழிருந்து மேலே பார்த்தவர் அவர். இன்றைக்கு இந்தியாவில் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு அறிமுகப்படுத்தியிருக்கும் ஊரக வேலை உறுதியளிப்புத் திட்டம், இலவசத் திட்டங்கள் போன்ற திட்டங்களையெல்லாம் 18-ம் நூற்றாண்டிலேயே யோசித்தவர் பெயின். இத்தகைய திட்டங்களுக்கெல்லாம் பின்னணியில் உள்ள நியாயங்களைப் பேசியவர். படித்துப் பார்த்தால் நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவராக மாறக் கூடியவர். அவருடைய முக்கியமான ஒரு நூல் மொழியாக்கம்செய்யப்பட்டு தமிழில் வெளிவந்திருப்பது நல்ல விஷயம்.

ஆனால், இந்தப் புத்தகத்தின் தரம் திருப்திகரமானதாக இல்லை (முதலில் 'மனித உரிமைகள்' என்ற தலைப்பே இடிக்கிறது. 'ரைட்ஸ் ஆஃப் மேன்' என்பது மனிதனின் உரிமைகள் என்றல்லவா மொழிபெயர்க்கப்பட வேண்டும்? மனித உரிமைகள் என்றால் 'ஹியுமன் ரைட்ஸ்'-ஐ குறிக்காதா?) சுமாரான மொழிபெயர்ப்பு. புத்தகத்தில் பெயின், பர்க், இந்தப் புத்தகத்தின் தேவை மற்றும் பின்னணி ஆகியவற்றையெல்லாம் பற்றி விரிவான குறிப்புகள் இல்லை. புத்தகத்தின் தயாரிப்பும் சுமாராகத்தான் இருக்கிறது.
ஆக, எல்லா வகையிலும் சுமாரான புத்தகம்தான். ஆனால், மூல ஆசிரியர் பெயின் என்பதால் குறிப்பிடத் தகுந்ததாகிறது. இதுவரை பெயினைப் படிக்காதவர்கள் இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கலாம். படிக்கலாம்.
மனித உரிமைகள், பக். 352, விலை ரூ. 175. புத்தா பப்ளிகேஷன்ஸ், 18, விக்டோரியா கிரசன்ட் சாலை, எழும்பூர், சென்னை - 600008. தொலைபேசி எண்: 004 - 65185398.

2010-09-12T00:04:00.000-07:00

எது கொள்ளை? எது திருட்டு?
- சி. ரமேஷ், சென்னை.
இது ஒரு முக்கியமான கேள்வி. பலருக்கு, குறிப்பாக, தமிழ்ப் பத்திரிகைகளுக்கு இப்போது அர்த்தம் தெரியாத சொற்கள் இவை. பொதுவாக என்ன நினைக்கிறார்கள் என்றால், பறிகொடுத்தது ஒரு பெரிய தொகை அல்லது கிலோ கணக்கில் நகைகள் என்றால், அது கொள்ளை என்றும் தொகையோ நகையோ குறைவாக இருந்தால் அது திருட்டு என்றும் நினைக்கிறார்கள். அப்படி கிடையாது. உங்கள் வீட்டில் உங்களுக்குத் தெரியாமல் நுழைந்து கோடி ரூபாயை அடித்துச் சென்றாலும் அது திருட்டுதான். அதேசமயம், உங்களுக்குத் தெரிந்து, நீங்கள் எதிர்க்கும்பட்சத்தில் உங்களை அச்சுறுத்திவிட்டு - கொலை மிரட்டல் அல்லது தாக்குதல் - ஒரு ரூபாயை அடித்துச் சென்றாலும் அது கொள்ளைதான். சாலையில் போகிறபோக்கில் உங்களிடம் அடித்துச் சென்றால் அது வழிப்பறி.
- சீத்தலைச்சாத்தனார்

மனிதத் தன்மையற்ற பயணம்

2010-09-05T04:12:00.000-07:00

புகைப்படம்: தொளி

    தொளி

                    1
    திருவாரூர் பேருந்து நிலையத்தில் மன்னார்குடி பேருந்துக்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பது இப்படி ஒரு பெரிய தத்துவச் சிக்கலாக ஆகிவிடும் என்று நான் எண்ணிப் பார்த்ததில்லை. விஷயம் இதுதான்: பேருந்து நிலையத்தில் கூட்டம் பொங்கி வழிந்துகொண்டிருந்தது. நான் மன்னார்குடி பேருந்து வந்து நிற்கும் இடத்தின் நடைமேடையில் பேருந்துக்காகக் கூட்டத்தோடு கூட்டமாய்க் காத்துக்கொண்டிருந்தேன். முப்பது நிமிடம் கழித்து சரியான கூட்டத்துடன் ஒரு பேருந்து வந்து நின்றது. ஆனால் பேருந்திலிருந்து யாரும் இறங்கவில்லை. என்ன காரணம் என்று புரியவில்லை.
பக்கத்தில் நின்றிருந்தவரிடம் கேட்டேன், பேருந்து நிலையத்துக்குள் பேருந்து நுழையும் இடத்திலேயே பலர் காத்திருந்து அங்கேயே ஏறிவிடுவார்கள் என்று சொன்னார் அவர். நாகப்பட்டினத்திலிருந்து திருவாருர் வழியாக மன்னார்குடி செல்லும் பேருந்துகளில் இப்படித்தான் என்றார். வந்து நின்ற பேருந்தில் முடிந்தவரைக்கும் அல்லது முடியாதவரைக்கும் கூட்டம் ஏறிக்கொண்டது. இந்தக் கூட்டத்தில் பெரும்பாலானோர் கிராமத்துப் பெண்கள்; கூடவே முதியவர்கள், குழந்தைகள், சிறுவர்கள். யாருமே பேருந்தில் இருந்த கூட்டத்தைப் பொருட்படுத்துவதுபோன்று தெரியவில்லை. போய்ச் சேர வேண்டும் அது மட்டுமே முக்கியம். முன்கூட்டியே போய் இடம்பிடித்தவர்கள் எல்லாம் ஆண்கள், குறிப்பாக இளைஞர்கள் என்று சொல்லத் தேவையில்லை. அப்புறம் சற்று நேரம் கழித்து மன்னார்குடியிலிருந்து வரும் இன்னொரு பேருந்து. அது வந்து நின்று கூட்டம் இறங்குவதற்கு முன் கீழே நின்றுகொண்டிருந்தவர்கள் ஜன்னல் வழியாகத் துண்டு, பை போன்றவற்றைப் போட்டார்கள். போட்டதுடன் இறங்க வேண்டியவர்களை இறங்க விடாமல் படிகளில் ஏறி உள்ளே நுழைவதற்குப் பலரும் போராடினார்கள். இறங்குபவர்கள் சத்தம் போட்டனர், 'என்னய்யா இது ஆளுங்க இறங்கறதுக்கு முன்னால அப்படி என்ன அவசரம்' என்று. இது அவர்கள் மன்னார்குடியில் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு முன் பேருந்து ஏறும்போது கேட்ட வசனம்தான். அதை அவர்கள் இங்கே ஏற முயல்பவர்களிடம் இப்படி மடைமாற்றுவிடுகிறார்கள். முண்டியடித்துக்கொண்டு பலரும் பேருந்தில் ஏறிவிட்டனர், போன பேருந்தில் ஏறிய கூட்டம் போன்றே. இந்தப் பேருந்திலும் நான் ஏறவில்லை. நான் இப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தால் இப்போதைக்கு ஊர் போய்ச் சேர முடியாது என்பது மட்டும் எனக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. பைத்தியம் பிடித்ததுபோல் நின்றுகொண்டிருந்தேன். என்ன செய்யலாம் என்று நான் யோசிப்பதற்கு முன்பு என் கால்கள் பேருந்து நிலையத்தின் நுழைவாயிலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தன. முக்கால்வாசி தூரத்தைக் கடந்த பிறகு 'என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம்?' என்ற கேள்வி என் மனதில் எழுந்தது. போட்டிபோடுவதற்கு பயந்து, கூட்டத்தோடு கூட்டமாக வாழப் பயந்து, மனிதத் தன்மையையும் நுண்ணுணர்வையும் இழந்துவிடாமல் இருக்க எண்ணிச் சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் எனது ஒன்பது வருட சென்னை வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்டு சொந்த ஊருக்கு வந்தேன். இங்கே வந்தும் அதைப் போன்றதொரு நிலைக்குள் என்னை அறியாமலே நான் என்னை மறுபடியும் உட்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறேனே என்று எனக்குச் சுரீரென்று உறைத்தது. அப்படியே நான் திரும்பிப் பழைய இடத்தை நோக்கி நடந்தேன்.
    நான் தினமும் இங்கே பேருந்தில் வந்து போய்க்கொண்டிருப்பவன் அல்ல. எனது முன்னாள் பேராசிரியரை ஒரு விஷயமாக மத்தியப் பல்கலைக்கழகத்தில் அவ்வப்போது சந்திப்பதற்காகத் திருவாரூர் வந்துகொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் இதே பிரச்சினை. பேருந்து ஏறும்போதும் சரி, இறங்கும்போதும் சரி. சென்னையில் சில மாற்று ஏற்பாடுகள் இருக்கும். ஒரு இடத்துக்குப் போகும் பேருந்தை விட்டால் வேறுவேறு பேருந்துகளில் ஏறியும் அந்த இடத்தை அடையலாம். ஆனால் இங்கே நேர்ப் பேருந்துகளிலோ வழிச் செல்லும் பேருந்துகளிலோ மட்டுமே ஒரு இடத்தை அடைய முடியும்.
    வாழ்க்கையில் இது போன்ற அற்பமான தருணங்கள்தான், இது போன்ற அற்பப் பிரச்சினைகள்தான் நமது அறம் சார்ந்த, நியாய உணர்வுகள் சார்ந்த மதிப்பீடுகளுக்குப் பெரும் சவாலை விடுப்பவை. உப்புச் சத்தியாக்கிரகம், நாஜிக்களின் வதைமுகாம், ஈழத் தமிழர் பிரச்சினை போன்ற பிரச்சினைகள் எல்லாம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இது போன்ற சாதாரணமான தருணங்களில் ஒரு மனிதன் 'இது சாதாரண விஷயம். எப்படியாவது முண்டியடித்துவிட்டு, போட்டிப்போட்டுக்கொண்டு இடம் பிடிப்பதுதான் முக்கியம். முதியவர்களும், பெண்களும் குழந்தைகளும் நின்றுகொண்டிருப்பதோ அல்லது அவர்கள் ஏற முடியாமல் அவதிப்படுவதோ ஒன்றும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிரச்சினை அல்ல' என்று போய்விட முடியுமா? இல்லை. நம் வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை பெரிய நிகழ்வுகளைவிட சிறிய நிகழ்வுகள்தான் ஏராளம். சிறியவைதான் பெரியவற்றுக்கு அடிப்படை. எனக்கு இப்போது இந்தப் பிரச்சினைதான் தலையாயப் பிரச்சினை. இதை எப்படிச் சமாளிக்கப்போகிறேன் என்பதுதான் முக்கியம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டு ஏதாவது அற்புதம் நிகழுமா என்று எதிர்நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். இங்கு அற்புதம் என்று நான் குறிப்பிடுவது பேருந்தில் உட்கார்வதற்கு இடம் கிடைப்பதை அல்ல, நிம்மதியாக நிற்பதற்காவது இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதைத்தான்.
    எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவரிடம் என் பிரச்சினையை எடுத்துச்சொன்னேன். 'வேறு வழியில்லை. எந்தப் பேருந்து வந்தாலும் ஏறிக்கொள்ளுங்கள். ஒரு பத்து நிமிடம்தான் பிரச்சினை. கமலாபுரம் வந்தால் கூட்டமெல்லாம் இறங்கிவிடும்' என்றார். ஆக, ஒரு பத்து நிமிடம் நான் மனிதன் என்பதை மறந்துவிட்டு மந்தையோடு மந்தையாக இருக்க அந்த நண்பர் எனக்கு அறிவுரை கூறுகிறார். நடைமுறையில் இதுதான் குறைந்தபட்சம் சாத்தியமாகக்கூடிய விஷயம் என்று எனக்குப் பட்டது. அப்போது இன்னொரு பேருந்து -- நாகப்பட்டினத்திலிருந்து வருவது -- வாசலிலேயே இறங்கிக்கொண்ட கூட்டத்துக்குப் பதிலாக வாசலிலேயே ஏறிக்கொண்ட (முந்தைய பேருந்துகளைவிடச் சற்றுக் குறைவான) கூட்டத்துடன் வந்து தள்ளிப்போய் நின்றது. குறைந்தபட்சம் ஓடியாக வேண்டும். (நகுலன் கவிதை நினைவுக்கு வருகிறது: ....இந்த மனதை/ வைத்துக்கொண்டு/ ஒன்றும் செய்ய முடியாது.) நண்பரும் நானும் ஓடிச் சென்று ஏறிக்கொண்டோம். உள்ளே சென்று நடுப்பகுதியில் சற்று ஆசுவாசத்துடன் நின்றுகொண்டேன். நண்பருக்கு அவருடைய நண்பர் இடம் போட்டு வைத்திருந்ததால் அவர் உட்கார்ந்துகொண்டார். நண்பர் சொன்னதுபோல் கமலாபுரம் வந்ததும் கூட்டம் காலியாகிவிட்டது. ஆனால் அதற்கு முன்பே எனக்கு உட்கார இடம் கிடைத்துவிட்டது.

    2
ஊர்ப்பயணம் என்பது ஏன் இப்படிச் சுமையாகிவிட்டது. நூறாண்டுகளுக்கு முன் ஒரு ஊரிலிருந்து இன்னொரு ஊருக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றால் வசதியுள்ளவர்கள் குதிரை வண்டி, சற்று வசதி குறைந்தவர்கள் என்றால் மாட்டு வண்டி, சுத்தமாக வசதியில்லாதவர்கள் பொடிநடை. இப்படி மேற்கொள்ளும் பயணத்தின் நேரம் இன்றைய பயணங்களின் நேரத்தைவிடப் பல மடங்காக இருந்தது. நாட்கணக்கில் சில சமயங்களில் மாதக் கணக்கில்கூட பயணங்களை மேற்கொள்வார்கள். ஆனால் இன்று அப்படிப்பட்ட, தொலைவிலுள்ள இடங்களை சில மணி நேரங்களில் அடைந்துவிட முடியும். போக்குவரத்து வசதிகளில் ஏற்பட்ட பெரும் பாய்ச்சல் இது. இதன் அடிப்படையில் முக்கியமான ஒரு கேள்வியை நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். இன்றைய வசதிகள் உண்மையிலேயே வசதியானவையா?

    வசதிகள் என்பவை வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துபவையாக இருக்க வேண்டும், மனிதத் தன்மையின் அடிப்படையைத் தகர்த்துவிடாமல் மனித குலத்தை முன்னெடுத்துச் செல்பவையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் ஒரு பேருந்தில் ஆரம்பித்து அணுசக்தி வரைக்கும் எல்லா வசதிகளும் கண்டுபிடிப்புகளும் மேற்கூறிய அடிப்படையான விஷயங்களுக்கு எதிராகத்தான் இருக்கின்றன. மந்தையான வாழ்க்கை முறைக்குத்தான் மக்களை வழிநடத்திச் செல்கின்றன. பேருந்தா, மந்தை; அட்சயதிருதியையா, மந்தை; நியாய விலைக் கடைகளா, மந்தை. எங்கேயும் எப்போதும் மந்தைகள், மந்தை வாழ்க்கை. இந்த மந்தை வாழ்க்கைக்கு 'தான்'தான் அடிப்படை. இதில் பிறர் என்பதற்கு இடமே இல்லை. 'தான்' என்பதன் நலனைச் சார்ந்து பலத்த போட்டி ஏற்பட்டு 'பிறர்' துரத்தப்படுகிறார்கள், தோற்கடிக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது அழிக்கப்படுகிறார்கள். இப்படிப் பல விஷயங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது நமக்கு ஒன்று மிக எளிதில் புலனாகும்: இன்றைய வசதிகள் யாவும் வசதியானவை அல்ல. அப்படி வசதியானவையாக இருந்தால் அவை வசதியானவர்களுக்கு மட்டும்தான்.

    இங்கு நாம் பேருந்து, ரயில் போன்ற பெரும்பாலானோர் பயன்படுத்தும் போக்குவரத்து வசதிகளை மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ளலாம், விமானம் என்ற ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான வசதியை விட்டுவிடுவோம். முன்பெல்லாம் தீபாவளி, பொங்கல் போன்ற பண்டிகைக் காலங்களில்தான் அதிக அளவில் பயணங்கள் (முக்கியமாகப் பெருநகரங்களிலிருந்து பிற ஊர்களுக்கு) மேற்கொள்ளப்பட்டன. அந்தச் சமயங்களில் பேருந்து, ரயில் நிலையங்களில் திருவிழா போன்று மக்கள் கூட்டம் அலைமோதும். ஆனால் இப்போது அப்படி அல்ல. எல்லா நாட்களிலும் பேருந்து ரயில் நிலையங்களில் மக்கள் கூட்டம். முன்பதிவு செய்யாதவர்களின் நிலையைப் பார்த்தால் அகதிகள் முகாமிலோ வதைமுகாமிலோ இருப்பவர்கள்தான் நமக்கு நினைவுக்கு வருவார்கள். பேருந்துகளில் உட்கார்வதற்கும் நிற்பதற்கும் இடம் கிடைத்தவர்களின் கூட்டத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு பார்த்தால் உட்கார்ந்திருப்பவர்கள் எண்ணிக்கையைவிட நிற்பவர்கள் எண்ணிக்கை சில சமயங்களில் சிலபல மடங்குகள் அதிகமாகிவிடுகிறது. நானூறு, ஐநூறு கி. மீ. தொலைவிலுள்ள இடத்துக்குச் செல்பவர்கள்கூட நின்றுகொண்டு செல்வதற்குத் தயாராகிவிடுகிறார்கள். இவர்களில் வயதானவர்கள் முதல் பெண்கள், சிறுவர்கள் எல்லாம் அடக்கம். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் உட்கார்ந்துகொண்டு பயணம் செய்பவர்களில் நடைமுறைவாதிகளாக இல்லாத, நம்மைப் போன்ற தத்துவச் சிக்கல்களைக் கொண்டவர்களின் நிலை மிகவும் சங்கடத்துக்குரியதாக ஆகிவிடுகிறது. நம் மனதுக்குள் பட்டிமன்றம் நடத்தி இறுதியில் தவறு நிற்பவர்களுடையதே என்ற முடிவுக்கு வந்து பிறகு தூங்கிவிடுவோம்.

    3

தனிநபர் வாகனப் போக்குவரத்தை (சைக்கிள், மாட்டு வண்டி தவிர) ஆதரிக்காதவன் நான். ஆனால் இப்போது எல்லாச் சாதக பாதகங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு பார்க்கும்போது சொந்தமாக வண்டி வாங்கிவிடுவதுதான் நல்லது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இது நல்ல முடிவு அல்ல. இப்படி ஒவ்வொருவரும் முடிவு எடுத்தால் நாடும் உலகமும் தாங்காது. ஆனால் பொதுப் போக்குவரத்து கொஞ்சம்கூட வசதியாக இருப்பதில்லை; அதைவிட முக்கியம் மனிதத் தன்மையை மனிதர்களிடமிருந்து அகற்றிவிடுகிறது. தனிநபர் வாகனப் போக்குவரத்தைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற முழக்கம் அதிகமாக ஒலிக்கும் சூழலில் பொதுப் போக்குவரத்தின் நிலை எப்படி இருக்கிறது என்று யோசித்துப் பாருங்கள். ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குச் செல்வது மட்டுமே முக்கியம், வசதி முக்கியமல்ல என்பவர்களுக்குத்தான் பொதுப்போக்குவரத்து ஏற்றது; பயணத்தின் இனிய அனுபவங்களை விரும்புபவர்களுக்கும் ஊர்களைச் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புபவர்களுக்கும் ஏற்றதாகப் பொதுப் போக்குவரத்து இல்லை. பயணத்தின் இனிய அனுபவங்களை விரும்பும் எனக்கு, மனிதத் தன்மை கொண்ட பயணம் பொதுப் போக்குவரத்தில் கிடைக்காத எனக்கு இப்போது வண்டி வாங்குவதைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை. (சிறு குறிப்பு: சென்னையில் நான் கற்றுக்கொள்ளாத சில மோசமான விஷயங்களில் பைக் ஓட்டுவதும் ஒன்று).

அமெரிக்காவின் மறுபக்கம்

2010-09-05T04:09:00.000-07:00

ரோஜா
   எப்போதுமே பேசக் கூடிய சங்கதிகளில் ஒன்றாக இருப்பது அமெரிக்கா. அமெரிக்காவைப் பற்றி யார் எவ்வளவு பேசினாலும் தீர்ந்துபோவதில்லை.
   தமிழில் அமெரிக்காவைப் பற்றியும் அமெரிக்கர்கள் பற்றியும் அமெரிக்க வாழ்க்கையைப் பற்றியும் பல புத்தகங்கள் வந்திருக்கின்றன. ஆனால், பெரும்பாலானவை நேர்மறையாகவோ அல்லது எதிர்மறையாகவோ மட்டுமே எழுதப்பட்டவை. தவிர, தர்க்க ரீதியிலான எழுத்து நடையையே அடிப்படையாகக் கொண்டவை.
நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை எழுதியுள்ள 'அமெரிக்காவின் மறுபக்கம்' ஒரு புகைப்படக்காரரின் பார்வையோடு அமெரிக்காவை அணுகுகிறது.
இரு பிரிவுகளாக உள்ள இந்தப் புத்தகத்தின் முதல் பாதி, நம்முடைய பக்கத்து வீட்டுப் பெண் திருமணத்துக்குப் பின் திடீரென்று ஒருநாள் அமெரிக்காவுக்குக் கணவரோடு புறப்பட்டுச் சென்ற பின் - அங்கு ஏற்படும் அனுபவங்களின் அடிப்படையில் அமெரிக்கா பற்றிய அவருடைய பார்வை எப்படி இருக்குமோ - இந்தியச் சூழலுடன் அமெரிக்கச் சூழலை அவர் ஒப்பிட்டால் எப்படி இருக்குமோ அப்படிப்பட்ட பார்வையைக் கொண்டிருக்கிறது. இரண்டாவது பிரிவானது அமெரிக்கா கடந்துவந்த பாதையைச் சொல்கிறது, அது இன்றைக்கு எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களுடன் -- அமெரிக்காவின் ஆப்பிரிக்க அடிமைகளின் வரலாற்றிலிருந்து அதன் கடன் அட்டை, மருத்துவக் காப்பீடு வரையிலான ஒவ்வொரு விஷயத்தையும்.
     இந்தப் புத்தகத்தைக் குறிப்பிட வேண்டியதாக்குவது சமகாலப் பிரச்சினைகளை வரலாற்றுப் பின்னணியில் அணுகுவதாகும். தமிழில் இது போன்ற புத்தகங்களை எழுதுபவர்கள் பொதுவாக தவற விடும் அம்சம் இது. இந்தப் புத்தகத்துக்குள் பெரிய அளவிலான விவாதங்கள் நடக்கவில்லை என்றபோதிலும் அதற்கான விதைகளை இந்தப் புத்தகம் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பது முக்கியமானதாகப் படுகிறது. நாகேஸ்வரி அண்ணாமலையின் சிரமப்படுத்தாத நடை - தர்க்க ரீதியாக ரொம்பவும் போட்டுக் குழப்பாமல் எளிமையாக அவர் சொல்லிச் செல்லும் நடை புத்தகத்தை வேகமாகக் கடக்க உதவுகிறது.
நூல் வெளியீடு: அடையாளம் 1205 /1 , கருப்பூர் சாலை, புத்தாநத்தம் - 621310 . தொலைபேசி: 04332 - 273444